"CAN'landırma Merkezine Hoşgeldiniz...

Ben de istiyorum:) ya sen?

2012-01-26T15:12:00.000+02:00

Ben bir süredir bu fotoğraf makinasını T3 gibi teknoloji dergilerden okuyordum. Gelinen son nokta mıdır? eh belki değil ama benim için en uç noktalardan biridir:) Ve yapmam gerekeni yapıyor ve size duyuruyorum:)

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarak Canon 600D , Manfrotto tripod ve Kata sırt çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

Umarım şansım yaver gider, pek inanmasam da:) Şimdiden kazanan gönlüne göre keyifle kullansın diyorum.

Fotograftaki hediye değil kavramsal proje tabii ki:) Bu ürünün gerçek olduğu günlerde hala genç oluruz umarım:)
sevgiler:)

yağmur

2012-01-25T23:50:00.001+02:00

selamlar,
yazmadan edemedim sevgili okur. Şu anda bolca ama gerçekten bolca yağmur yağıyor. Şimdi yatacağım yatağıma çünkü benim minik kuzu kendi yatağında "kendi kendine" uyudu. Bu arada bir "el classico" daha devam ediyor ve ben göz ucuyla ona da bakıyorum tabi.

Yağmuru şehirdeyken hiç sevmediğimi yazacaktım. Unutup çıkmayayım. Şehirde yağmur az ise arabayı çamur yapar, yolu kayganlaştırır, gereksiz yere şemsiye taşıtır ya da münasabetsiz yerde ıslatır.Havayı bir nebze olsun temizlediği gerçeğini atlamayayım ama hep aklıma evsizler, köpecikler ve kedicikler gelir. Ne yapar ne eder başında sığınacak damı olmayanlar? Çok içimi sıkar bu düşünce ve ben yağmurdan, doğaya can katan bu doğa olayından bu yüzden çok hazzedemem bir türlü....Gitsin büyüteceği otlar, bağ bahçe varsa onların tepesine yağsın bu bereketli damlalr değil mi?Burda bu bereketi çok verimli kullanamadığımızı düşünüyorum.

Bu arada olay var bi dk. ben ekrana dönüyorum. Less, Messi kardeşimize yamuk yapmış gibi bir durum var. Ben bir araya gireyim:)
Tanrı herkese barınak yaratsın ne olur...
öperim sizleri...

yazdan beri oda düzenimiz

2012-01-25T15:32:00.001+02:00

Selamlar,
Daha sonra güzel görseller ekleyeceğim ama emsiren annelerdeki arkadaşlarıma gösterebilmem için en acilinden bunu koyuyorum şimdilik.Yer yatağımız ve kuzumun nasıl üzerinde debelendiği:

Yardımcı bayanımızın hemena rdından yastıklarımız yorganımız ortada olunca çok heveslenip üstüne zıplıyor kuzum. Bu gece başka fotolar ekleyeyim de minicik odamızın karşı duvarındaki annemin Su için o doğmadan hazırladığı yastıklarla kapladığımızı göstereyim:

Sevgiyle kalın...

kısa kısa kaçamak

2012-01-25T15:13:00.001+02:00

Selamlar dostlar,

kaçamak bir yazı olacak aklımdakileri not edermişcesine Çünkü kızımın hızına yetişemiyorum:)

Dün gece babamlara gittiğimizde babam isyan bayrağı kaldırdı. "Yeter bu kızınızdan, hangi bilgisayarı alcaksanız alın, ben ona pepee'nin horon'unu seyrettirmekten dizi izleyemiyorum" diye tüm günü özetledi. Sadece sabah kahvaltı öncesi pepee izliyor haftasonu da sabah ve öğlen yemekleri esnasında çok çaresiz kalırsak:) Ama ona rağmen deli gibi pepee fanatiği oldu çıktı.Aslında bölümlerini bilgisayarda izleyip 5dakkaya sıkılıp oyuna geçiyor ama horon bölümü öyle olmadı, tam bağımlılık yarattı. İki el havada horon tepme taklidi yapıp sallanıyor.

Bu haftasonu başladığı kaşıkla karıştırıp aklınca bişiler yapıp, o yaptığından kaşıkla inek-kedi ve köpeğine yedirmesine ekleme geldi bu sabah. Ben dal oldum ona açıkçası:) Nasılmış tadı bana da tattırır mısın? dedim. bana doğru kaşığıyla gelip kaşığını ağzıma ilerletti:)

Çok güzel oyunlu günler bizi bekliyor gibi...

bir anne,bebeği ve babası - bir haftasonu triology:)

2012-01-22T21:31:00.001+02:00

Merhaba sevgili okur,
cuma gecesi 11de uyuduğu için cumartesi sabahı güne geç başlayan kızımla (geç derken 7:15de yataktan kalktık, yanlış anlaşılmasın:) güzel bir kahvaltı ettik:) omletini pek güzel bitirip domates ve tereyağlı ekmekle çöplendi munzur. Minik arabalarıyla oynadıktan sonra da sabah uykusuna yattık. Uyanınca "meyve mi yesek", "hava da yağmurlu pek bir kapattı" derken annemlerle buluşup yeni aldıkları eve bakmaya yeltendim ama Su kuzum anneannesini bırakmaya pek niyetli değildi o nedenle biz babamla kaçtık. Annem babası kusuya elma yedirirken yanımıza geldi.
Evi çok beğendim, pek derli toplu bir plan. İnşaat kalitesi 10 numero, ama dekore ederken fotoğraflarla anlatırım ayrıca:)
Eve geldiğimde kuzuyla babası oyun oynuyorlarmış. Ben kıymalı mercimek koyayım ocağa derken evin eksikleri belirdi ufukta ve sorumlu erkek şahıs evden uzaklaştı. Kuzum ben mutfaktayken küçük küçük ona göz atmalarımın arasında büfeden annemlerin ahşap tuzluklarından birini kapmış, koştum yanına ki porsenlere de dal olmasın. Birlikte bir de tahta kaşık aldık ve dolapla ilişkimizi kestik:)
Sonra da başladı yemek yapıp inekle kedisine yedirme oyununa. Sanırım artık favorimiz bu olacak çünkü ertesi gün de unutmadı ve yine gitti başına, karıştırıp karıştırıp hayvanlarını besledi.

Normal bir akşam uykusu ve gece uykusuyla sonlanan cumartesi güzel bir pazara bağlandı. Sabah kızıma yaparken kendimize de krep yaptım. Özlemişim gerçekten, benim için yumurta yemenin en lezzetli yolu. Kızım da ilk onu yedirip masadan azat etmemize rağmen, ben kahvaltımı bitirene kadar geldi, gitti, çöplendi durdu masadan:)

Kahvaltıdan sonraki oyun sürecinden sonra zaten kıvama gelmiş kuzuyu uykuya götürdüm ki ikimiz de uyumuşuz. O kadar ki 10:30dan 13:30a kadar... sonra güneşi dışarda gördüğümüz için kuzunun yemeğini yanımıza alıp kaptık dışarı attık kendimizi. Zira kışın öğleden sonra hemen güne ışıkları binalar arkasında kayboluveriyor. Bostanlı'ya uzarken yol, bizim gibi kendini dışarı atmış Karşıyakalılardan iş arkadaşlarımızla karşılaştık. Zaten hep bir gözüm o kafelerde olur, acaba kimleri göreceğiz bu haftasonu diye içim içim yer:)

Bu sefer yemek yemek amaçlı çıktığımızdan hedef büyültüp köprüyü aştık ancak yien dönüp dolaşıp köprünün hemen ötesindeki reci's'de kara kıldık. Çok güzel makarnalarla salata söylediki çok da memnun kaldık. Kuzum da mercimeğinin üstüne bolca kremalı makarnamdan yedi. Masadan kalkarken hala mama diye bağırıyordu.

Eve gelince kuzumu uykuya götrüdüm ancak bu akşam uyumak istemedi. Döndü, döndü yatakta. Bir türlü huzur bulamadı... uyandı, babasıya pepe izlemeye başladılar ben de özle banyo suyunu hazırladım ama sanırım yeni leğen ve alışık olduğundan farklı su ısısı korkuttur onu ve banyo ağlamaklı ve rüzgar gibi geçti. Çok ağlamasın diye kısa kestik ve hemen yağlayıp giydirdik. Saçlar başka banyoya kaldı:)

Kollarına babası krem sürerken bir ara sızan kuzucuğum, memeyle tam uykuya daldı...
Biz de babasıyla Barça maçının ikinci yarısındaki messi golleri ve akabince terminatör kurutuluş filmiyle devam ettik geceye... Barça gol gol gol!!! (daha ne olsun 4-1 yendi malaga'yı deplasmanda, kendi evinde ne olur kim bilir!)

sanat sepet ve zanaat açısından çok verimli olmasa da mutluluk ve huzur açısından tam tekmil haftasonumuz 5 günlük bir ara alacak... darısı önümüzdeki haftasonuna...
sevgiler...

Yine yetişemedim....

2012-01-19T09:21:00.001+02:00

Merhabalar,
Su 13'ünde 17 ayını doldurdu ve ben yine o gün yazmayı beceremedim. Artık bu hayıflanır halimden de çok sıkıldım ve sıkıcı oldum biliyorum ama ne yapayım. Dur gecesine doğru dürüst yazayım, dur gece bir fotoğraf çekeyim de öyle postalayayım derken, sabah oldu erken...

Çok soğuk ve yağmurlu cmtden sonra en fazla pazar günü öğlene kadar dayandık ve hacanın acık ırıldığını görüp cafeponte'ye fırladık. Kızım yerinde duramadı ama bu sefer hazırlıklı(!) ben hemen ayakkabılarını değiştirip saldık dolaşmaya. Soğuk o kadar korkutmuş ki karşıyaka'yı sanki yılbaşının ertesiymiş gibi geç uyanılan ve tüm gün dışarı dahi çıkılamayan bir pazar gibi ortalık bomboştu. Bostanlı da doluluktan oturacak yer bulamayacağınız kahvaltı, çay, kahve mekanlarında, in cin top oynuyordu.

Dolayısıyla Cafe Ponte'de yalnızdık bir süre. Cheesecakelerimizin ortasında bir genç çift geldi ve Su'yun odağı oldular. Kızım onları uzun uzun süzdükten ve "zararsız" olduklarını kabul ettikten sonra rahat bıraktı ama ara ara yine varlığını hissettirdi. Babasıyla oyun karelerini de ekliyorum. Tatlının ilk yarısı yerinde oturtmayı babası sayesinde becerdik:) Ancak sonra iflah olmadı. Uslu kızım da ortamda çok sakin davrandı, meğer derdi çalan hoş müzikle dans etmekmiş; dikildi yanımda, portakal suyunu içerek dans etti durdu...

bu ayın içinden:
* Konuşulanları gayet iyi anladığı netleşti. Hatta işine gelince komutları yerine getirir, getirmeyince anlamıyormuş gibi yaptığını dahi gözlemledim.
* Bir şeyi bir yere koyup, ordan alıp getirmesi gerektiği söylenince "isterse" çok güzel yapıyor.
* Önce sonra kavramı da isteklerinin şiddetine göre anlaşılıyor. Önce bu lokmayı al sonra istediğin yiyeceği vereceğim dediğimde eğer mızmız ve hırçın duygu halindeyse anlamıyor aynı cümleleri huzurlu ve sakinken algılayıp önce benim verdiğim lokmayı alıp sonra kendisininki için ağzını tekrar açıp bekliyor.
* Kişileri çok iyi tanıdığı için, onların da huyuna suyuna göre şerbet dağıtır oldu kuzu... Dayımla yengemi artıkçok sık görebildiği için onların evde de kendimizinki kadar rahat sayılır.
* Hayvanlara olan ilgisi aynen devam, ne zaman TVde maymun, gergedan, kuş veya kedigillerden bir yırtıcı görse ciyak ciyak alarm veriyor. Gülüp onu alkışlıyor ona konuşuyor. (sadece biz anlamıyoruz ne dediğini:)

Her gece aynı gibi ve aslında çok farklı detaylarla dolu mutluluk büyük bir huzur ortamı yaratıyor kuzum.

sevgiler...

Atopic Dermatit ile savaşa devam:)

2012-01-14T12:33:00.000+02:00

Selamlar,
kızımın 17. ayını tamamladığı dün itibariyle hala kaşıntıdan gecenin ortasında uyanıyoruz. Gündüz mütemadiyen ellerini meşgul edip kaşınmasını engellemeye çalışıyoruz. Ben de sürekli "araştırayım" diyordum ki ancak bu hafta içinde yeni bir krem ismi yerine farklı bir uygulama ile karşılaştım.

babycnterdan bana haftalıkgelen mailde ecama ile derttemisiniz diye sorunca atladım tabii ki:)
http://www.babycenter.com/0_eczema_11427.bc?page=2

aşağıda linklerini verdiğim seyreltilmiş çamaşır suyu ile yıkama metodu ile atopik dermatitli (ki bir çeşit egzamadır kendileri:) çocuklarda çok büyük başarılar elde edilmiş.
Önce bu denemeyi yapan bayanın adıyla sonra da linkten linke koşturarak bir sürü okudum bu yöntemi.

http://www.eczemacarecenter.com/home/eczema/4 (burada olayın ne olduğu hakkında NET bilgi ediniyoruz:) sonra da soldaki menüden ne yapacağımız konusunda bilgileniyoruz)

http://www.bleachbath.com/diluted-bleach-baths-can-improve-atopic-dermatitis/ (meğer bu konuya ait özel internet sitesi varmış!)

http://www.aaaai.org/conditions-and-treatments/library/allergy-library/bleach-bath-recipe-for-skin-conditions.aspx

http://pediatrics.aappublications.org/content/123/5/e808.abstract

http://findarticles.com/p/articles/mi_hb4384/is_12_39/ai_n29229264/

Sonra da direkt Prof. Amy paller ve arkadaşlarına Türkiye'de içeriklerine güvenemeyeceğim için uyguladıkları çamaşır suyunun kimyasal içeriğini sordum. Gelece kcevaba göre hemen deneyeceğiz ki kuzum rahat bir uyku çeksin artık. (Ve hepimiz:)

http://www.eczemacarecenter.com/home/eczema/7 (seyreltilmi çamaşır sulu banyonun nasıl yapılacağı ayrıntılı olarak anlatılıyor)

Ayrıntılı sorularınız olursa hemen cevaplarım. Ne de olsa onunla yaşamayı öğreniyoruz 17 aydır...

Emzirme Düşmanı Firmalar! Duy Sesimizi!!!

2012-01-10T09:02:00.003+02:00

Sevgili Okur,
bu post kızımın çalışacağı yerlerde bizim başımıza gelen abukluklarla karşılaşmaması için yazılmıştır. Lütfen siz de bunu heryerde duyurmaya çalışın ki aynı durumla karşılaşmayın, karşılaşmayalım. Bunu yapanların "korkusu olalım.

Emziren anne Dilek'in bir haftadır çalıştığı, sabah 8 akşam 6 arası çalışılan, yetinilmeyip haftasonu cmt de çalışılmasını bekleyen İstanbul'da bir yazılım firması arkadaşımı işten çıkarmış.
Sebep: emziren annenin günde 2 kere 15 dk süt sağma rutini onların çalışma rutinlerine uymamışmış(!) Bunu önceden düşünememişlermiş (!).
Oysa aynı firmada işe alırken "sigara içiyor musunuz? Evet mi? - üzgünüz günde bilmem kaç saat elinizde kahve, dudakta sigara orda burda gezinmeniz bizim rutinimize uymuyor" demiyorlarmış. Çevrede sigara tiryakileri aşık atarken mastit geçirdiği için doktora giden arkadaşım işten çıkarılıyor.

Bence işin altında başka çapan oğlu da olabilir mesela sahibin hızım akrabası işe girecektir. En kolay çıkarılabilecek kademede " deneme süresi"ndeki Dilek ilk sırayı almıştır.

Şu anda yapılabilecek şey, sosyal medya gücünü kullanıp bu tip medeniyetten nasibini almamış, çıkarcı mentalitelerin işlettiği firmaları ifşa etmek ve ipini pazara çıkarmaktır. Daha uzun süre çalışıyor olunsaydı, bu tip bir bahane öne sürülerek işten çıkarmak mahkemede çok daha net bir şekilde Dilek'in lehine sonuçlanırdı fakat şu günlerde " deneme sürüşü" yapmak bedava olduğundan, firmalar önüne geleni "deneyip" (suyunu çıkarıp), "çıkan suyun tadı ekşi" deyip bırakıyorlar.

Arkadaşım için çok daha hayırlı olduğunu düşünüyorum. Umarım miniğinin kokusunu istediği kadar içine çekerek büyütür.

Sevgiler,

Neler beceriyoruz?

2012-01-05T14:44:00.000+02:00

Evet sevgili okur,
bu yazı kızıma ait olacak:) Onun yapmaya çalıştıklarına, uzun süredir çalışıp artık iyi ce maharet kazandıklarına ait.
* Haftaiçi her sabah güne başlama ritüeli: maymunlarını, kaplanını, ineklerini, kuzusunu bebeğini çevresine dizip onlarla günaydınlaşmak, gülümseyip herbirini evirip çevirip sağdan sola soldan sağa oturtmak:) 10-15 dk aralarında oturup vakit geçiriyorlar anneannesiyle...

* Artık kızım bolca da koşuyor, hızlı hızlı pat pat pat yürüyor ve birden durunca bazen hızını alamayıp şap diye yapışıyor. Ama elleriyle kendini güzel desteklediği için şimdiye kadar bu düşüşlerden ağlayarak kalktığı durumlar yok denecek kadar az. Çoğundan gülümseyerek şaşırarak kalkıyor, "ne oldu ki? neden durduk böyle zap diye?" gibi bir bakışla".

* Herkese şarkı söyletmeye devam ediyor. Biz söyledikçe de o sağa sola sallanmak şeklinde dans ediyor. En favori şarkısı pepee'den "Annem, Canım annem" şarkısı. Ardından "2 ekmek aldım" geliyor. Sonra da çiş-kaka muhabbetli şarkı.

* Evdeyken sürekli müzik açık olsun - TV de bişiler konuşsun ses çıkarsın ister oldu. İzlemiyor ancak açtırıp sesini dinliyor sanırım çünkü kapatınca zınk diye fark ediyor, oyununu durdurup açmamızı istiyor bazen. Haftasonu uzun süre Tvsiz geçiriyoruz ancak akşama doğru bizim de "dizi" ihtiyacımız ağırlaşınca dayanamıyoruz. Eeee bugüne bugün, bir FX, bir cnbc-e olmasaydı TV almazdık herhalde...

* Uyumadığı ve uykudan uyanma sürecinde olmadığı anların her saniyesinde hareket halinde olan Su kişisinini tabi başına kazalar da geliyor artık. Doğmadan önce bir heves alınan artık oyuncaklarını içine doldurduğumuz salonda duran küvetini geçenlerde salon ortasında dağıtmış haldeyken içine girmeye kaşkıştı. Ben de her zaman yaptığım gibi tek elinden tutup destek oluyordum ki paçası takılınca "tırmığa basan Silvestırın suratına sopanın hızla dank etmesi gibi" plastik küvetin karşı kenarı kuzucuğumun elmacık kemiğine devşirdi. nasıl bir cilttir ki onu salondan aklı dağılsın diye mutfağa götürmemde geçen 20sn'lik sürede şişip morardı. Geçtiğimiz 2 gündür de kroşe yemiş boksörler gibi:( geziyor.

* Artık onun hakkında konuşulan herşeyi anlıyor, bazen korkuyorum doğrusu:) Anlamadığını düşündüğüm zamanlar büyük bir yanılsama dayım demek ki...

* Öpücük göndermeye çalışıyor, ama sadece istediği zamanlar. Ağzını dudaklarını 8 yapmak suretiyle kıvırtıp XO gibi bir ses çıkarıyor.

* Çok çok çok kaşınıyor hala. Hatta yeni yılın ilk günü sol elinin üstünü bir kanattı ki sürekli mendille silip silip durduramayınca ilk kez yarabandı yapıştırdık. Bir ay içinde bir kaç gün iyi oldu geçti diyoruz bacakları sonra tekrar kırmızı kırmızı kabartılar geri geliyor. Kuzunun bu haline üzülmekten bir hal oldum. Oyun oynarken, yemek yerken (veya yemek istemezken), uyumaya çalışırken, arabada mzırdanırken, çevreye bakarken, vb her daim bir el diğerinin üstüne gidiyor ve o kızarıklıkları bularak koluna doğru ilerliyor. hart hart, katur kutur sesler geliyor eğer hızlı yakalayamazsam.

* Bolca bağıra bağıra dedeee! diye sesleniyor. Bu bağırışların ilkleri babamın "efendim" cevabını bekliyor. 3.den sonra ses şiddeti azalıp ardından "dedededideidi" gibi bebek konuşmalarına dönüşüyor ki onlar da çok komik.

* Kitaplarında sürekli bişiler gösteriyor ve gösterdiklerinin ne olduğunu söylemeni bekliyor olmazsa o sesini çıkarıyor, ama yine de ona katılmanı istiyor. Annemlerde ve bizim evde kitaplar elimzin hemen altında.

Yaaaa kızım işte böylesin, böyle dolduruyorsun hayatımızı, neyseki:)

İyi Uykular Anneanne...

2011-12-29T08:33:00.001+02:00

Merhabalar,
Bu satırlar yeni yıl öncesi biraz hüzünlü olacak ama hayatta hem hüzünlü hem mutlu anlar var. Kızım doğduğunda ailemizi nasıl mutluluğa boğduysa, onunla bir tüm yaşlılarımıza bir yaşama sevinci aşılandıysa, zaman geldi çattı ve Su kızımın büyük anneannesi 27 Aralık Salı sabaha karşı aramızdan ayrıldı. 2. torununun çocuğunu da görme şansını yakalamış eski topkraktan sıradışı bir kadındı benim anneannem.

bu satırları okursa annem beni eksiklerim için bağışlasın(!). Anneannem sıradışıydı çünkü,

Çok zor şartlarda babasız büyümesine rağmen ona dökülen emeklerin karşılığını verip Ticaret lisesini bitirdi. Lise yıllarında şiir yazmaya olan düşkünlüğü sayesinde kendi lisesinin marşını dahi yazdı.

Aynı yıllarda yazdığı hikayeler gazetede yayımlandı, onca şehri subay olan dedemle gezerken şiir yazmaktan hiç vazgeçmeyip (neyse ki:) bazılarını biriktirebildi. Geçen yıl içinde onları küçük bir kitapçıkta toplayıp bastık. (Çok da güzel oldu anneannecim:)

Döneminde dedemle aralarındaki yaş farkına rağmen gönlüne uydu ve evlendi. Dedemin ailesinin karşı çıkmalrına rağmen(!)

Yine döneminde kadınların çoğu evde otururken o lise mezuniyetinin kıymetini bildi ve çalıştı. Hem de Türkiye'nin en karışık olduğu dönemlerde...

Dedemle yıllar içinde yurdu dolaşırken iki evlat büyütüp, onları okuttular, meslek sahibi yaptılar.

Su kızım,
anneannen seni ilk kucağına aldığında o kadar mutlu o kadar mutlu oldu ki:) Seno sırada dünyaya alışmakla meşgüldün ancak sonradan anneanneni çok güldürdün çok eğlendirdin. Krem kutularıyla oynadın, onda dans ettin, hayata bağladın. teşekkür ederim.

iyi uykular anneanne,
seni uzun aralıklarla ziyaret ettiğim için beni affet. Sevgimden şüphen yoktu eminim, bizi cennetten gözet...

sevgiler,

dere tepe yürür kızım

2011-12-11T22:23:00.028+02:00

kuzum,
köye gidişlerimiz nedense uyumadığında -ve nedense artık uyumuyorsun- çok sıkıntılı olabiliyor. Özellikle kolay uyuyasın diye uyku saatine denk getiriyorum ama bana mısın demiyorsun!!!ZIn ZIn ZIn kafamda çınlıyor sesin. İstemiyorum hiç ağlayasın ama otokoltuğunda oturman şart. Veee yeni koltuğunda ilk maceramız, pek tabii ki, köye doğru oldu:) Kısa mesafe sayılır ama sen yine de sıkıldın. Yerinde durduğun baki değil çünkü, 45dk koltukta bağlı kalmak sana da sıkıcı geliyor tabi. Pepe kartları, kap kacak, yanıma aldığım "deli çantası"nın içinde yok yok! kitap, oyuncak, su, bisküvi, kutu kapakları, resimli yazılı her türlü kağıt parçası, bilzeikler, kolyeler, anahtarlık, eski bir kumanda, eski cep telefonum, vb. Biri kapıp kaçsa, hayal kırıklığı yaşar:)
Sonuç olarak yolculuk sonunda "uykusuzsun, uykusuzuz" :) Neyse sen mutlu mutlu arabadan babaanneye el sallıyorsun bahçeden girince. Bir de arabadan inince sırtın ıslak diye sıcacık salona koşturuyoruz üzerine, yine de artık yabancılama devrin geçti. Dedene de alıştın, onunla oyunlar oynadın bu haftasonunda. Elini dizine koyup "pat pat pat " sevdin ve laf anlatmaya çalışır gibi bir ifadeyle oyuna davet ettin. Sağolsun, babaannenin peynirli poğaçasından ilk poğaça deneyiminde bu haftasonu gerçekleşti:) Süperdi ben 3 tane hüplettim, sana yarım. Henüz sana unlu mamül yok yavrum.
Şansımıza ilk gün esinti hafif, pazar günü ise hiç yoktu.
Babaannenin sana yaptığı multivitamin türlüsünü yoğurtla kaşıklarken fotoların:

Yemek sonrası babaannen ben yemek molası alırken sen on kitap okuyordun. Hani şu 8 aylıktan beri inatla elinden bırakmadığın kitaplarından...umarım hayat boyu kitap sevgin devam eder.

Babanla dışarı çıktınız, bol bol da yürüyüş yaptınız. Henüz "hep" doğru zamanda demiyorsun ama güzel güzel baba ve dede çıkıyor o minicik ağzından. üstündeki ipleri merak etme sen hissetmeyecek şekilde tutuyor Sürekli taşlarda düşüp kalkarsan zaten üstünü kaşıyıp yara ettiğin ellerinin bir de içleri yara olsun, kafanı gözünü taş vurup benim aklımı korkudan çıkarmayasın diye bir önlem sadece. Hem sürekli iki büklüm gezerse baban senin peşinden beli ne olur ne olur kuzum?
İşte buyur bu güzle nalardan makineye saldıramayacak kadar uzaktan ve sana çaktırmadan çekebildiğim kareler:

eve döndük... kapalı mekan, kış, evimiz neyseki sıcak ama sana darallar gelmesini anlayabiliyorum, bize bile gelmiyor mu? Trafik deli saçması, yandaki komşuların bitmeyen kavgası, alttaki ganyan bayinden yükselen bağırış çığırış... Ama yine oyun yine yine oyun peşindesin uykudan sallanana kadar...

Kızımın gündeliklerinden 2

2011-12-05T17:04:00.000+02:00

Merhabalar,
kızımın 16. ayı içindeki gelişiminde konuşmak, bıdır bıdır anlatıp anlaşılmadığını anlayınca sinirlenmek, televizyondaki çizgi film karakterlerinini bazılarına gülüp bazılarının hareketlerini taklit edip bazılarına hiç pas vermemek gibi pek çok şeyi sayabilirim. Aslında konuşmak 14.ayda başladı. Ama gün geçtikçe daha da bilinçli bir hal alıyor. Bu konuda kesin bir mihenktaşı koyabilmem mümkün değil.

Geçtiğimiz 2 hafta boyunca babamız yurt dışı seyahatinde diye babamlarda kaldık. Dolayısıyla Su yatana kadar anneannesiyleydi. Onunla bağları çok farklı. Beni ne kadar canı sıkıldığında bir kaçşı olarak görse, göğsüme yapışsa da, ben kızıp birşeyler yapmasına izin vermeyince gideceği kişi anneanne oluyor. Çünkü annem sağolsun Su'yu hiç üzmüyor. Kendi beli büküldü, tek dizini tam kıramıyor, sindirimi için ilaç alıp duruyor ama SU denince akan sular duruyor, önce onun istekleri oluyor. Tehlikeli bir yolda mı ilerliyoruz, bilmiyorum ancak ben yine kafama doğru gelen yerde kızıyorum, ağlaması gerekse de tehlikeli şeylerde "hayır" diyorum. Ne yapayım, kendimi de değiştiremem ki?

Benim kızım diye demiyorum; cintorik, bunun farkında olduğu için (1 yaşını yeni bitirmiş olması hiç fark etmiyor- minik birer cin onlar!) bunu kullanmasını çok iyi biliyor ve canının istemediğini yapmamak konusunda annemi çok güzel kullanabiliyor. Onun yanında ben gerçekten terör saçan despot masal kralları gibi kalıyorum. özellikle de yemek yedirirken:)

Son bir hafta boyunca "baba nerede?" sorusuna fotoğrafımızı gösterip "baba" diyen minik kuşum, babamız döndüğünde tek söz etmeden boynuna sarıldı. Elini yıkaması için bile birlikte tuvalete gittik, ben bir süre kucağıma aldım da eşim elini yıkayabildi. Nasıl da özlemiş kuşum babasını...

Babasıyla bu akşam bir fotoğrafını çekeyim de görün kuzular nasıl sarmaşıyor.

sevgiler.

Kızımın gündeliklerinden

2011-11-28T12:01:00.003+02:00

Sevgili okur,
ne zamandır yazacağım, hep araya abuk subuklar giriyor. Kızımın hızlı akışını not etmekte güçlük çekiyorum. Ama güzel anıları buraya kayıt etmek lazım.Gece uykuya dalma, uykudan uyanma, alt alma, yemek yeme, dışarı çıkma, içeri girme, televizyonu açma, çizgi film izleme, oyun oynamanın değişik varyasyonları, hemen her aksiyon artık belirli tepkilere gebe süreçler bizim için ve hepsinin detayları kendine özgü. Hepsini not etmek lazım. İşte gece uykusundan bazı detaylar:

Sevgili kızım;
senin meme emerken ellerini tırmık yapıp saçlarımın arasında geçirmene ve yakaladığın tutama tutunup kolunu havada sallamana bayılıyorum. (Mısır püskülü saçlarda tutunamayan eller yüzüme değdikçe de severmiş gibi yapari ama çıkan sesden hoşlanırsa bildiğin tokatlamaya geçilir. Aynı ses annenin bağrında daha iyi çıkıyor diye anne gelen tokatları oraya yönlendirir:)

Sonra memeyi emip emip sonra posta koyarmış gibi dönüp sırtını uyumaya çalışmana bayılıyorum.

Minicik ama bez ile tombiş görünen poponu bana döndükten tam 5 sn sonra yüz üstü dönmen, 5sn sonra yüzünü bana dönüp, 5 sn içinde de henüz çok uykun gelmemişse gülümseyerek sesler çıkarmaya çalışıp tepki vermemi beklemene bayılıyorum. (ama biliyorum ki hepsi uykuya dalma sürecini bombalama eylemleri:)

Uykun göz kapaklarına galip gelene kadar sağa, sola bacaklarını ata ata popo merkezinde saat gibi dönmene bayılıyorum.

Gerçekten dalana kadar üzerine değen her türlü pike, örtü, yorgan benzeri soğuktan koruyucuyu inatla üzerinden atma eğlemindeki tutarlılık da saygı uyandırıcı. Ancak anne çok yorgunsa, bebeğim inan çok zorlayıcı oluyor:)

15 buçuk aydır her sabah -ne hikmetse- saatin 6:15-6:30 olduğunu hissedip uyanmak için mızmızlanmaya girişmen de bilakis etkileyici. Ancak haftasonu ayrımında bulunmanı isterdim:) Bu bir dilke tabi, gerçek olmayacağını biliyorum ama büyüyünce anlarsın ne demek istediğimi:)

Yemek yeme ritüellerini fotoğraflarla desteklediğim bir gönderi akabinde gelecek. Şimdilik gündüz uykusu pozunla yetin bakalım, zira gece uyurken odanda foto çekemiyorum:)

sevgiler...

bebeğimleyim...

2011-11-17T12:32:00.002+02:00

Slm okurlar,

kızımın kısa bir uyku arasında iki gündür evde olduğumu ve bebeğime evimde kendi başıma baktığımı belirtmek istedim. Hiç kolay olmayan bu zorlu uğraşın ilk günü öğleden sonra kızım "pepee" krizine girip sabahtan beri uykusunu uyumamasının ajitasyonuyla ortalığı birbirine kattı. Sürekli zın zın zın gözünde damla damla yaşlar. Sabah 8den akşam 5'e kadar uyanık kaldı ve bir sızdı tabi gece 22'ye kadar uyudu.

Sonra naaptın Su? Kalkıp sanki oyun zamanıymış gibi başladık gülücüklerle ortada oyuncakları ordan oraya sürüklemeye. Ben de ılınsın diye çıkardığım dolmasını dolaba geri koyup artık pirinçli sütlü mamadan azıcık yaptım ki şişkinlik yapıp olmayan uykuyu hepten kaçırmasın. Uyumamız 1'i buldu. Peki bu sabah uyanmasını etkiledi mi? hayır!!! Sabah bizimle bir mesaiye gitmek için hazır uyanan kızım yine 6:15 dedin mi cinlik yapmaya başlamıştı yatağında. Neyse kahvaltıdan sonra babam geldi de evden çıkarttık ve azıcık hava aldı. Yürüyüşümüzün sonunda da uykuya daldı. Arabasından yukarı yatağına koyarken bile uyanmadı, dilimi ısırayım.

Gelelim eve olmamın nedenine... Dayım kulağın altındaki lenf bezlerinin tıkanması/kireçlenmesi gibi enteresan bir nedenden şişen boynundaki bu rahatsızlığı gidermek için bu sabah ameliyat olacak. hatta şu sıralar ameliyatta. İyi ol dayı, çabuk iyileş. Aklım iki gecedir hep sende. Umarım çarçabuk atlatırsın.

Bugünün anısına:) kızımla sabah çamaşır koyma macerası....

Anne Dostu Toplum

2011-11-11T16:49:00.002+02:00

Merhaba dostlar,

ne zamandır değinmek isteyip vakit bulamadığım, daha doğrusu bahsederken hakkını vereyim istediğimden "geniş zamanlar" beklediğim bir konuya değineceğim. Geniş zaman bulduğumdan değil, bu konu artık iyice aciliyet kazandığı için!

Anne dostu toplum'dan ne anlıyoruz? Annelerin haklarını biliyormuyuz? İşyerinde hor görülüp, değil etik-insani; yasal hakları bile göz göre göre çiğnenirken ağzımız açıp bir kelam edebiliyor muyuz? Ya da bu haklar nasıl oluyor çiğneniyor? kim çiğniyor? Çiğneyenleri de analar doğurmadı, ağaçta mı oldular?

Bu sorular uzar gider de bunların sadece bazılarına cevap niteliğinde olacak aksiyonların alınabilmesi için iş yine "doğuran", "emziren", "çalışıp çabalayıp büyüten" annelere kalacak gibi. Emzirme platformu yeni bir gelişim ile "Anne Dostu Toplum Platformu"na dönüşmek için çalışma halinde....

Bu dönüşüm ile ilgili geniş bilgiyi anne-dostu-toplumdan-ne-anliyorsunuz linkinden bulabilirsiniz.

Ben kendim cevaplarımı vereceğim, buyurunuz tartışalım, gelişelim, çoğalalım!Sesimizi ancak çoğalırsak duyurabiliriz.

Benim annedostu toplumdan anladığım nedir?

Anne dostu toplum, anne adayına ve anne olana önce insan, sonra da anne olduğu için omuzlarındaki doğal sorumlulukların farkındalığıyla yaklaşan toplumdur. Anneden beklentiler anne olduktan öncesiyle sonrası şekliden iki dönemden oluşur aslında ve bunun farkında olan toplum anne dostudur. Anne olduktan sonraki ekstra sorumlulukları, içinde olunan duygu durumunu bilerek anneye maddi manevi destek olabilen toplum anne dostudur.

Kendi başımdan geçenlerden (aile içi deneyimler ve işyeri maceraları) ve yakın zaman önce okuduğum loğusa hikayelerinden sonra Türk toplumunun anne dostu olmaya son derece uzak görüyorum. Bebeğine önce çok sevimli gülücükler atarak karşılayıp ağlamaya başlayınca aynen surat değiştirenler mi, bebek arabası daracık masalar arasından geçerken tekerler bir yere takılırsa yardım edeyim diye yanaşıp offlayıp puflayan çalışanlar mı... neler neler... çocuk giyeceklerine, yiyeceklerine şerefsizce abuk subuk maddeler katarak üretim yapanları..neyse akla gelmesin bile sütümüz kaçar...

Annelerin toplumda karşılaştığı en büyük üç sıkıntıya örnek:

1) Toplumda emzirme son derece namahrem ve anne topluma açık alanda emziremez. Bu akıl almayan ve kadını eve kapayan zihniyetin uzantısı olgu toplumumuzda hala güçlü.

2) Yeni doğan her ağladığında nedense önce anne değil de çevresindekiler tarafından "aç olduğu" kanısına varılarak annenin yetersizliği ve mama gereksinimi öngörülür. Oysa annenin sağlığı ve annenin süt üretimi koşulları düşünülerek destek olunmalı, annesütünün yetip yetmediğinin ölçütü bebek ağlasıyla kıyaslanmamalı.

3) Doğumdan bir ay sonra işyerinden telefon açılıp "ne zaman başlıyorsun?" diye telefonla taciz etmekten, işe başlanınca arşiv odası, depo köşesi, tuvalet gibi yerlerde sütünü sağmaya "izin" vererek evdeki bebeği anne sütünden etmeye çalışmak da gelişen toplumumuzun yeni alışkanlıklarından sanırım.

Anne dostu işyeri dendiğinde aklıma öncelikle annelerin kolay ulaşımında temiz elektrik prizi ve soğutma cihazı bulunan bir emzirme odası tanzim edilmiş olması. Anne dostu işyeri süt iznini topluca kullandırıp, isteyene yasal hakkı olan ücretsiz izni veren işyeridir. Anne dostu olan işyeri, işe bayan alırken onu erkek egemen yapısında ezebileceğini düşünerek değil, onun ileride anne olup iş planını buna göre yapması gerektiğini öngörerek işe alım yapan işe yeridir. İşyeri performans değerlendirilmelerinde anne olunması nedeniyle "performans düşüklüğü" iddia etmeyen, bilakis şirketin yararına esneyen çalışma saatlerini gerektiğinde "anne" lehine esnetebilen işyeri anne dostudur.

Çalışan bir anne olarak işyerinde yaşadığım en büyük sorun emzirme odası olmadığı için sağım yaptığım odalarda rahatsız edilmem oldu. Sağlık nedeniyle ücretsiz izin istediğimde ancak bir hafta sonra kendi ücretli iznimden 15 gün lütufmuş gibi verilip eve gönderilmem de ayrı bir hayal kırıklığı oldu. Çalışan annenin bir sorunu da, Türkiye'nin "ya tüm gün çalış ya hiç çalışma" şeklindeki işyapısı nedeniyle çocuğuna bakmayı öncelik edindiğinde ailenin ekonomik olarak çok etkileneceği gerçeğiyle hep ikilimde yaşamasıdır. Aslında çocuğuna bakmayı öncelik edinmek hala pek çok aile için bir lüks. Oysa hayatta geri gelmeyecek bir zaman dilim aynı zamanda. Acaba kaçımız çocuğuna kendisi bakmak amacıyla, çocuğuna iyi bir gelecek sağlamak için para kazanmayı bir kenara itebiliyor? ya biriktireyim? ya da biriktirmeyeyim ama en bakayım. Bu büyük ikilemde kalmak da en büyük zorluklardan biri. Benim elimde sihirli değnek olsa işte tam buraya bir nokta vuruşu isterdim. Sabah insani bir saatte işe gidip, insani bir süre çalışıp, adaplı bir saatte evime gelip, evin yemeğini hazırlayıp çocuğumu doyurup, evime ve kendime bakmak için insani bir süreye sahip olmak isterdim. Belli çalışma saatinin gerekiyorsa bir süresini ofiste, belli bir süresini evden çalışmak isterdim. İşte sihirli ya bu değnek ne güzel hayaller kurdurttu bana...

Haydi, anne adayı arkadaşlarım, emziren anneler, emzirmiş, çocuğunu büyütmüş ama bu sıkıntıları okuyunca dün gibi hatırlayan anneler, siz de sesimize katılın. Çoğalalım.

Sevgiler.

Su kuzum keşifte

2011-10-23T22:18:00.002+03:00

Bu haftasonu köye gidip son güneşli havalardan faydalanaıp temiz hava aldık. Devam eden inşaata bakıp "nasıl bu kadar büyük hatalar yapılır"ı tartıştık:) ben inşaatı yapıyor olsam bunu yapabilir miydim? gibi sorularda dolandık köy yollarında. Kuzum da babaannesiyle çok güzel vakit geçirdi. Çevreyi pek merakla ve bitmek bilmeyen ıh ıhlarla inceleme sevdasında...

Hep dışarıya çıkmak istiyor, aklı fikri "kedi var mı? kuş nerde? Dede ne yapıyor? incirin yaprağı, asmanın meyvesi...diye diye liste upuzun. Şehirde görmediği bir bütün yaşam burada. O yüzden sürekli işi gücü bu yere kadar cam kapıyı nasıl geçerim, nasıl dışarı çıkarım diye düşünmek oldu uzun süre...

14 ay - 2

2011-10-19T22:13:00.000+03:00

Ekimin 2. haftası, kuzu görev başında.

görev (genel hatlarıyla): sevimlilik kisvesiyle her delik karıştırılacak.

bugünkü vukuat: Aslında bu olay bir süredir yapabildiği birşeymiş ancak akşam yemeği esnasında ilk kez vuku bulunca ben de ilk kez görebildim.

Kuzu biz yemek yerken alıp başını oraya buraya deli fişek gibi giderken müzik setini görüyor. Önünde minicik ayakları üzerinde uzanıp tuşlarına basıyor ama rastgele değil. Açıyor, ve radyosu çalmaya başlayınca bize dönerek sevimlilik suratı takınıp kollar havaya, hemen oynamaya başlıyor.

Birkaç saniye sonra hop öbür düğme. Bu sefer radyo susup, kaset kapağı açılıyor. eliyle kaset kapağını itiyor. Tuşların tüm fonksioyonlarını bizimki deneyimlediği için, bi 10-15 dk bunlarla ciddi ciddi oynuyor. Sonra yemeğimiz bitene kadar alt dolabın kapağını açmaya çalışarak ıh- ıh -ıh lıyor. Meğer kuzu oradan kaset ver bene demek istemiş.

Eh dana annesi! Hampur humpur kafanı yemeğe gömeceğine acık dinle de anla değil mi?

selam olsun her minik cimcime ve minik fırtına annelerine...

14 ay doldu...

2011-10-17T11:06:00.001+03:00

Eveeet,
bir yaş derken yok fuar için Berlin'e gitmem, 1 yaş aşılarından sonra bir aralık bulup kısacık bir doktor kontrolü ve bir de kuzumun orada zımbalanması, babasının bir hafta kadar Almanya seyahati, bir haftasonu arkadaşlarımızla ikinci deniz maceramıza Özdere'ye gitmemiz, ardından benim bir haftasonu Talin'e gitmem derken. Eylül de bitti.Ekim ortalandı. Kuzumun.13. ayını anlayamdan 14ç ayı da bitti. şaşkınlığımı ancak atlatıyorum ve 14. ayının içindeki aktivitelerine (benim için absürt olanlarına) değineceğim.

1 yaşına varmadan bendeki takı tukuya pek bir meraklı olan kızım çekiştirmesin diye çoktandır ben de unuttum takı nedir. Oysa Su öncesinde alevde cam boncuk yapan, kemeraltında bir yıla yakın ustaların ustasından ders alan bir kişiydim:) Şimdi ortadaki odada kutularda gün ışığı bekliyor alet edevatlarım. Neyse, konuyu kuzuma getirebilirsem; onun da bu takı ilgisi benden geçmiş diyeceğim. Kolye küpe ne varsa deliriyor. Elien alıp illa bakacak. Ancak bende olmayan "kendine bakımı"! Saçını iyice uzadığı ve gözünün önüne geldiği için tepesinde fıskiye yapmaya alıştırabilmiştik. (toka mı, asla! tokalar oyun içindir bir de büyüklerin takması için - Su asla kafasına bişi değdiremez!!En azından bütün yaz bizi fitil etti) Saçını taramayı öğnemiş gibi hareketler yapması ama saçlarını daha da karıştırması çok komik oluyor.

Ekim başında, bir sabah kahvaltısı sonrasında kuzu elinde bir mama broşürünü kapıp ıh ıh ıh diye anneme götürür. bizimkiler tok olduğu için mamayla ne işi olacağını önce anlamazlar. Ancak bir süre sonra babaannemin yardımcısı Nursel abla, ben anladım diyip bizimkinin saçının fıskiyesini resimde mama yiyen kız gibi ikiye çıkarır. Bir minik kfadan iki yana hafifçe eğilmiş iki fıskiye. İşte kızımın süslülük emaresi:) Ben de saçımı iş yerinde tarıyorum çoğu zaman:) Bu da benim berduşluk emarem:)

Umarım kuzum böyle devam eder:)

Leylek havada...

2011-09-27T21:37:00.001+03:00

Sevgili okurlar,
bu sene leyleği havada gördüm ama ben hatırlamıyorum galiba. 23 Eylül gecesi Estonya'nın başkenti Talin'de gerçekleştirlecek bir ödül törenine bölümümüz adına ben katıldım.
Design Management Europe (DME) denen bir organizasyonun her sene başvuran firmalardan kendi kategorisi içinde tasarımı yönetim sistemine en iyi şekildeentegre etmiş ve bu nedenle inovasyonla, yenilikçilik anlayışıyla markette yükselmiş olmasını değerlendiriyor. Bu değerlendirmeyi de doldurulan bir survey be 2mx0,8 m bir poster anlatımıyla yapıyor. Bölümüze yarışmalardan sorumlu arkadaşım doğum izninde olduğu için bu sene yarışmalarla da ben ilgilendim. Poster yapımı görevi de ben ve bir başka bölüm arkadaşıma verildi. Diğer işlerimizin ve hatta yarışmaların yoğunluğu sebebiyle ancak yaklaşık 2 haftalık bir çalışmayla ortaya bir poster çıkardık. İlk 3'e kaldığımızı öğrendiimizde accaip sevindik çünkü bu ana kadar bunu da yapamamıştık.

Kendi kategorimizden ilk 3 içinde kimin büyük ödülü alacağı ancak ödül gecesinde söylenecekti. Ben de bu yüzden açıkçası bu galaya birinin mutlaka mutlaka gitmesi için çok üsteledim. İyi ki de yapmışım. İlk 3 içinde yer alıp da adı anons edildiğinde sahneye çıkmayan hiçbir şirket olmadı. hatta herkes 2şer 3er kişi gelmiş. Tek başına orada olan bir tek ben vardım:(

Her neyse büyük ödülü aldık!!! daha nasıl söyleyebilirim bilmiyorum ama çok mutlu ve gururluyum çünkü katıldıklarımız arasından alınması en güç olanı, en akademik olarak değerlendirilebilecek olanı bu yarışmaydı.
Kuzumdan ayrılıp, soğuklara karıştıysam da çok kısa süreli olduğu için problem olmadı.

Gez gör arpacık kısmında Talin neye benziyor, sokak sokak anlattım. Gidip görmek isteyenlere, ya da gitmeden öğrenmek isteyenlere bir sürü detay vermeye çalıştım.

iyi seyirler....

Not: www.designmanagementeurope.com sayfasından posterimizi görebilirsiniz:) zaten anasayfada "in the spotlight" bölümündeyiz:)

IFA'dan cok kısa... - 1

2011-09-04T21:17:00.001+03:00

Merhabalar,
şu ana kadar aslında her yıl gittiğim ancak hiç yazmak için bakmadığım IFA fuarından ve Berlin maceramdan kısa da olsa bahsedeceğim. Bu sene fuar macerama "emzirme" de eklenince bazı minik yararlı olabilecek detaylar da ortaya çıktı.

IFA her yıl düzenlenen Avrupa'nın en büyük tüketici elektroniği fuarı. Ben de Vestel Elektronik endüsriyel tasarım bölümünden fuarlarla ilgili kişi olduğum için her sene bu fuara başlamadan 2-3 gün önce giderek standdaki eksik gedik bir durum varsa onu kapatmaya, çıkabilecek herhangi görsel bir bozukluğu engelleyici tedbirler alınmasını düşünmeye çalışıyorm. Çıkan bir probleme anlık çözüm üretmeye çalışıyorum, falan falan...IFA'ya gidişim Ağustos sonu 28'inde oldu ancak SU'dan çok uzak kalmak istemediğim için 1 Eylül'de dönmek istedim. Fuar ise 2'sinde açıldığı için bu sene fuarda neler olup bittiğini yazamayacağım, kısmet seneye...

Bu sene stand çalışmasına 3 satte bir sağım rutinimi de ekleyince enteresan bir durum oldu. Otelden çıkmadan sağım, öğlen standda kapısı ve elektrik prizi olan her hangi bir delikte sağım, akşam otel odasına koşup sağım, yatmadan önce tekrar sağım diye günde 4 kere de olsa işi düzenli tutmaya çalıştım. Her gün sağım yaptığım sütleri poşete aktarıp aynı günlük olanları birleştirip otelin mutfak katındaki derin dondurucuya koydum. Geri döneceği otelden çıkış saatine kadar stlere dokunmadım. Çıkmadan hemen önce; bir yerine bişi olunca soğuk-sıcak kompres yaptğın jel paketlerinden (onları da son gün buzluğa atmıştım) bir iki tane ile çevrelediğim taşlaşmış süt poşetlerini içi koruyuculu yemek taşıma çantasına attım, onları da valize tıkıştırdım.

Sütleri yanımda götürmedim zira yolda Hanslara bunu nasıl anlatabilirim bilmediğim gibi kargo bölümünün en soğuk bölüm olacağını düşünmüştüm. saat 15:15de otelden ayrılıp Munich aktarmalı olarak İzmir'e gece 22:45de indim. Köyde babasyıla ramazan tatilini geçiren kuzuma kavuşmam gece 00:30'u buldu. Ancak süt poşelerinin bazıların kenarları henüz yeni yeni sıvılaşmaya başlamıştı. Hemen hemen hepsi taş gibiydi. Zafer (!) :)

Kuzu da tam 1 gibi uyanır, meme ister. Hemen kıvrıldı koynuma yavrum benim. Yine koyun koyuna yattık derin köy gecesi sessizliğiyle...

iyi gezmeler sizlere de...

Doğum Günü Etkinliği - 2

2011-08-13T22:42:00.003+03:00

Şimdi beni görgüsüzlükle eleştirecek sevgili okurlarım. Lütfen klavyeye sarılmadan önce farkl ıiki lokasyonda doğumgününe çok yakın zamanlarda bulunulduğunu ve bu iki eş-dost grubunun da pek tabiiki minik şerefine bişiler yapmak istekleri olacağını düşününüz. Ben de pek tabiiki eğlence olsun, aktivasyon olsun, hem de kızıma neşeli bir gün olsun diyerek her tür olayda yer alırım tabi. Ama köyün yarısı akraba diğer yarısı tanıdık olunca bizim düğünün arkadaşlarım ve bizim taraf çağrılmamış hali gibi oldu nerdeyse:) Pek de güzel oldu. Neredeyse 20 küsur kişi vardık...

Neyse başa sarıyorum. 13 ağustos cumartesiye eleceği için kayınvalidemin de adağı vardı, Bu iki olayı birleştirip tavk pilav ve pasta organizasyonu yaptı sağolsun.Kaç zaman önceden ditti ditti tavukları, yok birinini çi pişti pişmedi derken kadıncağız helak oldu. Ama sonuçta pek de bir mutlu bir gün geçirdik. Dışarıya masaları çıkarıp çay koyduk yemekten sonra. Miniğim de içeri gelene gidene laf yetiştirip yemek yemesini zar zor tamamladı.

Akşmaüstü 4 sularında da pasta kesmeye geldi sıra. kızım pastalar ortaya gelince sabırsızlandı haliyle. Anasının minik kopyası -aynı benim her doğumgününde annemin hazırladığı sofrada pasta kesilmeden mutlaka kremalarından otlandığım gibi- daldırdı parmacıklarını pastaya:)Hernekadar dah sonra yaptığından korkup ağladıysa da:)

Kızım Su, Feride ninemizle (Su'yun da ilk ismi Feride) adaşıyla yanyana pastasını kestik. Bu kutlamadan da anlaşıla odur ki; kalabalıktan korkma, ilk yaş doğumgününde kalabalığın ilgisinden bunalıp arıza verme durumları yaşamadık. Kuzum çoktat sosyalleşmiş...Ve hepsinde de kuzumuz, çok büyük bir farkındalıkla çevresine karşılık vererek beni bile şaşırtı.

Pasta yenip insanlar yavaş yavaş dağılmaya başladığı sırada kuzumun ilgisi çoktaan dallara bayırlara devşirmişti bile... Su, üzümü çok seviyor, bu yaz bunu keşfederek ara öğün bulmak derdinden kurtulduk:) varsa yoksa üzüm, bağ evinde çok zorlanmadık allahtan:)

Üzüm bağdan, bağ dededen, pastalar babaanneden,ooohhh! Çok rahat bir tatil devam ediyor kuzum, her ne kadar yarın son gün de olsa!! Bol bol eğlendik, "ilk"ler yaşadık, dolu dolu geçirdik.

Sevgiyle kalın,

bir tatil biter diğeri başlar (mı?), Köye dönüş:)

2011-08-11T20:23:00.007+03:00

Tatil bitti.
Yani deniz kısmısı bitti.Şimdi köy'de kayınvalidemlerle geçireceğimiz kısmına doğru yola çıktık ki beni en çok korkutan bu 4,5 saatlik yol. Orada eşimin Belçika'da yaşayan ablası ve ailesi (eşi ve minik yeğenimiz Ediz) de var. Yani şen şakrak, evin her odasından her kapı arkasından insan çıkıyor olacak bizim gitmemizle.
İşte giritte son kahvaltımız:

Yola kahvaltımızı edip 10:15 gibi çıktık ki akşama vakitlice köyde olabilelim.Marmarise varana kadar çok bir arıza olmadı. Asıl arızayı kızım Muğlaya varırken verdi ki 15 dk durmamacasına zın zın zın ağlayarak geçici sağırlık yaşamamıza sebebiyet verdi. Bir benzin istasyonunda durup emzirmem rağmen iflah olmayarak istasyonun devamında da aynı şekilde gözlerinde mini mini damlalarla ağladı durdu. 20 dk sonra da sızdı, uyudu. Taa köyümüze15 dk yol kalana kadar. O aralık biz de dinlendik:)

Sağolsun, annemler pek güzel karşıladılar bizi her zamanki gibi, hemen sofraya oturduk, akşam üzeri olmasına rağmen:)
Ediz Ulaş'ın fanatiği oluğu için hemen koşarak tek dayısı olmasına rağmen (!) "en sevdiğim dayım benim" diyerek sarıldı. Günün en güzel sözü seçtim:)

Sevgiler...

İlk Dogumgünü partisi (!)

2011-08-10T23:40:00.001+03:00

Güya herkese de akıl veriyordum ha "aman doğumgünü kutlamasındaki kalabalık aslında bebeğin korkmasına sebep oluyormuş", "gürültüyle bir kalabalıktan ürküyormuş, falan fişman, bla bla bla". Tatilimizin son gecesi doğumgünü olmamasına rağmen henüz (daha 3 gün vardı) pansiyon sakinleri ve sahipleri olarak akşam birlikte yenilecek bir koca sofra yemek ve üzerine pasta kesim kararı aldık:)

Annem sağolsun cafe jeri's'den pasta siparişini ve uzaktan gelecekleri yemeğe davet işlerini organize etti. Ben ise hiçbir şy yapmadım:) Kızım yine güzel güzel denizine girdi, oynadık eğlendik:)

Bir güzel yorulduktan sonra mışıl mışıl uykuya geçen Su kuzum sadece 1,5 saat uyudu (neyseki) çünkü yemek saatini atlamasınsa korkuyorum daha da geç uyanırsa... akşam yemeğine bizim kuzuyu assolist tadında indirdik. Yeni elbisesiyle kendisi de pek bir eğlendi onu görenler de:) Soframız pek güzel şen şakrak, eğlenceli geçti, kuzuyu yedirdikten sonra yemeğiniz eş zamanlı bitiren babaya devredip ben de bol bol yedim.(aklımca süt olsun diye diye karides şiş yağlarına bandırıp ekmekleri, düşmanlar çatlasın:)

Pasta kesmeye sıra gelince Su herşeyi anladığını belirterek mutluluk çığlıkları atıp bol bol el ve ayap çırpması ile mutlu yıllar şarkısına eşlik etti. Gözlerinin içi gülen kızım herkesi güldürdü:)

Tabii çılgın gibi yorulduğu için odamıza çıktığımız gibi yataa koymamla gözünü yummuş, dur emzireyim demeye kalmadan gümlemiş bizimki uyku diyarına...

Minik kızımın nice yıllar sevdikleriyle olması dileğiyle... bencillik edeyim: en çok da benimle olması dileğiyle:)

Uzun zaman sonra...tatil

2011-08-07T21:20:00.001+03:00

Heyoooo tatil!!!

Geçen yıl hamileliğimin tehlikeli bir noktaya gelmesi nedeniyle çıkamadığımız tatilimiz (topu topu 1 haftadan bahsedeceğim zaten) süpersonik geçsin diye önceden yerimiz ayırttık dostlarımızın pansiyonunda. Aslında Selimiye'nin denizi bana konum itibariyle çok temiz gelmez ancak dalgasız olması bebek için mükemmel oluyor. Ve kıyı şeridindeki mini mini pansiyonların gece ışıl ışıl ama mütevazi hali, Cafe Ceri's'in muhteşem tatlıları ve limonatası ve tabii ki kalmaya gittiğimiz pansiyonu dostlarımızın işletmesi sebebiyle sürekli mutfağında şurasında burasında gönlümce girip çıktığımız için üyük rahatlık oluyor. Şahsen tatil günümde (sanki normal günde yaparmışım gibi oldu:) makyaj yapıp havuz kenarında sürekli sopa yutmuş gibi karnımı içime çekerek yatabilen biri hiç olamadığımdan pansiyon tatili bana çok daha iyi uyuyor. Eh bir de artık hayatımızda yürümeye yeni başlayan cavcavcivcivim Su kızım olduğu için elimde havlusu, su şişesi peşi sıra koşabileceğim bir aile mekanı işime geldi doğrusu:) Hatta pansiyonu işleten arkadaşlarımızın da 2 yaşında Oğlu Yusuf Reis bizimle yemek masasını paylaştı, boya kalemleriyle oynadık, kitaplarını okudu bize...

oraya giderken yolda illaki durup mehmet Zengin'de şiş ve piayz yiyoruz. Kızım orada da gelen geçenlerden gülücükler aldı, onlarala bol bol sohbet etmeye kalkıştı.

İşte bu şirin mekan Selimiye Girit Pansiyon'da geçirdiğimiz tatilden minik kareler (7 - 11 Ağustos) kızım SU'yun deniz ile ilk tanışması...bir daha ayrılmaz oldular zaten...

ev yerinde değil!

2011-08-06T18:43:00.001+03:00

Sevgili okur,
ben bu satırları yazarken iki sevgilim içerde bir güzel sergi gibi yatıyorlar ama nereye kadar sürer bilemem:) Kuzu uyanınca annnaaanneenneennnee diye gelebilir üstüme üstüme:) evet kızım annannennennnenn diyor:) Bundan daha doğal bir şey olamaz ki! 10 gün önce ilk dişi 5 gün sonra da yanından diğeri patlak verdi. artık akşamları kapıyı ayakta öylece dikilerek açıyorlar annannesiyle:)

Ev yerinde değil, fiziksel olarak neredeyse kalkmış gidiyor görünümü var. Geçen hafta döşenen kombiden hemen önce içine yılların birikimini alan koltuk takımını evden gönderiverince tüm ıvır zıvır kıvır ortaya döküldü. Çalışma odası "burayı toplamaya çalışırsın ancak" odasına dönüştü. Su'yun odası sadece bir divan, bir uzun ince IKEA banyo rafı:), bir de park yataktan oluşuyordu ve ben bundan son derece rahatsızdım çnkü istiyorum ki kızımla haftasonu limon ağacı dallarından içeri serin serin esen evin e sakin odasında oynayabilelim, salonda ona buna dal olmayalım. Ancak bu isteiğime haftaiçi IKEA'dan bir şifonyer alınca ulaşabileceğimin hayalindeydim. Aldık da:)

evin babası cmt sabahını kanter içinde kalarak onu kurmakla uğraştı. Su da doğru dürüst uyumadığı için günün geri kalanında mızıldanmakla uğraştı:) ben onun 45 dklık uykularından kaçamak yapıp şifonyerin içine ortalıkta gezen eşyalarını, orta odadan toplayabileceğim tüm giysilerini, Su'ya ait kullanımda ne vars koydum. Uzun ince dolabını da düzelttim. Onun odası artık bir güzel onun oldu. Bu amaç uğruna eylemlerim devam edecek. Sırada kitap raflarımız ve duvar süsleme var ama önce park yatağına güle güle, yer yatağına geçiş diyeceğiz. Bundan da önce evdeki hamamböceği soyunun kurumasını bekleyeceğiz. (sanırım işte bu nokta acık yalan olacak, lanetler bir türlü tepemden gitmiyor, her yerdeler...)

yarın çıkacağımız tatilimizin valizlerini hazırlamam lazım, hazır bizimkiler uyurken yapayım dedim ama giysilerin bulunduğu odada uyumaları bu işi de dipten baltaladı. Ben kuzunun akşam yemeğini yapayım bari.

sonraki postta tatil anılarımızla karşınızdayız, sonrasında da evdeki kapılar değişecek, sonra amman amman neler neler...

bizi izleyin anacuuummm:)

temmuz gezmesi

2011-07-31T11:49:00.001+03:00

Dostlar,
şu fuara gidecek ürünlerden bir ikitanesinin modellemesini yapıp mockupçıya göndermek, raporlamalar, devam eden projeleri koğuşturmak, ürünleri biri bitmeden diğerinin başvuru süresi başlayan yarışmalara göndermek derken benim kafa 1 milyon oldu. Bu hafta perşembeden başlayıp dün biten kombi inşaatını ucuz atlattık. Ancak evde yapacağım birkaçyer değişimi ve ferahlama harekatı nedeniyle şu anda evin görüntüsü "ya kaçacağım ya kalıp savaşacağım" durumda:) hoppacık halde, sürekli yürümek ve orayı buraya katmak isteyen merak patlaması yaşayan kız çocuğumla evdeyiz:)

gönül tatil istiyor hem de çooookkk.... geçen haftasonu kısa bir Ankara kaçamağı yaptık, hemen anlatayım. İşyerinden çok yakın arkadaşım hamile. Onu 30. haftasdır rahatsız our yorulur demeden görmeye gittik. Su ilk kez uçağa bindi ve hiç huysuzluk çıkarmadı. saat 5de evden çıkmamıza rağmen süper mutlu, heryere gülen sevinç çığlıkları aran bir bebek oldu. Uçakta emdi, çevreye takıldı, her deliği inceledi ve inşte emerken de uyuya kaldı kucağımda. Taaki havaş otobüsüne binene kadar 40 dk orada buradayken hiç istifini bozmadan uyudu. Sonra da havaşta gelene geçene gülümseerek zıplama telaşına girdi.

Eve vardığımızda bizi muhteşem bir sofra bekliyordu. Çiçekler içinde muhteşem bir balkonda yemyeşil çimlere karşı serin bir kahvaltı ortamı. Daha dinlendiricisi ve arkadaşlarımın özlediğim sesleriyle daha keyifli vakit geçiremezdik. işte size o kahvaltıdan bir kuple...

Haftasonumuz dabu güzel başlangıç ile çok güzel geçti .Pazar günü eğmir gölü kenarındaki bir balık restraurantına gidip "deniz ürünleri nasıl mundar edilir" adlı dersi uygulamalı olarak gördük. Izgara ahtapotumuz köfte tadındaydı. Şiş dil yağda yapılıyordu. Çok enteresan deniz ürünü pişirme yaklaşımları tabi bu benim gibi bir Egeli'ye:) Neyse, yemek yapmayı hakkıyla bilen herkez, malzemenin özüne saygı gösterilmesi gerektiğini, nei nasıl pişirmek gerektiğini bilmeli diyerek bu bahsi kapatıyorum:)

Yine de göl kenarı çok güzeldi çünkü orada da çok eğlendik, kıkırdadık durduk Ayşegülümle bir araya her geldiğimizde yaptığımız gibi:)

Oh, minik Bade kızları da aramıza katılınca bizim Su ile yaptığımız gibi kıkırdar dururlar artık:)Bu güzel haftasonundan sonra yine tam gaz bitmek bilmeyen işlere gömüldüm ve bir kaç mesaiden sonra ancak cuma akşamüstünü görebildim. Yine inşaatla geçen bir cmtden sonra pazar günü baba kız yanyana uyurken maillerimi okuyorum sakin kafayla.

öperim herkezleri...

sıcak vurdu bizi

2011-07-09T11:02:00.000+03:00

Sevgili okur,
haftanın ilk günü olan naçiz nefret edilesi pazartesi günü bitmeyen bir iş nedeniyle mesaiye kaldık. Aklımdaki program gittikçe "çıkınca direkt kuğu gölüne gideriz, ordan annemlere gider kızımızı alırız, o evde uyumaya devam eder" gibi değişirken babamı sat 6da arayıp bu programı alıştıra alıştıra söyleyecekken o önce davrandı. "mutlaka bize uğrayın gidin baleye, Su'yun ateşi çıktı akşamüstü şimdi annenle içerde uyuyorlar" dedi. Evet bende şafak attı, vitesi 5'e takıp işi ancak ancak 8de bitirip, birlikte çalıştığım bölüm akadaşımı da bornovada baleye bıraktıktan sonra "vın turizm" babamlara. Kızımı yemeğimizi yiyecek kadar bize izin verdi ki annemin içerden bize seslenmesiyle ok gibi fırladım. Su uyanmış ama eller kollar ayaklar buz vücut sıcak, üstüne sos niyetine titremeye de başlamış. Gözler Garfield gibi yarım yarım, yorgunluktan açamıyor bile kuzum. Hemen tek bildiğimi yaptım ve memeye dayadım sıcacık minicik kafasını. Ağzının içi o kadar sıcak ki diş mi çıkarıyor diye kontrol etmeye parmağım soktuğumda "Amanin" diye geri çektim. Ulaş o emeyi diye uğraşırken iki kolundan da ateşini ölçtü ki 39.3.
İki memeden de bizimkisi iyice yorulup tekrar halsiz kalınca, hemen salona geçtik ve ben telefona sarılıp doktorumuzu aradım. Durumu özetleyince fitil vererek ılık banyo önerdi, fitil işe yaramazsa beni tekrar arayın diyerek rahatlattı. hemmen duş ve fitil, 15 dakika sonra da baştan ayağı kuvvetli bir terleme ile su attı kızım resmen. Sonra da hemen kudurmaya geçti yerdeki oyuncaklarıyla.

Ertesi gün yine hafif hafif akşam ateş yaptı. Gece 37,5 ateşle uyudu hep. Ben de artık çarşamba gini sorumluluk alıp doktra gitme zamanıdır diyerek izin aldım. Doktorumuz bir gün önce akan burnuna ve artık çıkmayan ateşini gözlemleyerek "soğuk algınlığı" diyerek yine sakin sakin konuştu bizimle. Sıcaklar nedeniyle çok accaip terleyen kızım herhalde haftasonu misafir kızının hapşurmalarından da hafif bir nm kaparak şifayı kapar gibi yaptı. Bizi korkuttu.

Çocuğun aksırıp tıksırıyorsa, neden misafirliğe gidersin? insanları niye bu yaz sıcağında grip tehlikesine atarsın? hele hele minik bebek varken. Neyse çok tatlı bir kızcağızdı, ailesi de keza öyle...şanssızlık diyelim...

şimdi düze çıktık, güzel bir cumartesi geçiriyoruz. Çok güzel bir kahvaltı yaptık, sadece 45 dk uyudu kızım, şimdi içeriden sesleri geliyor babasıyla. Onları öpeyim ve devir teslim alayım kuzuyu.

iyi haftasonları.

Köy Maceramız...

2011-07-03T21:18:00.037+03:00

Merhabalar,
cumartesi kızımın babaannelerine yani köye gittik. Tabi kızım daha sabahtan yolda uyurken sucuk gibi sırılsıklam oldu ve hafif ekşiyen ekmek gibi kokmaya başladı:) kızımı duş almadan önce Ediz abisinin su havuzuyla tanıştırdık, Sonuç ne mi oldu? ardı arkası kesilmeyen gülücükler...Oyuncaklarının da çoğu yüzyormuş suda bunu da görmüş olduk:)

Duş alırken hava sıcak da olsa estiği için sırtını sürekli kurulayıp durduk ama o yine de çok eğlendi.

Pazar günü uyanınca bir baktık ki babamla annem çoktan uyanıp bizim bağa sulamaya gitmişler. Biz de kızımızı alıp peşleri sıra bağa girdik. Kuzumun başına güneş geçmesin diye yemenimizi de eksik etmedik. Ama fotoğraf makinesini evde unuttuğumuz için onun bu güzel halini genç asmalarla çekemedik, evde görüntüleyebildik.

kızım bütün haftasonu boyunca emekledi, sandalyeye, koltuğa tutunup ayağa kalktı, kudurdu durdu. Pazar öğleden sonra eve vardığımızda hala oynayacak enerjisi vardı ki sanırım hep böyle devam edeceğiz:)

babalar günü

2011-07-01T22:18:00.000+03:00

merhabalar,
eve vardık ve size kızımın ilk uzun mesafe yolculuğunu anlatacağım, biriktirince yazmanın da tadı olmuyor ilk andaki gibi zaten:)

18 mayıs cumartesi Su olacaklardan habersiz her zamanki gibi 6:30 gibi uyandı. Ben önceki gece yarısı heyecandan uyuyamayarak valizin başında dört döndüm. Aman onun busu bunun şusu diye diye... Gideceğimiz yer hakkında kocam benim kafamdaki tüm 4 yıldız hayallerini birer birer parçalasa da ben yine tatilden umutlu bir biçimde kahvaltısını yaptırdım kızımın. Onun da keyfi yerinde olsa gerek güle oynaya saati 9 ettik. Ben bir ara her odayı gezeyim ve çıkalım diye içeri gttim ki döndüğümde babasının kucağında kızım uykuya dalmaya meğletmiş. Bu zamanını araba yolculuğuna denk getiremediğim uyku nedeniyle 11'e kadar evde kızımın başında oturduk. Uyandığı gibi fırladık diyelim ama yine nasıl olduysa saat 12 idi:) Ben hiç anlamadım:)
Velhasıl arabaya yerleştik, oynaya oynaya Aliağa'yı bulduk ordan sonra kucağa terfi etmek için mızmızlanarak
eli avucumda sızdı kaldı kızım rutin olarak:) Nasıl özlemişim yol yapmayı, iş yerinde nasıl nasıl bunalmışım meğerse...Ancak yola çıkınca tatile ihtiyacımın diz boyu olduğunu anladım, hisedece kvakit kalmamış çalışmaktan.

Az kalsın kaçırıyorduk ki Akçay sapağından dönen dolmuşlarla aynı anda kırmızı ışığa takıldık ki onlarla bir dönüverdik sahil beldemizin içine. Gittiğimiz apart hotelin arkasında babamların evledikleri ilk yıllara kadar yazlıkları varmış. Ben yerini tam olarak bilmiyordum, dönünce öğrendik, bilsem yerinde neler esiyor bakardım. belki 2. göbek sahiplerini görürdük içinde, belki bir apartman. Muhtemelen de apartman:) Çok garip hissettim arabada otele doğru şehrin içinden yol alırken çünkü oranın yerlileri normal bir cumartesi öğleninde bir kaldırımdan ötekine geçerken biz aralarından kaç yüz km öteden deniz kenarında nefeslenmee gelmişiz. O kadar "şehir içi", " meskun mahal" havası ağır ki arada askılı tshitlü ellerinde havlulu insanlar görmesek unutacağız nerede olduğumuzu. Marmaris, Çeşme gibi yerlerde böyle hissetmedim hiç çünkü oraları yazın bir başka çehreye bürünüyor. Yüzmek, içmek, gürültüde dans etmek, terlemek, servis sektörünün atılganlıkları arasında kaldırımda adım atmaya çalışmak.Akçay'dan çok farklı....

Otelimize vardık. hayal ettiğim manzarı yakalayan bir apart odamız var. salon, 2 oda banyo. Böyle sayınca süper geliyor kulağa. hatta balmanzaramızın resmi aşağıda:)

odamızın veandasından bu grüntü maaesfe içerideki kalite ile desteklenemedi:) Ama bunu sorun ettik mi hayır? çok eğlenceli vakitler geçirdik bu sitede...
Akşam küçük kızım Akçay'ın bir ucundan diğer ucundaki eşimin arkadaşının nişanının olduğu otele gidene kadar uyudu. Böyle devam etmedi, arabadan koltuğuna aktarırken uyandı. O kadar uyumluydu ki oraya da uyum sağladı ve yüksek müzeik sesine rağmen herkeslere gülücükler dağıttı. Yemeğini bir güzel yedikten sonra da babasının kucağında bir ar ortandan kayboldular ve geldiklerinde kızımı arabasına yatırdık, muhabbetimize, yemeğimize devam ettik.
Bu saadet kızımın uyanıp meme istemesine kadar sürdüyse de otelin resepsiyonundan ricamız kırılmadı ve onların ofis odasında kısa bir iki odaya giriş vakasıyla emzirmemizi de tamamladık ve tekrar uykuya daldı kuzum.
Ertesi gün bizim için her zamanki gibi erkenden başladı ve kuzuma aldığım babalar günü hediyesini giydirip babasını uyanırdık:) Umarım her babalar günü bunun gib imutlu uyanır, sağlıkla geçiririz. Kahvaltı gezimizden sonra havuz başına 2 sat rötarla indik çünkü kızım sabah uykusa daldı ve aramızda tam 2 sat uyudu, biz de onunla bir uyuduk, dinlendik. Biz odamızda uyurken tüm arkadaşlarımız, çoluk çocuk havuzda bir güzel eğlenip yorulup dönme moduna bile gelmişlerdi. Oraya vardık, çok kalabalık ve öğlen 12 güneşinde havuza girmek istemeyince azıcık hava alıp çevreyi seyreyliyip, odamıza geri dönüp toplandık. İşte havuz başında kızımın babsıyla muhabbetleri..

Bu karelerden sonra rotamız otelden çıktıktan sonra arkadaşlarımızla Cunda'ya doğru şekillendi. Cunda'da karışık tost üstüne dondurma yedikten ve elimizde bir kap lokma ile ara sokaklarındaki incik boncukçulara daldıktan bir kaç dakika sonra kızımın iyice uykusu gelmesi üzeerine ekibin geri kalanlarına veda edip arabaya yollandık. Adadan Ayvalık'a bağlandığımız noktada gözünü yuman kızımla elele Karşıyaka'ya kadar sessizz sakin geldik. Tam 2 saat deliksiz uyuyan kızım tam evimize dönen ışıklarda gözünü açtı. Güzel başlayan haftasonumuz yine çok güzel, sağ salim, keyifli bitti...

overloaddddd!!!!

2011-07-01T19:47:00.001+03:00

Sevgili okurlar,

babalar günü haftasonunda Akçay, Ayvalık, Cunda gezimizi, ondan sonraki haftasonu ofis nöbeti ve akabindeki sakin ev hayatımızı yazacağım yazmasına ama... Haftaiçi mesai yapar oldum, geceleri SU uyuyunca bilgisayarda iş yapar oldum. Kızımın ağlayarak beni çağırmasıyla gece 12'den sonra o kucağımdayken ekranda iş bitirmeye çalışırken buluyorum kendimi.Cuma günü dahi mesaideyim ne bu biieeee!!!

Sevmiyorum böyle olmasını ma asevgiyi kısa zamanlara sıpdırmak olmaz diyerek yine iki düzgün cümle kurabilmek adına yarını bekliyorum.

evden kafam sakinken yazacağım canlar, hatta kızımın yeni fotoları ve videoları da sırada görücüye çıkmayı bekler. Onları da ekleyeceğim.

öperim,

tırmanışlardayız...

2011-06-12T23:46:00.000+03:00

Dün şans eseri sonunu gözlemleyebildiğim olayın aynısını bugün bilerek ve isteyerek kurguladım sevgili okur.
Sonuç? aynen kızım ellerini uzattı ve yatağının kenarlarında destek alarak kendini bir güzel kaldırdı. Aynısının tıpkısı aşağıdaki gibi oldu. Ben de bunu fotoğrafladım:)

Peki ayağa kalktıktan sonra ne yaptı kızım? her zamanki gibi iç ısıtan gülümsemesiyle dünyalara güldü, yatağını yemeye kalktı:)

Neyseki ona telefonunu getirdim de içerden oturtunca geriye ağlamadan köpek, kedi ördek derken aklımı çıkaran hareketlerinden uzak tutabildim. Ne kadar süreyle? hımmm... İşte bu beni bilinmezlere gark ediyor. Artık sürekli 5 dk oynuyorsa, 15 dakika ayağa kalkmaya meğil ederek kafasını oraya buraya vuracak hareketler yapmaya kalkışması.
Bugün iki kere kafayı yere gümletip ağladık netekim. Biri babasıyla bienimleyken biri de benimleyken oldu ama gözümüzü bir sn üzerinden ayıramayacağımızın göstergesi oldu bu düşmeler. İkisinde de sakin olmaya çalıştım ama içimdeki benin aklı çıktı, kendine kızdı, sinirlendi, şişti sonra kızının gözyaşlarına karıştı...

Akşama banyodan sonra 45 dk meme sefası esnasında fark etmeden kremlenen kızımı yatağına koydum ve ancak evin geri kalanını adam etmeye geçtim diyelim. Başarı? eh sayılır... Yeni haftaya hazır mıyım? Ne zaman oldum ki?

öperim,

artık kalkmalıyım ayağa!!!

2011-06-11T22:35:00.000+03:00

Evet sevgili okur,
annesi sürekli kızını oraya buraya kendini süürklerken görüyordu ama bugün yatağına oturtturup diğer odaları toplayayım, havalanması için pencerelei açıp geleyim derken ne görsem, kızım cingibi yatağın kenarına tuutnup kalkmış beni seyrediyor:) hemen babayı aradım ama ancak bir kaç sat rötarla bunu paylaştım. Haftaiçi oyun parkının kenarındaki tekne filelerine tutunarak ayakta durmaya başlamıştı ama kendi kendine bunu yapabildiğine şahit olmak çok garip bir duyguymuş. Bilmeyen herkezler tatsın isterim:) Ancak ben şaşkınlık içinde olduğumdan onun kalkış anını resimlemek yerine öölece bakakaldım, öptüm kokladım kuzumu.

buyrun bu sabah yerde kendini oradan oraya gezdiren kızımın görüntülerinden bir kuple...

ben bunun etini butunu kaptırmıyım da kiminkini kıstırıp öpeyim siz söyleyin...
iyi haftasonları...

sürmenajjj

2011-06-10T22:03:00.001+03:00

Sevgili okur,
haftaiçi bir kelime bile yazamamamın nedeni, sürmenaja az kalmış olmasıdır. Eve akşam gelişlerimi etkilememesine çalışıyordum şu aa kadar iş yoğunluğumun ama perçembe günü mesaiye bile kaldım.(sütü hemen koşup götüreyim kızımı emzireyim diyordum ama yettiremedim işleri)

kısa sürede düze çıkmayı umut ederek başımı kaldırdığım işime geri gömüyorum:(

bay bayın anacığım...

Bir pazar klasiği

2011-05-29T22:38:00.000+03:00

Merhaba okurlar,

bir koca haftaya yakındır yazamıyorum. İşyerinde işim başımı boyumu aştı gitti. Siz de boş gezenin boş kalfası değilsiniz tabii ama ben beceremdim işte yazmayı:)

Evde kızıma yumurta ve ekmek olmadığından gevrek almaya bu pazar ben görevli seçildim. serin olmasında rağmen henüz saat 8 yeni olmuşken attım kendimi yeni yeni uyanan serin Karşıyaka sokaklarına. Üşümeye yakın ama tatlı bir ürpertiyle fırına kadar gittim, benim gibi talihliler evde beklenen gevrek boyoz ikililerini sardırıyorlardı. maydanoz, roka da aldım tereyağının yanında. Evdeki turuncu ve sarı biberleri attım tavaya. Itır sağ olsun, ağızda pamuk gibi dağılan ve lezzeti süpper birşey oldu bu tavada biber kavurma.

Full'un full'u bir kahvaltıdan sonra miniğimi babası uyutmaya aldı. ben de kalan kahvaltımı bitirdim, sessiz sedasız.

Kızımın sabah uykusundan sonraki oyun hali fotosu, daha sonrada cheesecakecimiz Cafeponte'deki fotolarını sunacağım.

Çok şeker bir gün geçirdik, hava güzeldi, kızım cafe yürüyüşümüzden sonra hiç uyumadı ama olsun, keyifliydi gayet.Sakızlı cheescakeimin üstündeki muhallebiden ve birlikte içeriz diye istediğim taze sıkılmış portakal suyundan yedi miniğim.Muhalleiden alınan toplam 2- 3 kaşık kendi normlarına göre çok tatlı gelince yüzünü buruşturdu ekşici kızım:)

Balık söyledik akşama, iyi geldi. Ekmek yaptım, tarife uydum sulu gibi gelince hemmen un ekledim en başındayken karıştırma aşamasının ve kapağa kadar şişen yumuşacık bişi oldu.Günü keyifli kapadık. Hafta sonu da böylece bitti, gelecek hafta koşuşturmacasına güç toplamak için erken yatmalıyım ama 23'den evvel pek de muhtemel gözükmüyor:)

İyi geceler, iyi haftalar sevgili okur...

sıcak günler... yoksa ateşli mi desem?

2011-05-24T23:16:00.000+03:00

Merhaba okurlar,
Kızımı bu sabah değişik bir yol izleyerek uyandırmak pahasına da olsa alıp kucağımıza işe giderken anneannesine biz bıraktık. Huysuzluk yapmadı ama ateşlenip zar zor bir kaşık calpol içirilen sonra sırılsıklam olunup tekrar uykuya devam edilen bir geceden sonra zaten yorgundu minik kuşum.

İş yerinde yıllardır dakikası boş geçmeyen bir gün geçirdim ki kafam koccaman oldu, şişti, hala sızım sızım sızlıyor... Belki daha önce de geçirmişimdir ama işte insanoğlu bazen sünger çekmeyi çok iyi biliyor zorluklara. Dün de işe gidemediğim için iki haftadan beri düne sarkıtılan bir kaç acil iş, son dakkada bitiveren sorulara dönülmesi gereken cevaplar, acil içine düşülen bir mail trafiği, o bunu ister bu onu ister, telefonlar üst üste, öğleden sonra 3 saatlik yoğun arbedeli bir toplantı...elimde telefon aklımda annem kızımın çişini nasıl alacak ve nasıl polkliniğe götürecek sorusu. kahvaltımı 10:00'da yapmaya başladım, bu işler arasında, öğle yemeğimi 12:30da yedikten sonra ancak ilk sağımımı gerçekleştirebildim. akşam toplantıdan sonra 17:30'da ikinci kez sağıma başladım ki sonunda zor masama yetiştim, bilgisayarımı kapatıp toparlanıp çıkabildim.Bu nedenle kızım yarın az süt içebilecek:(

İşin asıl dert ettiğim yanı işimin çok olması değil, ailemi ikinci plana nasıl attığım ve bunun farkına bile varmadan nasıl kolayca oluverdiği... Kızımın çişini tahlile verebilmek için idrar torbasını bilmem kaçıncı kez taktırmak için onu kliniğe taşımak derdine annemin katlanmak zorunda kalması ve benim buna yardımım olamaması. Tahlil sonuçlarını alabilmek için bir ikinci kez klinik yollarına düşen yine annem. Ben ise bana öğlen faxlanan sonuçları doktora ancak işten çıkarken saat 6da faxlayıp, telefonla serviste hastalığına ilaç adı alıp, onu da anneme almasını salık verebiliyorum. Oh ne ala memleket... Kim anne acaba, düşünün, bulun...
Ne büyük devlet annemin yanıbaşımda olması, çok şanslıyım biliyorum ve bunun için çok dua ediyorum. Ama suçluluk yakayı bırakmazzzzz... İçten içe "bakamayacağın çocuğu neden doğurdun" diyorum kendime, sonra "onun geleceğini güvence altına alayım diye çalışıyorum" diyorum, hergünkü gitgellerim daha da depreşiyor yani... İlk kez ateşinin çıkması da benim kafamı allak bullak etti tabi.
Tüm gün "in çık-in çık" yapan ateş ile yorulan kuzu, ben eve gelince kucakğımdan inmez oluyor tabi çakmak çakmak gözleriyle. İştah yarıdan aza düştü, oyun oynıyacağım diye uğraşıyor ama iki dirhem enerjisini de ona harcayıp süzülüyor...Akşam eve gelince de 9da küt yatak...

Çabucak iyileş artık canım da ananın iki gr aklı yerine gelsin...

Not: Annem, "başımın tacısın";
Nursel ablaya da buradan "eksik olma, dar zamanda iyi ki varsın diyorum...

iyi geceler herkese...

ateş hopladı, yürek titredi

2011-05-22T10:04:00.000+03:00

arkadaşlarım,
eşim saat 7:20 itibariyle sağ salim devir teslim yapmanın ve 9'da yenen pazar kahvaltısı sonrası erken uyanmanın getirdiği rehavete yenik düştü. Ben kahvaltımın SU hanımdan sonraki yarısına devam edeceğim ama edemiyorum, tok hissediyorum. Dün gece banyosundan sonra mutlu mutlu yatan kızımın gece hafta içindeki gibi yine ateşi hop etti, 37,8 oldu. Tüm pazar günü indi, çıktı, indi, çıktı. Oysa onunla cheesecake yemeye gideriz diye hayaller kurmuştu saf annesi...

Şimdi tontiş uyuyor böyle işte...

Yarın işe gitmeyeceğim, hemmen doktora... Keyfi yerinde gibi ama ateşin verdiği huzursuzluktan sanırım, yanından ayağa kalkmaya göreyim, basıyor cıyağı... uyutunca yemek yapmaya,yemeye, onun yemeğini hazırlamaya, mutfağı toplamaya koşturdum ama bitmiyor o kısacık arada hepsi... Olduğu kadar deyip saldım ben de...
yarın iyi haberler bekliyoruz...bu gece de çok artmasa ateş bari...

iyi bir hafta dilerim.

Çekildi bitti saygısızca:)

2011-05-20T10:18:00.002+03:00

Evet sevgili okurlar,
annemlerin çok korktuğu ve benim bir o kadar (nedense benden daha çok korkarsa çevrem ben o kadar korkusuz oluyorum olaylara karşı) relax vaziyette gittiğim doktordan tam tahmin ettiğim gibi normal bir diş çekiminde ne kadar ağrırsa o kadar sızıyla çıktım. Dev anası gibi bir dişi de yanıma aldım tabi, hiç bırakmam dişlerimi küçüklüğümden beri. Kimbilir şimdi ne oldular ama ben onları dişçide bırakamadım:)

Benim konuyla ilgili tek derdim gece emzirmeden Su nasıl uyuyacak, gece emmeye kalkınca ne olacaktı ama depodan inen 1-2 şişeyle ertesi sabaha kadar durumu kıvırdık. Babası sağ olsun gece uyanmalarına koşturup karşılık verdi. Ayağında sallayıp uyutmuş kuzuyu...İnadına da kardeşim anestezili ilaçı diye vermeyeceğim süt iş yerinde sağdığımdan bu kadar mı fazla gelir? sinir oldum küçük çapta yine:)SIk sık iş yerinde 2 damla peşinde, atacağım zaman süt çağlasın...

Ben 30unda 20li çıkardım ama kızımda hala diş namına bir gelişme yok ama yürümek konusunda pek hevesli. Nerey alıp başını gidecekse, bahar onu da heyecanlandırdı. Desteksiz kalkamamasına rağmen kalkacağım diye uğraşıp duruyor ve korkutucu çalışmalar yapıyor. gözüm onda, olnda olamadığında da sürekli aklım onda, yapacağımı da yarım yapıp yanına koşturuyorum.

Bu 19 mayıs'da da babamız çalıştı, ben evde kızımlaydım. Hala sıvı gıdayla beslenmek zorunda olduğumdan mıdır? kızımın arada ateşi çıkıyor iniyor onu kontrol etmekten mi? ağzımdaki pis ilaç tadından mıdır keyfim pek yoktu. Su da saolsun gündüz sadece 1 saat uyudu ve akşam ev hakı olarak akşam yemeği bile yemeden bir sızmışız ki 8 de...12de ve 4de emzirmek için kalkmam dışında tosur tosur uyuduk 3 kişilik ev ahalisi olarak:)sabah 6da emzirsem de artık uykumu aldım diyen kızım ayaklarını yatağına güçlü güçlü vurup zıplayarak kalkmak istediğini gerekli mercilere duyurdu ve gereken yapıldı.... Annemler sabah bize uğrayıp haftasonu için torun depoladılar:) yürürken çıkan çoraplardan gözüken pembecik ayakları sevdik hepimiz, benim de yüzümün gözümün iyi olduğunu görüp kaçamak haftasonu gezisine başlamak için yola çıktılar...

Şimdilerde uyanır bizim minik yapuncak, ben de onu karşılamaya hazır olayım, renklileri koyayım makinaya, oyuncaklarını toplyayım falan feşman...

öperim sevgili okurlarım.

20lik diş

2011-05-16T23:04:00.000+03:00

Merhaba sevgili okur,
Bu akşamüstü, çarşamba akşamına 30'unda gelen 20'lik dişimin çekileceği operasyona karar verildi. Sadece o gece emziremeyeceğimi söyledi çene cerrahı, bakalım neler olacak. Kızım babasının ayağında ne kadar durabilecek, gece kalkıp biberonla nasıl tatmin olacak, hepsini heyecanla bekliyorum.

Bu arada çok da güzel bir anne sütü yazısı buldum, sevgili deniz kızına buradan teşekkür ederim.
http://mormermaid.blogspot.com/2011/05/anne-sutu-uzerine.html
Ne zamandır emzirme danışmanı olma yolundaki adımlarımı daha da güçlendirici, çok da arkasında durduğum bir yazı olmuş.
Emzirmek gibisi var mı?

Şimdilik gözlerim alerjiden midir ndir deli gibi kaşındığı için yatacağım...

Yakın zamanda şu internetime dokunma meselesini de bir konuşalım istiyorum...zaten 22 Ağustos'a kadar vaktimiz var, sonra neyi nerede konuşuruz göreceğiz...

iyi geceler

başarısız girişim no:1

2011-05-14T15:07:00.000+03:00

arkadaşlar ekteki resimde başarız ekmek girişimimi göreceksiniz. Şişmedi, içi cıvık hamur kaldı.

Muhtemelen unu az geldi. evde terazim yok, neyime güvenip yarım kilo geldiğine inandım,bilemiyorum. sonuç başarısızlık oldu. Kısmet diyip "önümüzdeki maçlara bakıcaz" artık:)

Not :bundan önce söke un hazır karımlarından kutudan iki tane ayrı pakette ik ayrı maya paketiyle satılanlardan almıştım. Onlar sorunsuz, süper oldu. Bu seferki 1 kgluk tam buğday unundan biraz kullanmıştım. tam yarısını bulamadım o nedenle. Kutululardan çıkan maya (6gr) kadar denkliyim dedim, ama içine tuz ve şeker koymayı unuttum. Daha doğrusu koyulması gerektiğini hiç düşünmedim, sonradan aklıma geldi:) Bu nedenle saçma sapan bişi oldu sanırsam...

Neyine senin kafana göre ekmek yapmaya kalkmak, böyle olursun işte...

öperim.

1. Anneler Günü

2011-05-14T12:03:00.000+03:00

Çok geciken bir yazıyı zaman aşımına uğraması nedeniyle kısa keseceğim.
Üzerine çok yazıldı çizildi. Ben o gün de her gün gibi hissetim. Çok mutluydum çünkü kızım yanımdaydı, sağlıklıydı. Ben sağlıklıydım, kızımın ihtiyaçlarını karşılayacak kadar gücüm yerindeydi.

Sonra içim buruldu. Annesini kaybeden genç anneler, benim kadar şanslı olmayan genç anneleri, annelerinden uzak kalan çocuklar aklıma geldi... neden hep limoni şeyler aklaım pırt diye geliveriyor anlamıyorum.

Neyse, anneler günü de köyde uyandığımız sabahlar gibi uyandık. Henüz oralar serin olduğu için kayınvalidem sobayı yakana kadar kızımı yatakta zapt etmeye çalıştım ama bir süre sonra sarıp sarmalayıp salonun yolunu tuttuk. Sucuklu bir kahvaltıdan sonra kızımı da doyurup oyuna daldık. Dışarısı SU'yun sabah uykusundan sonra iyice ısındı ve yarım muzumuzu ara öğün diye hüpletip arabasına koyduk kızımı. Yanımızdaki gelincik tarlasına daldık. Benim ve eşimin alerjisi nedeniyle bu minik gezimiz sonrasında ilça almayı reddeden ben dağılsam da çok güzel bir kır gezisi yaşadık.

Kuzum bazen ben onu öpünce karşılık vermek için ya çenesini kocaman açıp ya da kapalı olmasına rağmen ağzını yüzüme sıkı sıkı bastırıyor. Ne muhteşem bir öpücük oluyor... Tabi unutkan annesi kızının tırnaklarını kesmeyi unutmamaışsa, yoksa suratımda minik pençelerinin izi çıkıyor:)

Tüm annelerin annler günü kutlu olsun...

kızımla cumartesi sabahı

2011-05-07T13:06:00.000+03:00

Merhaba sevgili okur,

cumartesi günü sabah evimizin babası iş yerinde bir problem çıkınca erkencikten Manisa yollarına düştü. Biz de kızımla bir sabah kahvaltısı yaptık ki işte sonuna doğru çekilen görüntüler karşınızda:) Yediklerinden mutluydu sanırım ki çok güldü.

Yemekten sonra doladım kızımı kucağıma, attım çantamı omzuma, PTT'ye yollandım. Elimde arkadaşıma yollayacağım koli torbasıyla çarşıya doğru henüz gözüme gözüme giren fakat wrap sling'in yönü sayesinde kızımın sırtını ısıtan güneşe karşı 10 dakikalık hızlı bir yürüyüşten sonra vardık PTT'ye. İnsanların şaşkın bakışları içinde SU kucağımda hem hamilelikte giyilebilecek gibi kıyafetleri arkadaşıma gönderdim hem de nurturia sitesindeki anneler günü çekilişinde bana hediye alma inceliğinde bulunan arkadaşım Raşide'nin bana gönderdiği hediyeyi aldım.

Sırf bununla yetinemem diyerek kendim henüz etmediğim için çarşı içine doğru az yürüyüp suratsız meyve sucu amcadan C-çarpması rica ettim. Yanında da karışık tost. Karışık tostumu beklerken Su'ya minik kaşıkla meyve suyumdan tattırdım. Sevdi neyseki, piti piti içti hepsini, hiç de dökmedik üstümüze (burada çoğul kullanıyorum çünkü o üstüne dökseydi muhtemelen benim üstüm de nasibini alırdı:) Ben de heyecenadan daha fazla beklemeyip hediye paketimi açtım. Kendime kıyıp da alamayacağım çilek kokusu deb-i deryayı saran vücut sütü ve banyo jeli... Banyo köpüklerini güzel koku yaysınlar diye yatak odalarına pay ettim.

Eve gelip alelacele eşyalarımızı topladım, fazla acele olmuş zatinden, eksiklerimiz Köye vardığımzda ortaya çıktı:) Babamız da yarım saat içinde geldi, bizi aldı, köyümüze doğru yola çıktık.

Anneler günü ayrı bir hikaye, sonra anlatmak isterim...

öperim hepinizi.

Kızımdan ayırmayın beni!

2011-05-06T23:19:00.000+03:00

Sevgili okur,
Önce süt sağımı esnasında başıma geelen insanın asap sınırlarını zorlayıcı şeyleri yazayım bir ara diyordum. Buradan köyümüze yol olur çünkü başıma gelen saçmalıklar. Böylece gündüz vakti evde bebeğini emzirerek her dakikasına şahit olabilen anneler ne kadar değerli bir hazineye sahip olduklarını her "yorgunluktan öldüm" dediklerinde tekrar hatırlarlar...

Ya da çok yakın arkadaşlarım hamilelik dönemindeler, onlara bir kaç bebeğin ilk aylarında hemmen lazım olanlar, hiç kullanılmayanlar gibi mini listeler yapmıştım. yayınlayayım diyordum.

Ama akşamüstü aldığım haber kanımı dondurdu: "Serpil Keskin kızının doğumgününde tutuklandı"... kim olduğunu bilmem, ne olduğunu anlamadım ama henüz 1 yaşnı doldurduğu gün annesi demir parmaklklar ardına gönderilen bir bebğin haberiymiş bu. Hem de hala anne sütü kokusu dudaklarındayken... Ben işte iş yerinden iki gözüm iki çeşme çıktım. Serviste sızım sızım sızladı gözlerim, içim. Gözümün önünden ya ben olsaydım o halde, kuzumu benden uzaklaştırsalar, cıyyak diye katıa katıla ağlasa elleri ensemden çekilirken? gözümün önünden gitmiyor bu görüntü. Suçu kanıtlanmadan (iddia edilen suç da katliam, cinayet, tecavüz değil yanlış anlaşılmasın!!! çünkü bunları yapanlar dışarıya yeni salındı:( koştura koştura tutuklanmak. Nasıl bir adalet anlayışı? Çevreye zararı dokunmayacağı belli suçlarla suçlansanız neden suçunuz kanıtlanana kadar ev hapsie alınamıyorsunuz? Hırsızların en büyüklerinden bazıları yüzsüzlüğün doruklarında Eiffel'e karşı dairelerde oturup Şanzelize'de sabah koşusu yaparken siz bebeğinizden sökülüp hapse yollanıyorsunuz. Henüz kanıtlanmamış ve ne zaman kanıtlanacağı meçhul suç iddianazı yüzünden...

Ben daha fazla yazamıyorum ağlamaktan.
Umarım birbirinize tez zamanda kavuşursunuz canlar...

Levrek, hamsi, kalkan... Kader anı Haziran!

2011-05-06T15:00:00.000+03:00

Levrek, hamsi, kalkan... Kader anı Haziran!: "“Seninki kaç santim?” kampanyasının sonucu belli oluyor. Tarım Bakanlığı balıkların ve denizlerin geleceğine Haziran’da karar veriyor. İş işten geçmeden, balıklar tükenmeden, daha fazla ertelemeden, hemen şimdi eyleme katıl."

Arkadaşlar,
ben balığı denizde sevenlerdenim, dalıpda onların arasından geçmeyi tercih edenlerden. Lütfen ardımızda balık sürüleri olsun içinden geçilen, tekneden uzağa bakınca denizin üstünde uçuşan...

lütfen duyarsız kalmayalım.

Bak şimdi! - Aparlama / Toparlama

2011-05-05T23:51:00.001+03:00

Selamlar,
uyumaya 10 dk kala twitter'da kendime hesap açmaya vakit buldum ama onca yazacak şeyi not etmişken hiçbirini yazamadan bu geceyi de geçirdim. Bana da helal olsun, Olsun mu? olsuunnn:)

Ama Su'yu yatağına bıraktıktan sonra onun odasından başlayarak evin en arkasından öne doğru yavaş yavaş toplaya toplaya geldim. Yatak odasını topladım, oradan ara odadaki çamaşırları topladım yerlerie yerleştirdim. geçen gün kriz yaşamama sebep olan 10 numara şık ayakkabımı sahibinden'e koyabileyim diye fotoğrafladım.
Oradan banyoda Su'yun banyo ekipmanları öylece bırakılmıştı, orayı temizledim. Salondaki kurumaya bırakılanları yerlerine dağtıp kızıma taze yoğurt yaptım. Yarınki yemeğimi hazırlayıp bilg. başına oturdum.

Şöyle bir bloguma bakayım, kimler neler yazmış diyordum ki oradan oraya gezinirken saati yine şaşırmışım. Neyse bloga şöyle adabıyla giriş yarına kaldı yine galiba:)

iyi geceler, öpsün sizi cüceler...

Emziren anneler Konak Pier'de

2011-05-02T23:22:00.006+03:00

Merhabalar,
Size kısacık deli dolu geçen cumartesimden bahsedeceğim. Sabah annemin "dün gece çok düşündük babanla, çok ürktük, sen gel Su'yu bize bırak, arkadaşlarınla eğlen, kafa dağıt, gel" demesiyle beni aldı bir düşünmek.
O ana kadar hep gidebileceğimizi düşünmüştüm ama dikkatinizi çekerse "biz" diyorum çünkü kızımla tek başıma dışarı çıkmak evimizin 1. katta ve merdivenli olması, bahçeden ekstra kaldırıma merdivenlerle çıkılması gibi absürt ama T.C için aslında çok olası nedenlerle çok mümkün olmuyordu. Şu ana kadar da tek başıma ve bebek arabasıyla Su'yu yalnız başıma almış da Karşıyaka'dan uzaklaşmışlığım yoktu. 8,5 ayda bir ilke imza atmanın vakti gelmiş diyerek ve en önemlisi de (aslında bunca laf yalan - o olmasa gaza gelemezdim bu kadar) Melike'nin de Karşıyaka iskelede olacağını öğrenince nasıl olsa 2 kişiyiz diyerek yine heveslendim.
Kızım sabah uykusundayken emziren izmirli anneler grubumuz için Rıhtım restaurantta yer ayırttım. Çantamızı hazırladım. Her türlü mızmızlık hali için wrap slingimi de yanıma aldım.
Tamamen tesadüf, kayınvalidem de zaten bize uğramıştı ve evden iskeleye birlikte gittik. Vapurla Melike, tatlı oğlu Doğu, kızım Su ve kayınvalidemle bir karşıya geçtik. Zaten korktuğum gibi yüksekte kalan vapurlardan değil iskeleyle aynı yükseklikteki eski tip vapurlar çalışıyormuş Konak'a. Sonuç: sorunsuz biniş ve iniş:)

Yolda kızım maalesef aralarında sadece 3 gün olan Doğu ile oynamak yerine çantamızın fermuarına taktı kafayı. Gelirken ikisi de kucaklarımızda sızdılar...

Bize ayrılan yer ilk başta dışarıda ve çok rüzgar aldığı için daha sessiz sakin ikinci katta kendimize bir masacık bulduk ve yerleştik. Gelelim buluşmamıza: birbirimizle görüştük, bebeklerimizi gördük, birbirleriyle tanıştırdık(!), belki 10- 15 cümle ettik. Birbirimizi çok sevdik sevmesine de bebeklerimiz masadakileri ellemesin, kafasını kenarına çarpmasın, yürüyenler yerlerde yuvarlanmasın, merdivenlere koşmasın, bıdı bıdı diye diye, kafalar kazan oldu, oradaki süremiz de doldu:) Herkes üç aşağı beş yukarı birbirinin nerde oturduğunu, ne iş yaptığını öğrendi ama bazılarımız ne yediğini anladı, ne bir şey yemeye cesaret etti:) Ben neyime güvendiysem sandviç sipariş edip, hepsini yedim bile:) Ama bunda kızımın süper usluluk payı büyük. Yavrucağın kucağımda 2 saat gıkı çıkmadı. Aslında hemen hmen hepimizin bebeği ortama uyum sağladı hatırladığım kadarıyla...
Hatice sağolsun hepimizin fotoğrafını bol bol çekti de bu gnümüz tarihe görselleriyle de kazındı, facebookdan indirdiğim gibi aktaracağım.

Bence de bir daha evde buluşalım çocuklardan rahatça yerde oturan otursun, yatana yatak döşek yapalım uyusun, yürüyenler düşse de üstü başı pislenmez en azından, ortalığa çeki düzen veririz onlar için...ben şimdiden evimin salonunu kafamdan kurmaya başladım olası bir bebek baskınına karşın:)

Deniz manzarasına karşı çok da güzel emzirdik, aferim bize kızlar!
Özgürce emziren anne olmaktan, kızım göbeğimde temiz bir bahar günü deniz havası almaktan ve sizinle tanışmaktan çok mutlu oldum:)

hamilelik 2,5dan 3:)

2011-04-19T13:34:00.005+03:00

Merhabalar,

bu mahkeme kararı nedeniyle kendi bloguma girememe meselesi yüzünden yazacak vakit varken site açık olmuyor, okuyacak adam zaman bulmuşken ulaşamıyor. Site açıkken ben vakit bulamıyorum iki kelam etmeye ama artık bu hamilelik serüvenindeki son adıma gelen arkadaşlarıma daha fazla gecikmemek adına yazayım dedim.

Bu yazıda aslında pek çok internet sitesinde karşılaşabileceğiniz hamile çantası hazırlığı ile ilgili konuşmak istiyorum. Dediğim gibi pek çok yerde yazıyor uzun uzun listeler. Ben bile aklımsıra son haftalara kadar çalışacağım için pek rağbet göstermemeiştim bu valiz listesine ama annem -sağolsun:)- benim yerime yine yazmış bir kenara, akşamüstleri okuyup bana, bunu bunu alalım, "o da lazım", "sen bulur musun? birlikte mi alalım? ben alayım mı? gibi sürekli peşimdeydi... Aslında neyseki öyle olmuş çünkü ben 32. haftasonunda çok yavaş yürüyeceksin ve uzun süre ayakta kalmayacaksın, çok haraket yok" emri alıp 6 hafta eve kapanınca Ağustosda çarşıda dolanıp valiz içi düzececek halim kalmamıştı:)

valizin içeriği için:

http://www.gebelik.org/dosyalar/dogumvalizi.html

http://www.hamilelikvedogum.info/hamilelik-gebelik-bilgiler/dogum-cantasi/

İlk linkte göreceğiniz gibi sürü sepet bir sürü şey alıyorsunuz yanınıza ama ben doğum yapılacak hava şartlarına ve yerine göre bu içeriğin değişebileceğini düşünüyorum. Doğumun şekli ve hastanede kalınacak süre de bu gereksinimleri şekillendirecektir. Ben gece 1'de doğum yapıp aynı gün evime yürüyüp gidince valiz yarı yarıya temiz kalmıştı. Umarım sizin de öyle olur.

yukarıdaki listeye yorumlarımı ekleyeceğım naçizane:)
o 2-3 takım gecelik veya pijama (bebeğinizi emzireceğinizden önden düğmeli olanları tercih edilmelidir); emzirmeye uygun olması bu satırın olmazsa olmazı...

o sabahlık,çorap, terlik, bol miktarda iç çamaşırı, (hastane soğuk olmasa bile narkoz almak gerekirse etkisinden çıkarken insan çok üşüyebiliyor, mevsimden bağımsız 1 çift kısa da olsa çorap gerekiyor)

o kişisel temizlik ürünleri (diş fırçası, diş macunu, sabun, havlu, tarak, deodorant, kolonya, küçük el aynası, vs.),

o bol miktarda hijyenik ped, (hastane pamuk ve gazlı steril bez veriyor, ped kullanmadım,)

o en az iki adet emzirme sütyeni, (o kısacık sürede de sütyen takmayıverdim, çünkü doğum yapınca asıl emzirme sütyeni alabilecek kadar büyüro göğüsler; ya öncesinde büyük alacaksın ya da bir tane küçük emzirme sütyeni almış olacaksın,ancak göğüsler azıcık inince kullanabilirsin:)

o meme uçlarını korumak için hazır satılan kompresler, (kullanmadım)

o meme ucunuza sürmek için krem (32.haftadan beri karnıma dokunmak ve meme ucunu uyarmak yasak olduğu için kullanamadım, ayrıca oradaki 8 saat içinde sürmezsen hiçbirşey olmuyor, asıl etkisini yapması için doğumun 2 hafta öncesinden sürmeye başlamak ve meme ucunu dayanıklılaştırmasını sağlamak gerekiyor)

o meme ucunuzu temizlemek için kullanacağınız mendiller (kullanmadım)

o kirli çamaşır torbası (tabii ki de şart)

benim eklemelerim:

ilk gün sarı süt gelmesi güç olabilir. Bebek yeni doğuduğundan kilosu düşükse veya herhangi bir sebepten iyi ememiyor sürekli uyuyor olabilir. Bu durumda da kolostrum denilen ve aslında bebeğin doğal aşısı sayabileceğimiz antikor bakımından en yüksek ilk 3-5 gün salgılanan sütü bebeğe verebilmek için önceden süt pompası edinmenizi öneririm. Ben çalışan bir anne olduğum için sonradan da kullanacağım için öncesinden araştırıp almıştım ve hastanede de, evde kaldığım sürece de çok işime yaradı. Ben pompanızın elektrikli olmasını öneririm ama ayıracağınız bütçe meselesidir. Yine medela swing veya ikili öneririm ama tabi yine bütçe ve kişisel kullanım rahatlığıyla ilgili detayları var.

o fotoğraf makinesi (bence çok çok çok şart!!)

o kimlik

En önemlisi: Moral, güven ve huzur alın yanınıza:) panikleri evde bırakın...

Evin yeni ferdine de bir şeyler hazırlayalım değil mi?yine aynı linkde yazanlar ve benim bir kaç tecrübeyle sabit eklemem:)

o En küçük boy çocuk bezi (1 paket)

o ıslak mendil (allerjik testi yapılmış olan markalar tercih edilmelidir); sadece su ve pamuktan oluşanlar var ,

o Zıbın (3 adet)

o Uzun kollu, bacaklı body (tulum) veya pijama (3 adet)

o Başlık (2 adet)

o Patik (2 çift)

o Çorap (3 çift)

o Eldiven (2 çift)

o Mevsime uygun yelek veya hırka (1-2 adet)

o Bebek battaniyesi (1-2 adet)

o Yumuşak küçük havlu (4-5 adet)

o Bebek mendili (Bol miktarda)

o Mama önlüğü (3-4 adet)

o Kirli çamaşır torbası; (tabii ki de:)

bunlara ek olarak;

o her şekilde tırnakları uzun veya kendi kendine kırılmış doğabiliyor, "bebek tırnak makasını" yanınızda götürmek çok iyi bir çözüm olabilir, benim işime yarardı ama götürmemiştim:)

o eve götürmek için bebeğin yatar pozisyonda olabilceği "portbebe" denen taşıyıcı.

o port bebeyle dışarı çıkınca herhangi bir şey düşmesin, yatağın içine uçmasın diye örtebileceğiniz tülbent ve tülbentin kenarını tutturmak için kıskaçlı toka kullandım ben:),

o bebeğinizi kendi yatağınızda açabilirsiniz, "alt açma örtünüz" yanınızda olursa her türlü sürprize karşı yatak temiz kalır:)

fakat bebeğin en çok ihtiyacının olduğu şeylerin aslında: Huzurlu bir oda, Sevgi ve Anne:)

yukarıda bahsettiklerimi ve bebeğin eve gelince ilk etapta neye ihtiyacı olabileceğini yazabilmek için bir dahaki yazıya kadar biraz fotoğraf çekeyim:)

görüşürüz...

Büyük Anadolu Yürüyüşü

2011-04-08T11:18:00.003+03:00

Merhaba sevgili okur,
kısa süre önce başlamış olan Büyük Anadolu Yürüyüşüne dikkatinizi çekmek istedim, bilmeyenlerinize de duyurmak için bahane olsun bu yazı.

Yurdun farklı köşelerinden "başımıza gelenleri değiştirebilecek ve geleceğimizin ipoteğini kaldıracak biziz" diye düşünen bilinçli bireylerden oluşan insanlar (neyse ki hala böyle düşünebilenler var!) Ankara'ya yürüyorlar.

Neden mi? En güzelini kendileri internet sitelerinde yayımladıkları manifestolarında dillendirmişler. Ben de onlar gibi ülkemin topraklarının yabancılara satılmasından, ormanlarımızın katledilip, bazıları zengin olacak diye nükleer enerji ile zorla tanıştırılmamıza atılan imzalara karşı çıkıyorum.
Artık sıfatlarımdan en önde geleni "anne" olduğu için, herşeyden önce kızımın geleceği için endişeleniyorum. Tepesine nükleer yağmurları yağmasın, sağlığı ve mutluluğu daim olsun istediğim için, o da (benim gördüğüm kadarıyla bile) doğa harikası koylara sahip ege'yi, akdeniz'i görebilsin, Kaçkarlara tırmanıp mis gibi pınarlardan serinlesin istediğim için onlara gönülden katılıyorum.
Maalesef kapitalist sistemin bir parçası olarak sabah7-akşam7 düzeninde karınca misali ev-iş arası mekik dokuyorum. Kızım da henüz 8 aylık, onu da kucağıma alıp yüyüşe katılamayacağım kadar elim kolum bağlı hissediyorum.

Ama onların sesiyle nerede bağırılacaksa bağırmak, anadolu'nun sesini duyurmak istiyorum.

buradan minicik bir ışık gösterebilir miyim ki size?

www.anadoluyuvermeyecegiz.net

sevgiler

Doğum Günü

2011-04-02T14:19:00.014+03:00

Merhabalar, Aşağıdaki yazıyı doğumgünümün gecesinde yatakta yan yatmış yastığın üstüne dayadığım kağıda çiziktirdim. Gecikmeli de olsa yazabiliyorum, çünkü kızım öğle uykusunda. Aslında Salı günü yayımlamam gerekirdi.

Bu seneki doğum günüm hakkında o kadar çok şey uçuşuyor ki kafamda. Aslında bu "özel" bir o kadar da sadece diğer günler kadar olan bugün için. Şimdi şöyle bir bakalım: Nasıl geçmesini hayal ederdim? Ama aslında nasıl olacağını öngörmüştüm? Ve gerçekte nasıl geçti?

Tabii ki minik bir sahil kasabasında (tercihen Turunç, Orhaniye gibi) küçük atölyemde geceden kalma işimi bitirmeye erkenden uyanmış, ara ara minik kızımın uyanma hreketlerini kontrol ederken cam önündeki bahara tomurcuklanan çiçekleri üstünden temiz havayı içime çekerek güne başlamayı hayal ederdim. Bu hayal çeşitli eklemelerle daha da fantastik bir hal alabilir tabii ki:)Ama hali hazırda "over doze" bir güzelliği var...

Fakat tabii ki fantastik düşlerden " dünya"ma dönersek sabaha karşı - en son ne zaman emzirdiysem artık- o saatten sonra yalapşap uyumaya çalışıp üzerine dijital saat sesiyle uyanıp, giyinip, öğle yemeğinden midemin sağ çıkması için alelacele yanıma bişicikler katıp, anneme kızımı teslim edip servise hızlı hızlı seyirtmekti planım. Ardından içsel sorgularla - dışsal günlük rutin işlerle geçişen bir gün. Gelen mock-up, giden fatura, gelen müşteri, geçen zaman derken fabrika çevresinde atılan bir sağlıklı yaşam turu. Öğleden sonra süt/muz/rezene takviyesiyle 2 posta daha kızımın minik ellerini hayal ederek sağım yapmak ama işyerinde olduğunu unutmamak...

Fakat nasıl oldu dersiniz? Bambaşka;) Sabah bir uyandım ki kafamın yarısı pelte gibi yumuşak ve ağır. sağ gözümü zor açıyorum, sanki içinde bir kütle varmış gibi."Zorlarım kendimi ve gider dünyayı kurtarırım daha önceki zor sabahlar gibi" dedim ama hangi dünyayı? Benimki zaten artık yan odada uyuyor:) Açıkçası kafamı kaldıramadım. İşe geciktiğim için dışarıdan giderken Van'daki "kardeşime" hazırladığım koliyi de gönderir öyle gidecektim. Ama belki PTT ile göndersem 15 TL tutacak bir pakete 50 TL verip kafamın ağrımayan tarafına da ağrı soktum:( Neyseki hiç beklemden dolmuşa atladım ve geze geze Bornova'ya oradan da hiç beklemeden Manisa otobüsüne atlayarak Manisa'ya gittim. Tüm bu 1,5 saatlik yolculuk sonunda müthiş güzel öğlen yemeğine yetiştim. Yemekten ve mini sağlık yürüyüşümüzden sonra yeni makinemle buluşma heyecanıyla sağım mekanıma kuruldum ki...Beklerim ki çekim gücü sinek vızıltısını geçsin... başımdan aşağı kaynar sular geçti. Memeyi uyardığıyla kaldı, tam 30 dakika uğraştım ama elimi yüzümü damla damla süt etmekten başka bir işe yaramadı. Apar topar uçarcasına Karşıyaka yollarına geri döndüm. Ancak saat 3'de eve ulaştım .. Hemen pompayı aldığım internet sitesine geri iade talebimi iletim, aradım ve kendilerinden mail beklememi, gelecek cevaba göre göndermemi söylediler. Flash Gordon gibi üstümü değişip yeni uyumuş kızımın yanına şiş göğüslerle uzandım... HUZUR.

ellerini kafamda ve saçımda her gezdirişi, gözlerini en sonunda açıp küçük boncuklarıyla gözlerime dokununca. Daha da büyük bir coşku-sevgi-şefkat-mutluluk karışımı.Anlatınca hep eksik kalıyor bu duygu.

"Bunca aksilik üzerine, herhalde yukarıdaki bana 30 yıl önce doğmamın hediyesini bu şekilde veriyor" dedim içimden...

Sevgiler

HAMİLELİK II

2011-03-11T16:16:00.005+02:00

Merhabalar,

blog servis sağlayıcımız kapatılınca apar topar başka bir siteye sığınıp sonra neyse ki alıştığım yere geri dönmenini mutluluğundayım. Hazır bu aralar işyerinde çoook yoğun değilken hemen seriye devam edeyim dedim. Ne kadar dinleniyorsam artıkın:)

Hamilelikte 2. trimestreyi yiyecek/ içecek konusunda rahat olmakla birlikte insanın kendini değişen vücut şekline alıştırması gereken dönem olarak tanımlayabilirim. Ben bu dönemde farklı sitelerden "bu hafta sizde şu değişiklikler, bebeğinizde bu değişiklikler oldu diyen sitelerin yine takipçisi olmaya devam ediyordum". Bende yaparsan ileride iyi ki etmişim diyebilekleri sıralarsak:

1) Beslenme tabii ki önemini koruyor!!
Onu bunu ye! diyemem. Ben yediklerime sınırı "fayda" temelli koymuştum. Bunun bana ve bebeğime faydası ne olur? diye düşününce zaten temel besin gıdalarından, meyveden sebzeden bolca tüketip unlu mamulden uzak kalmış oluyorsun. Fındık, kabızlık sorunu çok yoksa badem, bolca peynir domates salatalık, her kahvaltıda mutlaka ve aralarda elme geldikçe 3-5 tane ceviz yedim. Hala da yiyorum:)

2) Mutlaka fotoğrafla kendini!!!

Her hafta bir kez mutlaka, değişik yeni kıyafetlerle de fırsat bulduk.a kendini fotoğraflamak ve "bak yavrum sayende bu haldeydim, çok da eğlendim" demek güzel olacak... Hayatımızın bu önemli unutulmaz bir dönemini hatırlatacak şekilde en güzelleri basılıp albümde yerlerini alır...

3) Babayla tanışmak, birlikte miniği hissetmek!

Arada tekmeler gelmeye başlıyor. Dönme,tekme, yumruk, irkilme, zıplama, hıçkırık vb her hareket aylar ilerledikçe sırasıyla hissediliyor. Çok zevkli anlar. Baba adayı da bu olaylara şahit olup bebeğiyle önceden tanışabilir. Ulaş ilk tekmeyi hissettiğinde keşke gözlerimin içinde kamera olsa da suratını kaydedebilseydim demiştim. O ana kadar anlattıklarımı hiç dinlememiş meğer; " Ana!!, çok sert vuruyor gerçekten yahu" demişti. Netekim kızımın tekmesi şimdi de hiç eksik olmaz, o bacaklar ayaklar fırfır eder durur:)

Anne gözünde denklanşör olması ihtiyacımı Su doğduktan sonra onu emzirirken, bazen kolumda uyuya kaldığında ya da oyuncağını elinden eline değiştirip dikkat kesilmiş incelerken içimden geçiriyorum. Duyun sesimi üreticiler!!! Güya tasarımcı benim, ben hemen bir göz-fotoğraf makinesi tasarlıyayım:)

Hamilelik I

2011-02-26T18:07:00.005+02:00

Sevgili okur,
bu yazımı yazmayı kaç zamandır planlıyordum ama kısmet bugüneymiş. Aslında itici güç en yakın arkadaşlarımdan ikisinin hamile olmaları... ve maalesef birisi de bana biraz uzakta. O nedenle her gün görüşüp bıdı bıdı yapamıyoruz:(
Yazacaklarımla kendi deneyimlerimi anlatırken bazen onlara zaman kazandırıcı olabilirim, bazen onları güldürürüm, bazen de "haha işte ben de öyle" dedirtir iç rahatlatabilirim diye umuyorum.
Bu yazı dizime bir de isim olarak seri ismi koyacağım ki ara ara değişik konulardan dem vurursam konu dağılmasın:)

HAMİLELİK - "VARAN I "
Haberiyle birden dünyası değişen ama aslında kişinin bundan tam haberinin olmadığı durum olarak nitelenebilir bence hamilelik:) herkeşler bana:
- "aman kıymetini bil, en güzel zamanları bunlar" derken yüzlerine zoraki gülümseyerek içimden
- "böğğhh, saçmala teyze, eve gidip envai çeşit iş yapmam lazım, midem ağzımda zaten, servis sıcak ve kokuyor zaten, gözümü açamıyorum uykudan ama bööüügh" diyesim geliyordu. Şimdi maalesef o teyzelerle aynı fikirdeyim. Hamilelik de içinde olunduğundan mutluluk duyulan, çok farklı ruhsal durumlardan geçilen, hatta bu durumdan duruma geçiş hali mütemadiyen süren bazen abuk subuk bazen de çok dokunaklı bir süreç.

1) UYKUN VARSA UYU!!
en önemli, ilk derecede yapılacak budur...Vücudun geriye dönük eksikliklerini kapattığı ve çok hızla devam eden yüksek sayıda hücre yapılanmasının yaşandığı dönemde enerjiye ihtiyaç duyuluyor ve vücudun ancak sen uyurken o enerjiyi adabıylan asıl yöneltmesi gereken yere yöneltiyor. Yani lafın kısası uykun gelince uyu, nerde trak orda bırak...
2) MİDEN BULANIYORSA?
Ben bana yardımcı olan şeyleri yazacağım ve pek çok internet sitesinde gani gani bulabilirsiniz başka yiyecek önerilerini. Portakal, mandalina, greyfurt ve hatta limon gibi ekşi meyveler beni ferahlatıyordu. Ekşi kivi, yeşil elma, az tatlı ayva da destekçilerin başında. E bunları yiyince hem yararlı besinler yemiş hem mide bulantını kontrol altına almış oluyorsun. Az yemek veya kusmayayım diye yememek çözüm değil, Boş mide daha çok mide bulandırıyor! Uyanınca hoop diye yataktan fırlamak yerine baş ucumda maksimum 3-4 hafta grissini paketi bulundurdum. Bir iki tane atıp öyle işyerine geliyordum. Serviste kötüleşmemi engelliyordu.

3) BOL BOL SU!!!!
ben su içmekten nefret ederim. Ederdim diyeyim, şimdi en azından sevmesem de içiyorum. Vücudun aldığı besinlerden enerjiyi elde etmesi esnasında bol suya ihtiyacı var. Bol bol su içince de hayat tuvalette geçiyor. Rahim yer ve şekil değiştirdikçe de mesane sıkışıp hareketlenip sürekli çişim var gibi hissedip tuvalete yolcu olunuyor zaten. Ama maalesef bahane yok, su içilecek...

4) RELAX!
Kafaca relax olmak doğmadan bebeğe yapılacak en büyük iyiliklerden. Başımda bissürü bissürü bidi bidi iş varken, yüksek lisans tezimi teslim etmeye çalışırken, her sinir stres yaptığımda aklıma kızım gelirdi ve zaten büyüdükçe o da sinirlenmemem gerektiğini tekmeleriyle belli ederdi. Başka şeylere yöneltip kafamı, kızgınlık yerine derin nefesler alıp, "allahından bulsun", "bebeğim daha önemli, geçelim şimdi bu fani meseleyi" gibi telkinlerle kendi kendini rahatlatmayı öğrenmek gerekli.

5) Bu mutlu haberi canın kimle istiyorsa paylaş, nerde istiyorsan orda söyle, bağır çağır, gül, eğlen... her hamilelik kendine özeli her anı hem çok normal hem çok anormal. Bu farklı mutluluğu nasıl istiyorsan öyle yaşa, hiçkimseyi de dinleme! aman nazar olur, göz olur, söz olur, caz cuz etmesinler tepede... Bazı zamanlar kendime "yılda milyonlarda kadın hamile kalıyor, doğuruyor, çok doğal bir iş bu" diyordum. Bazen de içim kabarıyor, böööö diye bağırmak istiyordum çarşının ofisin ortasında...
Doğa gerkli olduğunda ve gerektiği sürece her sabah mideyi bulandırıyor ki, hamile olduğunu hatırlyarak kalkasın. Demek ki bu ciddi bir iş, sorumluluğu ağırlığı var. Çünkü artık "annelik" denen kavramsal ve bir o kadar "absolut" somut projeye dahil oldun. Kolay gelsin:) hayırlı olsun...

zaten biliyorsunuzdur ama benim en çok faydalandığım siteler şunlar oldu...(yine yeri geldikçe başka linler de vereceğim):
http://www.gebelik.org/
http://www.babycenter.com/
http://www.pregnancy.org/

ikinci trimestr bir başka yazıya...

öperim...

HASTALIK iznim:)

2011-02-25T11:38:00.005+02:00

Merhaba dostlar,
24 şubatta işbaşı yaptığımdan beri annem her sabah 6:30'da kapımızda beliriyor ve kuzuyu teslim alıyordu. Ama annemin vertigosu bir yandan laranjiti, faranjiti bir yandan ve en sonunda onun destek kuvveti babamın da ağır bir gribe yakalanmasıyla tüm gün bebek bakımıyla iyice zayıflayan sağlığı için 3 hafta çalıştıktan sonra ücretsiz izin için başvurdum. İzin için üst yetkiliyle görüşme aynı haftanın cuma akşamüstüsü gerçekleştirildi. Ve sonuçta ne oldu? Zaten devletimin hakkım olarak bana verdiği 3 haftalık yıllık ücretli iznimden bana 2 hafta izin önerildi. 2 ay isterken 2 hafta!!! Nereden baksan şaka gibi... Ücretsiz iznimin herhangi bir neden belirtiyor olmadan verilebiliyor olması gerekirken bana benim yaz tatilinde kullanacağım günlerin lütuf gibi sunulması... Neyse ana sevgisi ve yavru sevgisi bileşince herşey çekiliyor, herşeye katlanılıyor...

Neyse "yardım yardımdır, bu arada belki griplerini atlatırlar" dedim ve mesainin bitimine 5 dakka kala haber verilince pür telaş toplanarak eve geldik yine iki haftalığına... İki haftadır da olsa bir düzen tutturmuş olan kızımın emme düzeni yine artık şımarıklıktan mıdır? Aklı fikri oyunda olduğundan mıdır yine bozuldu. Uyanınca emmez, ancak yarım saat sonra az buçuk emer, oyunun ortasında acıkır, tek memeyle açlığını yatıştırır oldu. Tam bu haftaların başlangıcına da katı gıdaya geçiş sürecimiz eklendi ve çok süper oldu... Artık ne yediğinin ne yemediğinin hesabı şaştı ki ne şaştı...

Bu arada ne annemin vertigosunda bir nebze iyileşme oldu, babam iyileşmişken ikince hafta başında nezle oldu. Ve en sonunda ben de bu nezle kervanına katıldım. Şimdi evde burnunda bantı 3 kişi poliklinik gibi kızıma bakıyoruz. Su da en sonunda öksürmeye başladı. Eskiden günde anne sütünün yanında 180m-240 ml arası mamayı höpürdeten kuzuya şimdi bir günde iki tane 60lık mamayı içirince şanslı sayar olduk. Bitirilmeyen bisküvili bisküvisiz elma armut pürelerinin hesabı yok tabi...

Ne ben anneme yardımcı olabildim, ne su daha fazla süt emebildi... sanırım sütüm de o içmediği için iyice azaldı. En kötüsü de o oldu. İçtenlikle verilmeyen izin de hasta olrak burnumuzdan geldi.Velhasıl kelam, olanlar oldu bize kazıklar değmesin size...

öperim...

İŞ BAŞI - dert başı

2011-02-02T21:51:00.001+02:00

Bu kadar zor mu olur?
yok yok o kadar da değil:) Hep çok zor olacağını zannetmiştim ama başlamaya çok alıştırmışım kendimi... hele yan masa kankamın ilk 3 günümde hastalığı nedeniyle işlerinin sadece minicik bir kısmını üstlenmemle ilk 3-4 gün nasıl geçti anlamadım.
5 aydan sonra masamı toplamak, dolaplarımdan eskileri attırıvermek ve bahsettiğim emanet işler sayesinde züpper hızlı adaptasyon paketi yaşadım ve cuma günü kendime iş yaratmaya bile başlamıştım.

Süt sağım işlerime alışmama, mekanı yarat,sessiz olsun, sağım esnasında kuzumun minik gözlerini sıcacık elini düşün, kızımın suratını daha iyi göreyim, yeni yeni yenileyeyim fotolarını diye yeni bir telefon sipariş ettim. Aralarda da süt azalmasın diye rezene yap, o bitince su iç, onu unutma ama sütünü hiç unutma derken nasıl bilgisayarda bir programda ne yaptığımı unutmayacağım dur bakalım, bir yolunu bulurum umarım:)

İlk 6 ayda anne sütü çok önemli diyen devletime, en az 3 çocuk diyenlere buradan sesleniyorum. Kendi yıllık iznimi kullanmasam, şirketim efendilik edip süt iznimi topluca almama izin vermese doğumdan 56 günden sonra iş başı yapacaktım. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu??? Kadının çalışmasını istememek ancak bu kadar güzel kılıflanır!!!

Ayrıca belli kişi sayısından fazla çalışanı olan firmalarda emzirme odalarının zorunlu olması, işverenin bu odaların kullanımında ve oluşturulmasında maksimum hijyen ve özeni göstermek zorunda olması yasalarca dikte ettirilmeli. Yoksa, abuk subuk kenarlarda köşelerde altın değerindeki o damlalar sıkmakla gelmiyor. Her işveren bebek oldu annesi onu kucaklayınca mutlu oldu. Anne sütüyle doydu. Neden bunlar büyüyünce unutuluyor??? Para hırsı bu kada rmı göz bürüdü?

Evde kuzum beklerken ona şişelerimi götüreceğim derken trafik sıkışması, servis durağından eve olan uzaklık ne kadar sinir bozucu oluyormuş meğer. hiç gözüme batmayan bu kısa dakikalar gittikçe gözümde büyüdü. Eve koşar adım dönüyorum artık...

Haydi ben kaçayım, miniğimi kontrol edip içme suyumu başucuma koyup yatayım ki kızım çağırınca koşayım...

oyuncu

2011-02-02T17:00:00.000+02:00

kuzum yerlerde oynarken...

anne evden ayrılacak...

2011-01-16T11:28:00.004+02:00

VEEE... sevgili okur,

sayılı gün çabuk geçti ama bu sefer hiç de iç açıcı bir sonuca ulaşmak için gün saymadık...Hatta ben mümkünse unutmaya çalıştım tüm hesapları ama kara gün yaklaşıyor. Kızım güle oynaya büyüyor. Geceleri şanslıysam emerken sızıyor ve yatağına yollanıyoruz ve halaeğer uyanırsa kucağımda Su evi dolaşıp şarkılar çığırıyoruz, ayakta sallanıp, ninniler uyduruyoruz. Ancak bu gecelerin mutlu gündüzlerinde artık Su ann ve babama teslim. Çünkü ben 24 Ocak'da işbaşı yapıyorum. aklıma geldikçe gözüm doluyor, bu satırları zor yazıyorum. Amacım sizi de zırlatmak değil, aksine yararlı bir bilgi vermek. Hamileyken gözüme takılan bir kitabı ancak aldım ve bana şu anda hitap eden %60-70lik kısmını iki günde geceleri hüp diye gözden geçirdim. Çok da iyi bir alışveriş yaptığıma karar verdim. benim gibi daha bilimsel temelli, sadece "çocuğunuzu sevin, onu anlayın, dinleyin, gerisi gelir zatinden, bıdı bıdı" demeyen bir kitap : "Anne İŞ'te- çalışan anne ve çocuğu". Prof.Dr. Sabiha Paktuna Keskin yine çok güzel toparlamış. kitabın genelinde aklınızda en önemli şeyler kalıyor çünkü gerektikçe tekrarlanmış. Zaten olaylara bütünsel yaklaşınca ihtiyaç ve ona verilecek cevap belli.

Bu son hafta zaten pek çok kereler yaptığımız gibi annem, babam ve kızımla tatbikatlar gerçekleşecek. İkisi de çok hevesli ve gözüm kesinlikle bakımı konusunda arkada kalmıyor ancak... İşte insana asıl zor gelen biricik yavrusunu sırf para kazanmak üğruna bırakıp gitmek. Hayatı boyunca olup olacak tek evladına bakabilmek istiyor insan doya doya... "Kahrolsun bu düzen" diyebiliyorum ancak...

Yeni yılda ilk...

2011-01-05T19:09:00.003+02:00

Merhabalar,

Kısmet yeni yılda görüşmekmiş.

yeni yı lgecemizin mutlu anlarını paylaşmak istiyordum ancak evli ve çocuklu iki aile bir araya gelince çiftler çocuk bakma rotasyonuna girdi, çocuksuz misafirimiz, yazık, yeri geldi kendi kendine servisini yaptı:)

Biz bu güzel gecede ne konuştuk, ne anlaştık bilmiyoruz pek:) ama çocuklarımızla güle oynaya kakara kikiri ederek bir gece geçti gitti. Yeni yıla girdiğimizi muhabbet etmekten ancak 14 dk sonra fark ettik. Demek ki bu yıl da çok konuşacağız, çenelere kuvvet...

ben de size kızımın yeni yıldan bir kaç gün önceki hallerini göstereyim, telafi niyetiyle...

Ortalarda yoktum...

2010-12-15T20:00:00.005+02:00

Merhabalar,
ortalarda yoktum çünkü kızımla "uyku aslında çok güzel bir haldir, içinde bir süre kalmalısın" adlı seanslar yaşıyoruz. 3 aylık kızımız Su günde 9 saat uyuyordu. Bu büyük insanların bir kısmı için dahi az kalabiliyor. O daha mini mini bir bebek ve "bebekler uyurken büyür" deyişi kulaklarımda onun her uykuya dalamazkenki sızlanışlarında çın çın çınlıyor... Aramadığım arkadaşım okumadığım internet sitesi kalmadı. Kucakta sallaya, gezdire, hoplata, attıra tuttura, rezeneler, çaylar, dolu karınla uyutma vb... bir şekilde sızdırıyoruz her gece ama inanın geceler hiç gelmesin istiyorum çünkü her gece saat 7de "bu gece acaba ne kadar sürecek?" diye beklediğim kabus dakikalar başlıyordu.

Son bir iki haftadır gündüz esnemeye başladığı gibi kapıp karanlık odamızda kurduğumuz salıncağa daha ağlamaya fırsat buamadan yatırıp şarkılar söyleyip uykuya daldırmayı başarır oldum. Bu yöntem bazen aksasa da çoğu zaman 45dklık- 1 saatlik ara uykuları yakalayabildik. Ama akşam uykuya dalışlarımız kolaylaştı dersem şu an için fazla iyimser bir gözlem olur. Çünkü son 4 gündür gece ancak 22de uyuyup, sabah 3,5da tam açık gözler ve kocaman bir ağız dolusu gülücükle uyanıyoruz. Uykumuz nasıl olduysa bitmiş gibi duruyor, emzirdikten ancak 1-2 saat sonra sabah ezanıyla yatabiliyoruz ki bu da 1 ay sonraya çalışmaya başlayacak benim için hiç de iyi bir düzenin habercisi değil...

Şimdilik Tracy Hogg arkadaşımıza sevgilerimi(!) gönderirken "E.A.S.Y" actually is not very easy " diyorum. Ve mektubumu "Dr.Sears metotlarına bir bakalım artık" diyerek kapatıyorum:) bakalım kendisi neler neler buyurmuşlar...

Bence her çocuk ayrı bir macera, acık ondan acık bundan kendi ağız tadımıza uygun bir deneyim yaratacağız galiba. Bakalım bu arayış ne kadar sürecek... şimdiye kadar önümüze sunulan tatları kızım pek beğenmedi:)

Sevgiler...

Kurban bayramı etkinlikleri

2010-11-25T22:16:00.006+02:00

Sevgili okurlar,

bayram tatili geldi geçti, güzel anılar kaldı. Bayramın ilk günlerinde şehirdeki büyüklerimizin bayramlarını kutladık. Bir kaç saatlik aralarla pek çok farklı yüz ile karşılaşan Su biraz yoruldu ve farklı duraklarda uyuklayıp uyandı. Zaten çok hassas olan dengeler iyice sarsıldı... Ancak şükür ki gece uykularımız bozulmadı.

Bayramın 3. günü eşimin ve evlendikten sonra benim de artık kütüğüne kayıtlı olduğum :) Uzunkuyu köyüne, kayınvalidemlere gittik. Orada da eşimin babaannesinin elini optük. Dedemiz ve babaannemiz Su'yu pek büyümüş buldular, Ramazan bayramından beridir gidememiştik. Pek çok yakınımız kızımızı görmeye geldi. Su da karşılığında tüm şirinliğiyle tribünlere oynadı, sıkılmadan sakin sakin kucaktaqn kucağa gezdi, yeri gelince de bol bol da gevezelik etti. Gün boyu hoş bayram sohbetleri edildi.

Gece kuzinede pişen yemekler aynı zamanda evi ısıttı. Odamızda da sobayı harlatınca zaten yumuşak olan havada iyice ter döktük:) İkinci gece sadece kuzinenin yeteceğine kaanat getirdik.

Hava ve evimizin neşesi o kadar güzeldi ki cuma gecesi dönüşü cumartesi sabahına erteledik. Sobanın üstünde ısınan ekmeklerimize tereyağlarını ve salça sürüp hurma siyah zeytin eşliğinde keyifli bir kahvaltıdan sonra, Su tekrar sabha mayışmasını yaşarken dönüşe geçtik...

Kuzenimin doğumgünü

2010-11-20T22:26:00.004+02:00

Selamlar,
geç oldu biliyorum ama Su ile bazen dalıp gidiyoruz derinlere ve yüzeye çıkmam zor oluyor. Bu ismi verirken bu kadar metafor yaratabileceğimi düşünmemiştim:)
Kuzenim Onur'un doğumgünü ertesinde güneşli bir pazar gününü amcamın Kemalpaşa'daki evinde geçirdik. Annemler, yengemler, kuzenlerim...eğlenceli, dinlendirici, çok güzel bir gün oldu.

Kızımız yeni yeni çiçekler gördü, babasıyla masmavi gökyüzün altında tertemiz çam ormanı havasınde yürüyüşler yaptılar, pek güzel vakit geçirdik... işte bazı anlar:)

Irmak Su'ya kavuşunca...

2010-11-10T19:47:00.008+02:00

Selamlar,

dayımın oğlunun minik kızı Irmak ile Su geçenlerde - Irmak'ın kreşe gitmediği Salı günü:) - buluştu. Su çevresindeki enerji topunun ona ne kadar sevgi dolu üsrprizler hazırladığınınfarkında değildi ama ben çok etkilendim.

3 yaşını doldurmaya yaklaşan Irmak onlara gideceğimizi duyunca Su'ya yatacak yer hazırlayan annesine en yumuşak, Su'yun oynayabileceğini düşündüklerini kucaklayıp getirmiş, yatacağı yeri süslemişler... Irmak'ın arkadaşları kimler mi? kırmızı köğek, yeşil dinozor, mavi fil, büyük uzun boyunlu ördek...

Emzirme merasimim için ise ayrı bir odada bize köşe hazırlayan süpersonik ev sahiplerimiz yine oradaki yatağın da çevresine capcanlı renkteki oyuncak koleksiyonunun bir kısmı ile hayat kazandırmışlar.

Irmak Su'dan umduğu ilgiyi henüz bulamadıysa da halası ile bir güzle oyun hamurlarıyla oynadılar, bize arkadaşlarını anlattı ve beni soru yağmuruna tuttu:) "Neden" döneminde olan prenses hem çok temiz ve hem çok bilmiş... nasıl oluyor da oluyor ikisi birden oluyor anlayamıyorum bazen...

Giderken de anı yaratmayı unutmadık, halası ile Irmak hemmen pozlara başladılar. Keşke ben de bu bahsettiğim mekanları hemen kaydetseymişim ama kucağımdan inmek istemedi evin en miniği Su kızım...

güneşli günler gezileri

2010-11-06T19:25:00.000+02:00

inadım inat sevgili okurlar,

dandik kaldırımlarda yolculuğun bazen naskar rallisine dönmesine ve saygısız bilinçsiz şoförlere rağmen annemle bir olup kızımı kaptığımız gibi güneşin kış bulutlarına yenik düşmediği bu son günleri değerlendirmeye çalışıyoruz.

Evimize yakın sayılabilecek bir mesafede çok sessiz, sakin, neredeyse sadece çevresindeki apartmanların bildiği bir park var. Hemen hergün oraya gidip oradan sonra ister bostanlı merkeze kadar, bazen abartıp yasemin kafeye kadar, bazen de faideli işler peşine düşüp marketi de dönüş rotamıza katıp kızımızı önümüze katıp yollara düşüyoruz.

İşte bu gezilerden bazı anılar...

atla arabana gidelim kızım!!!

2010-10-23T23:01:00.004+03:00

Merhaba,
Bugün, geçen pazar aldığımız ve haftaiçi sadece evde tur atmakta kullanabildiğimiz arabasıyla kuzum ilk kez dışarı çıktı. Çıktık çıkmasına da ülkemin 3. büyük şehrinin en güzide diye geçinen semtlerinden birinde şehirciliğin ne kadar gelişmiş olduğunu görüp, ben diyim bin siz diyin on bin kez bastım küfürü (İçimden tabii, ne de olsa kız çocuğu yetiştiriyoruz:) Şaka bir yana ama sinirlenmemek elde değil. Kaldırım yapılacağı, kaldırımda nelerin olacağı ve nasıl kimler tarafından kullanılacağı yollar yapılırken maalesef unutulmuş. (Arabadayken de "bu Girne caddesini yeniden düzenleyenler araba kullanmasını bilmiyor kesin!" diye düşünüyoruz, o da ayrı bir gönderi konusu...)

Annemle evimizden Karşıyaka iskele karşısındaki Özsüt'e kadar gittik ama ara sokaklarda giderken o kadar çok tıngırdadı ki bebek arabası, resmen korktum kuzum korkudan ağlayacak yada tekerleklerden biri fırlayıp kopacak diye. 50 cm enindeki kaldırıma logar, elektrik kapağı, ne üdüğü bilemediğim bir kaç kapak daha ard arda farklı hizada açılmış ve farklı yüksekliklerde kalmış. Yoldan gitsem de aynı saçmalık devam ediyor.

Eve dönünce asıl düşündüğümüz bu yollarda tekerlekli sandalyeyle dolaşmak zorunda olanların hali oldu. Bebek arabasında geçirilen zaman kısıtlı ve geçici. Ancak herhangi bir sakatlanma durumunda hayatının geri kalanını evde geçirmeye mahkum ediliyor insanlar. Maalesef gittiğim hiç bir Avrupa ülkesinde bu kadar kötü kaldırımlar, kaldırım yol birleşimleri, yol çalışmalarındaki geçici inşaat halindeki görüntüler benzerini görmedim. Yolda yürürken çokça kanıksadığımız inşaatlarla mutual yaşamımız aslında son derece tehlikeli ve en azından sağlıksız. İnşaat kenarından geçerken herhangi bir kaza yaşamamızın an meselesi olduğu pek çok yerden muhabbetin en koyusuyla tehlikeyi fark etmeksizin geçip gidiyoruz. Bunları görüp bebeğimi bu durumda zorunda olsam nereden geçireceğim diye düşünmeden edemiyorum. Yada tekerlekli sandalyede olsam kaldırımdan gidemeseydim, yolda kamyonların otobüslerin yanısıra, sokaklarda arabalarla kamyonetlerle yanyana mı gidecektim?

Daha da ağır konuşacağım, o yüzden şimdi kızım bir yarım saat daha izin verirse yatayım yanında...

Acaba bugün deniz kenarında pastanede oturalım derken maruz kaldığımız gürültü mü yordu onu?Durup durup zıplayıp ellerini ayaklarını çırpıp iç geçirerek dalıyor tekrar... Kornaya elleri yapışık gezen gürültü canavarlarına da ayrıca okkalı bir sinir topu yolluyorum, başları ağrıdan kurtulmasın...

"becerebilirsek" sevgiler...

anne sütü, neredesin?

2010-10-23T22:23:00.009+03:00

Uzun zamandır yazamadım,

ancak kızım ve onu seyre dalmak tüm vaktimi alıyor desem yalan olmaz:)

Ayrıca "işte bunu mutlaka yazayım" dediğim hiçbirşeyi ekran başında hatırlayamıyorum. O nedenle bu yazım biraz eften püften olabilir.

Geçen haftaiçi kendimi biraz yetersiz ve üzgün hissettiren bir olayı anlatayım. Kızımın kilo alış hızı beklenenden biraz az olduğu için doktorumuz 2 haftada bir kilo ölçümü yapıyor ve en son gidişimizde "eğer aynı şekilde artarsa mama ile destek vermeye başlayalım" demişti. Ben de bu pazartesi sağım makinesi ile tek memeden ne kadar süt geldiğini ölçtüm. Önceki hafta gelenin neredeyse yarısı...diğerini düşünmek istemedim ve hepten moralim bozulmasın diye ölçmedim. Zaten gaz sancılarının yoğun olduğu aylardayız ve sadece meme verince kendini rahat hisseden bebeğimin gerçekten şiddetli bir ağrısı esnasında da "Artık yeter, acaba doymuyor mu gerçekten?" diyerek mama verdim. O beslenince çok mutlu oldum, balık gibi sadece gözlerini açabilir hale geldi. Amma velakin biberonunu yıkarken de gözlerim doldu, şimdiden sütüm azaldı, işe başlayınca tamamen bitecek herhalde diye...

Nedense saçma olduğunu bile bile kendimi eksik, yetersiz, gereksiz gibi hissettiriyor. bebeğim emerken çok huzurlu, şuanda da emdikten sonra uyuyalı 1,5 saati geçti. Ancak yine de yeterince kilo alamazsa hemen mamayla desteğe geçeceğim.

Annem zamanın kanunlarına göre, ben daha 42 günlükken işe başlamak zorundaymış ve "esema" bebek mamasıyla günlerimi geçirmişim. O zamanlar sağma makinesi olmadığından "sütler lavaboya boşu boşuna akardı" diyerek şimdi bile hayıflanıyor.

Bunları yazarken bebeğim yine uykusunda sıçramalarını ve ritmik hareketlerini gerçekleştiriyor.Ben şimdi sırt üstü yatıp kaçan sütleri geri çağırayım...

sevgiler.

minik bilgiler- seborrheic dermatitis

2010-10-14T19:51:00.008+03:00

Selamlar,

bu sefer ki yazım duygulardan çok bilgi içerikli olacak. Eşimle ben yeni doğan bebeğimin sağlığıyla ilgili o kadar çok araştırma yaparken internette aslında pek çok bilgi veren yazının birbirinden kopyalanmış ve o yazının aslının da çoğu zaman maalesef yabancı dilde bir siteden çevirilmiş olduğunu kefedip kızıyorum. 6. haftasının başında yüzünün kaş ve alın bölgesinde başlayan sarımtırak kabuklanma dikkatimi çekmişti ancak o kadar narin cildine herhangi birşey sürmeye de cesaret edememiştim. Yine artık "nedir bu? bulacağım" noktasına geldiğimde türkçe tariflerin birbirine benzediğini fakat çok azının güzel görsellerle bilgileri desteklediklerini gördüm. Ben de "newborn skin disesases" gibi bir kaç arama yaptırıp güzel sitelerle karşılaştım. Hem türkçe hem ingilizce beğendiğim sitelerin adreslerini buyurunuz:

http://www.adhb.govt.nz/newborn/teachingresources/dermatology/BenignLesions.htm

kızımın suratındaki kabuklanmalar da ekteki linkteki hastalık, ama kendi kendine geçen "bening problem" başlığında olduğundan sorun yok:)

http://dermnetnz.org/dermatitis/seborrhoeic-dermatitis.html
http://www.nevdgp.org.au/info/dermnet/seborrhoiec_derm.htm
Bu ekteki de kızımın suratının bayağı hafiflemiş hali, ara ara ataklar gibi bir kötülüyor bir sabah bir şey kalmıyor...

Doktorumuz da seborrheic dermatitis olduğunu doğruladı, kendiliğinden geçecekmiş. kazımamak lazım, bir de vücuduna sürdüğümüz badem yağı özlü bebe yağı vardı, ondan azıcık değdirdim. Bayağı faydası oldu, sarı kabuklanmayı çok azalttı.
Şimdilik bu kadar, görüşmek üzere...

Gaz sancısı dönemindeyiz...

2010-10-07T22:37:00.003+03:00

Sevgili okur,

yinebir ara vermek zorunda kaldım çünkü Su kızım gündüz uyumamaya başladı. Gaz sancıları 7. haftaya girdiğimizden beri peşini bırakmaz oldu. Her emzirmeden sonraki rutin gaz çıkarma seansı artık yeterli olamıyor galiba.Ve bağırsak florasındaki değişim de bunda etkili. Yine internetten okuduğuma göre 3. aya kadar bu sancılar normalmiş.

İşin kötüsü, o sancıyla kıvranıp çığlıklar atınca annem başta olmak üzere tüm ev halkı olarak telaşa kapılıp ne yapıyorsak abidik gubidik yapmaya başlıyoruz. Kısacası ne yapacağımızı şaşırıyoruz, iyice şaşkoloz oluyoruz. Ben yine ilk ağlamalardan sonra artık alıştım ve bunun geçici bir süreç olduğunu kendime hatırlatarak sürekli miniğimin karnını ovup, sırtına patpat yapmaya devam edip ara ara yatırıp bacaklarını karnında toplama hareketleriyle dikkat dağıtarak eşşek gazın kızımın yakasını bırakmasına yardımcı olmaya çalışıyorum.

Bence annenin bu durumlarda metanetini koruması, sesinde sürekli "şefkat" bulundurması yapabileceği en birincil önemdeki hareket. Bu her zaman kolay olmuyor, ilk toğuk kanı alımlarında o ağladıkça ben hüngür hüngür ağlıyordum peşi sıra. Bu gaz sancılarının uzun periyorlarından bazılarının sonu da aynı akibeti getiriyor. Fakat yine de kızımın göz yaşını silip sürekli öpüp yanak yanağa veriyorum. Karnındaki gazı hop diye çekip alamasam da, en azından sıcaklığımızı paylaşarak orada onunla olduğumu hissetirmeye çalışıyorum.

Keşke hep böyle mışıl mışıl melek gibi uyusa da uykusunun en tatlı yerinde lanet gaz gelip keyfini bozmasa...

Kısacık ayrılıklar

2010-09-28T21:47:00.004+03:00

Merhaba sevgili okur,
bugün çok yakın bir arkadaşımın henüz 11 aylık oğlundan uzakta geçirmekte zorunda kaldığı bir haftaya yakın süreden sonra hissettiklerini ve oğlunda gözlemlediği değişiklikleri okudum. Bloguna yaptığım yorumdan sonra çok aklıma takıldı, acaba yanlış mı anlaşıldım diye, bu konuda yazmak istiyorum belki değişik yorumlar alabilirim...

Henüz 1,5 aylık kızımla evde yapışık ikiz gibi geziyorum. Geçen Nisan ayında tez hocam bir makale ile başvurup kabul aldığım ve 2 gün sonra başlayacak Hindistandaki bir konferanasa gidebileceğim konusunda telkinlerde bulunurken "olur mu? nasıl bırakırım memedeki bebeği 3 gün" demiştim. Demiştim demesine ama içim içimi de kemiriyordu. "Hindistan'a bir daha nerde giderim...hem de ünlü ve konusunun en iyisi akademisyenler orada olacak". Hep "acaba"lar vardı aklımda. "Bir iki günden ne çıkar canım, anneannesi benden tecrübeli, daha iyi bakılacak burada" diye kendimi kandırıp durdum ama hamileliğimin son aylarında vazcaydım. Doğum yaptıktan hemen sonra ve aslında tam da bu bir-iki hafta, doğumdan önce "acaba" diye düşünen aklıma kocaman kocaman şaşıyorum.

Sen nereye Hindistan'a gitmek el kadar bebeği bırakıp. Uyanırken bin bir yüz şekline girip aklımı alan, uyansın da emsin de büyüsün diye seyirlere daldığım, her boğazına birşey kaçırıp tıkandığında çaresizce kollarını "kurtarın" diye açan miniciğimi bırakıp nerelere? Aklıma ona herhangi küçücük birşey olacak diye getirdiğimde hüngür hüngür ağlamaya başlıyorum durup dururken. Kilo alışı sınırda diyen doktordan çıkınca koşarcasına eve gidip sabahtan akşama memede tutmak geliyor artık içimden. Değil Hindistan'a gitmek, ben doktor randevuma emzirmemle ilgili olmasaydı hiç gitmeyecektim.

Asıl bugünlerde beni kara kara düşündüren yeniyıl ile işe nasıl geri döneceğim konusu... Şu anda işe başlamak hiiç ama hiiiçç içimden gelmiyor. Hayat kavgası zorunlu kılmasa kızımın tek dakikasını kaçırmak istemiyorum. Ve biliyorum ki arkadaşım da aynen böyle hissediyor, pek çok anne gibi... Bu sürekli artan, insanın göğsünden taşan sevgi işin bir yüzü...

Bir de işin öteki yüzü, biz annelerin bebekleri hakkındaki korkuları var. "Acaba yokluğum kalıcı psilojisinde nasıl etkiler yaratır? ruhsal gelişiminde nasıl izler kalır? Aman üzülmesin, üzüntüsünü unutur mu?" gibi pek çok soru. Benim annem ben 42 günlükken işe başlamak zorun kalmış ve gün boyu sütler boşa akmış ben evde mama yerken. Bunları ben hiiiiç hatırlamıyorum ama annemin bebekliğimden hatırladığı net hatıralardan biri bu. Belli dönemlerde işi gereği hafta başında erkenden beni uyur bırakıp, cuma akşamı geceyarısı eve gelmesini gerektiren uzun görevlere giderdi. 4-5 belki 6 yaşımdaydım ve net görüntülerle bazı cuma geceleri onu caddeye bakarak beklediğimi yada gece babamla birlikte uyuduğumu hatırlarım. Bugünkü çocuk bakımı korkularımızla bu durumu günümüze bir projekte edersek: hayatımın hiç bir döneminde yalnızlıktan korkan, özgüvensiz, içine kapanık bir çocuk olmadım. Tek çocuk olmama rağmen tek başıma çok güzel oynayabilen, babaannemin muhteşem bakıcılığında eğitim kalitesi yüksek bir çocukluk dönemi geçirdim. Asosyal kelimesi de benim tanımlamalarım arasında hiç yer almadı. Ergenlik çağımda ise yazları babaannemlerin yanında bir hafta boyunca annem ve babamdan ayrı geçirirdim, sadece haftasonları onları görürdüm, liseyi de aynı şehirde fakat yatılı okudum. Görüşmelerimiz yine haftasonuna sığdırıldı. Ancak tüm bu "ksımi ayrı" yıllar üniversitede fark etmeye başladım ki hayatta bana çok farklı meziyetler kazandırmış.

Gelmek istediğim nokta şu ki; günümüz çalışan annelerinin korktukları kadar kötü bir tablonun baş karakteri olmadıkları. Sadece bebekteki özlem hissini yatıştırmak için daha çok çaba sarf etmemiz gerekiyor. Onu asla bırakmayacağımız anlatmak için kucağımızda uyutmak gerekiyorsa uyuturuz, ne yapalım?

Ama kısa ayrılıkları minicik bebekken değil belki de bebek çocuk olurken, çocuk ergen olurken onun gelişiminde pozitif bir hale sokabilecek düşüncelerim de var. Bu kısa ayrılıkları minik ödev süreçleri, yeni şeyleri kendi başına başarabilmeyi öğrenecekleri, çabalayacakları zamanlar olarak değerlendirmek belki onlara daha çok yarayabilir. Bunu şu anda düşündüğüm için aynı zamanda not etmiş oluyorum. Ben bakalım bunu gerçekleştirebilecek miyim?

Tek dileğim zorunlu kalmadıkça annelerin minik bebeklerinden hiç ayrılmaması. Kısa ayrılıklardan sonra da bol bol öpüş-kokuş dilerim hepisine...birbirlerine doyabilsinler diye. Ama biliyorum ki bu mümkün değil:) Zira ne kadar öpsen koklasan biriciğine doyamıyor insan...

minik ayrılıktan zarar gelmez, anne kalbine olur olan...

kısa sessizlik...

2010-09-18T12:36:00.007+03:00

Sevgili dostlar,

İlk bayramımızı kayınvalidemlerde Uzunkuyu köyündeki evlerinde geçirdik. İlk kez arabayla bu kadar uzun süre (1 saat kadar) evden uzaklaştık ve 3 gece farklı bir evde kaldık. Bunları yaptığında kızım henüz bir ayını doldurmamıştı. bayram sabahı mutlu tablolar yaşandı, büyükbabaannemiz torununun kızını gördü. Babasının dedesi de çok heyecanlandı. Halalar, teyzeler, köy pek bir şenlikliydi. Evler arasında çocuğunun elinden tutmuş o kapıdan öbürüne bayramlıkları içinde geçenler güzel bir hava oluyor. Şehirde, köyde, nerde olursa olsun iş güç bırakılıp, sanki hayat bir kaç günlüğüne dondurulup insanların birbirlerini görmesine, kakarra kikiri yapmasına izin veriliyor. Bu bayram benim gözümde böyle bir manzaraya büründü bu yıl.

Bu da bizim büyüklerimize ev gezmesi yaptığımız halimiz...

Resimdeki tatlı bıdık da yeğenim Ediz. Doğduğunda atlayıp gitmiştik sevmeye Belçika'ya, hatta düğünümüzde köyde evde bebek bakmıştı görümcem çünkü daha 6 aylıktı... o zamandan beri ancak yazları Türkiye'ye geldiklerinde görebiliyoruz. Bu bayram Su kardeşini görmeye Ediz geldi. Henüz oyun arkadaşı boyutunda olmadığı için çok sürekli bir ilgi uyandırmadı onda ama köye döndüklerinde Su da konuşup ayaklanınca daha sıcak ilişkileri olacağına eminim. Bayram boyunca Ediz "Ulaş dayıııı" diyerek eşimin peşinden ayrılmadı, güreştiler, kızma birader oynadılar araba yıkadılar, top oynadılar tüm gün yapışık ikizler gibi gezdiler:) Ama sayılı gün çabuk geçiyor. Ne zaman gelecekler derken, biz dönüverdik ve onlar da bugün evlerine dönüş yolundalar...

Kısa süre daha sessiz kalacağım çünkü Hindistan'daki konferansa yetiştirmem gereken bir sunuşum var. Ama tabii ki size kızımdan bahsetmek için can atıyorum:)

şimdilik görüşürüüzzz...

Zaman SU gibi akıyor:)

2010-09-01T15:35:00.006+03:00

Merhabalar,

"Su" kelimesini gündelik hayatta ne kadar farklı yerlerde ve ne kadar sık kullandığımızı hamileyken de çok düşünmüştüm ama iş ciddiye binip de nüfus kağıdı elimizdeyken daha bir farklı. Su'lu espri yapmıyoruz mesela evde:)Sonra "sucuğum benim" diye sevmiyoruz kızımızı:) Sürekli ona Su kızım diye şarkı söylüyorum. Su perim, beni beste ve söz yazarı yaptı... Sanırım absürd doğaçlamalarımdan kaçarıyor ve ev halkının omzunda uykusu daha bir güzel geliyor...

Bir kaç gündür huyu değişti kızımın, emdikten sonra uykuya dalmakta güçlük çekiyor. O güçlük çektiği için ailecek güçlük çekiyoruz. Doğal olarak ben uyuyamıyorum o ağlarken. Ulaş uykusuz kalacak diye tedirgin oluyorum. Annem sabahları ev turu attırıyor, kahvaltı sonrası yemeğinden sonra yine uyumayınca dedesi devreye giriyor. Bakalım bu süreç ne kadar sürecek...

Ben evdeki herkesin uyuduğu (kızımın bu ekibe dahil olması ve benim tok durumda olmam zor denk getirebildiğim bir durum) bu kısa aradan faydalanıp hızlı bir banyo yapacağım. Sizlere Su perimin fotoğrafıyla hoşçakalın diyorum. Kuzguna yavrusu anka göründüğü için midir nedir, bana güzel geliyor...

Sürekli çocuğundan bahseden annelere dönüştüm. Belki annelik bunu getiriyor, oh ne de güzel getiriyor:) Söz bir daha ki sefere değişik bir konu bulacağım (hep bunu düşünüp yine Su ile ilgili yazmış olarak bitirmekten korkuyorum:)
Sevgiler. (Resimdeki örtüsü benim doğduğumda kullandığım örtüm - yaklaşık 30 yıllık bir pazen...)

Sular geldi, kızımız SU dünyaya geldi...

2010-08-24T19:11:00.008+03:00

Sevgili okur,

Bir süredir yazamadım çünkü artık minik bebeğimizin başında ailecek pervaneyiz...
12 Ağustos perşembe akşamüstü misafirimizle oturup bir gün önceki yemekteyiz programının tarifler bölümünden görüp canımızın çektiği tiramisumuzu yiyorduk. Ben uzun süren muhabbetin peşi sıra tuvalete gittim ve geri döndüğümde çişimi tutamadığımı fark edip misafirimiz Gülden teyzemden özür diledim.

"Yahu bu hamilelik resmen maskaralık, insan çişini tutamıyor bu yaşta" diyerek tekrar tuvalete gittim ki gelen çiş felan değil. Hemen doktorumu aradım ki ona gelenin suyum olduğunu anlatıp ne yapılması gerektiğini sordum. Tabi bu konuşma esnasında komik diyaloglar da gerçekleşti:
- "neredesi kızım sen şimdi?"diyen doktorum Nedim Bey'e
- "tuvalette." diyerek cevap vermem bunlardan biri... Gülden teyze ile "hadi seni götürürüm hastaneye" şakalaşmamız gerçek oldu ve 1 haftalık yepizyeni arabasına atladığımız gibi hastaneye yollandık. Arabadan inerken ayaklarımdan sularım geliyordu hala... Bu arada hiç sancım olmamasını ben garipsemiyordum çünkü herkezde bu sürecin farklı gelişebileceğini bir çok kez okumuş ve dinlemiştim.
Sıralamada sorun olduğunu anlamıştım ama bunun için suni sancı verilebileceğin bildiğimden endişelenmedim açıkçası, zaten doktoruma da güvenim sonsuz olduğu için, bana ne denirse onu yaparak strese girmedim hiç... odamıza ve beni kontrol için doğumhaneye aldılar. Eşimi ve babamı evden ayrılırken aradık. Ulaş işten geldiğinde odamıza yeni yerleşmiştik.

Muayenden sonra epidural kateteri takıldı ama ilk doz verilene kadar sancının ne demek olduğunu bir güzel anladım. Aslında insanın her türlü acıya nasıl alıştığını ve dayandığını da görmüş oldum. İlk önce çok gibi gelen sancılara eşimle oturup konuşurken, gittikçe alıştığımı, şiddetlendikçe eskisini unuttuğumu ve daha da şiddetlenebileceğine göğüs gerilebileceğini anladım. Bu arada kayınvalidemler Urla'dan, babam marmaristen ve halamlar Bornova'dan gelmişlerdi bile. Dışarıda her yarım saate bir kişi düşecek şekilde doğumun saatine bahse girmişler. Her geçen yarım saatte yenilenler hastane çıkışı patlıcanlı börek yapacak gruba katılıyor...

Doktorum ebe hanım'a "bu kıza bakarsan doğurana kadar gıkı çıkmaz" diyerek ilk dozu almama saat 9 buçuk gibi karar verilmiş oldu:) Beklerken heyecanlı fakat aslında çok rahat ve mutluydum. Sonunda ultrasondan hayal etmek zorunda kaldığımız kızımıza kavuşacaktık ve hayatımız bir daha eskisine dönmeyecek şekilde değişecekti.

Saat 00:55 gibi eşim doğumhane dışına alınıp içeride, ebe hanım, doktorum ve kızımla tek vücut tombik ben kalınca başlayan doğum 13 Ağustos Cuma sabaha karşı 1:10'da kızımızı görmemle "benim için" bitmişti:) Tabii ki doktorum benimle bir 20 dakika kadar daha uğraşarak tüm gece hastanede benimle birlikte doğumu yaşamıştı... Hastaneye geldiği saat 8'den beri iki topkek yiyerek, fark edemediğimiz bir ara evine gidip geri koşup benimle çok iyi ilgilenmişti...

Kızımız SU;

İnsanın çocuğuna kavuştuğu o anın herhangi bir kelime karşılığı yok gibi. "Muhteşem", "olağanüstü", "çok heyecanlı", "harikulade" vb. pek çok şey diyebilirsiniz ama elinize aldığınızda koklayınca, emzirdikçe, ona bağlandıkça kelimeler yetersizleşiyor. İlk gece yorgunluk ve epiduralin etkisi bacaklarımı titretiyor, uyuşukluğum ancak geçiyor olsa da bir dakika kızımızdan gözümü alamadım. Annemler ve eşim bir kanepeyi paylaştılar, yeri geldi başlar düştü, uyuya kaldılar ama gözlerim açık olduğu her an odayı ve kızımı süzdüm. Nefesini sürekli kontrol etmek için, gözü açılırsa kendini yalnız hissetmesin diye hep onun yanında ayık olmak istedim. her an ama her an onun hala inanmakta güçlük çektiğim varlığını doya doya hissetmek istedim.

Annelik gerçekten ilk saniyeden başlıyor demek ki....

en yakın zamanda görüşmek üzere...

Bebeğimiz kocaman oluyor:)

2010-08-06T18:38:00.009+03:00

Selamlar,

30 temmuz cuma günü doktor kontrolümüzde bebeğimizin 2740 gr olduğunu öğrndik. Yine yüzünü özenle kapayan minik kızımız bizi bu haberle çok sevindirdi:) Kocaman olmuş, kendi çapında tabi:) 40 haftanın sonu yine 1 Eylül gözüküyor, en başından beri çok istikrarlı bir biçimde devam ediyoruz. 37. haftamı tamamlayınca ilacı kesme kararı verdi doktorum. Asıl o zaman benim için heyecanlı bekleyiş başlayacak.

Pazar günü sinemada "Son havabükücü"'ye gidecektik ama maalesef filmi çocuk filmi gibi algılayan ülkemde orijinal gösterim her gün sadece 21:30'da. Ertesi gün eşim işe gideceği için inception adlı filme gittik. ben çok eğlendim:) attır tuttur, havagazı rumba bir filmdi ama yine de uzun zamandır şööle ayaklarımı uzatarak sinemada en önde oturmadığımdan bana iyi bir değişiklik oldu.Ardından da frappucino içinde değmeyin keyfime, hem de has kahve yğk kahve keyfi gibi yerlerdeki çakmaları değil starbucks caramel frappucino!

Pazardan beri işssizliğin rehavetine kapıldım gibi oldu. Salı sabahı ellerim şiş uyandım. Gerim gerim gerilmiş derim ve her parmak arası boğum gerildiği için kaşınıyor. O günden beri de limon sıkacak kadar güç uygulayamıyorum. Buna ek olarak vücut gittikçe ağırlaşıyormuş. Sabah kocaman ve ağır, löp löp et gibi hissederek uyanmak, evde ancak yavaaş yavaaaş yürüyebilmek. İnsan oturmadan önce tekrar tekrar kalkmaya gerek olmasın diye "birşeye ihtiyacım var mı?" gibi düşüne düşüne bir hal oluyor. Ama bütün bunlar küçük detaylar bence, çünkü sonuçta içimde başka biri 9 aydır yaşıyor ve artık çıkmaya çok yaklaştı, bunların olması normal...

Bugün göbeğimin kaşıntısı hat safhaya varınca yine "tatlı badem yağımı" sürdüm ve dakikasında geçti. Normalde sürekli sürecektim ama bu erken doğum riski için hastanede ebelerin hepsi tembihledi, hiç bir şekilde uyarmamak için karnımı sevip okşamamam gerektiğini. Kızımla o zamandan beri sadece konuşarak anlaşıyoruz:)

Bütün bu rehavetle geçen hafta içinde foto albümümü bitirip eksikleri listeledim, annem bugün onları fotoğrafçıda bastırdı. Bu gece gidecekleri bir nikah için kolyesine küpe takımı yaptım, ama sonra fark ettik ki kolye elbiseye çok uzun kaldı. Başka bir kolyemle değiştik, böylelikle hesapta yokken böyle basit günlük bir takımım oldu:) Ama bu haftanın en önemli olayı, tığ ile zincir çekebilmey öğrenmem oldu. Annemin elinden her iş gelirken sayısız kere öğrenip unuttuğum zincir çekmeyi bu sefer becerdim gibi... bir sonraki iletimde en son eserlerimi gösteririm artık...

şimdilik sevgiler... sıcaklarla aranız iyi olsun...

sanırsam bitti artık...

2010-07-29T10:54:00.006+03:00

Sevgili okur,

pazartesi günü sabahtan ilk iş fotokopiciye oradan yeni sayfalarla ve İstanbul'dan gelen ciltlerimle "İzmir'in dağlarında çiçekler açar" diğerek ciltcimi evinde bulduk:) çok komik ama elden bırakıp, olayı anlatıp, öğleden sonra Osmangazi mahallesine tekrar gidip bitmiş ciltleri aldık. Evden çıkmadan önce de 35.haftadaki halimi görebilesiniz diye fotoğraf çekildik.

Ertesi gün annem bu ciltleri kargoya verdi bir dolu ıvır kıvırla ve bu iş bitmişti, en azından benim yapabileceğim kısmı...

Gönderdiğim kişiyi Salı sabahı kargo elinizde olabilir diyerek aradım, yerinde olmasını beklemiyordum ancak aranan asistan telefonumu açtı. Ve çarşamba günü öğleden sonra cep telefonuma kendisine teslim edildiği bilgisi de geldi. Ama gece tezimin onaylandığını ve kurula çıkmak üzere gerekli kişiye teslim edildiğini yazan maili okudum, evde sevinç nidaları yükseldi tabi:)haydi okurum, bugün full yatıştayım artık.
Kafamdan bir iş daha kalktı, tik attık yanına gitti... görüşürüüüzzzz.......

Minik kızımızın çorapları

2010-07-26T11:24:00.007+03:00

Sevgili okur,

bunca abuk subuk işlerimin yanında kızımızın çoraplarını da büyüklüklerine göre ayırıp düzenlemek için öncelikle yıkadık. Yeğenim Ediz'in bebeklik çoraplarını mis kokutup tek tek dizdim, şirin bir tablo çıktı.

Buyrunuz...

ciltlerim yuvaya geri dönü:)

2010-07-24T21:43:00.006+03:00

Sevgili okur,
Bir önceki yazıyı okuyanlar bilirler, Sinem'in mavi ciltleri ikinci kez tezi 3 set basıp, eskilerden hocalaarımın imzalı kapak sayfalarının bunlara eklenerek her birine yine mavi cilt yaptırılıp ikinci asistana imzalatması gerekiyordu. Bu işlemler sorunsuzca oldu ki öğlen tatili bitiminde Sinem Ayazağa'da teslim etmek için fen bilimleri binasındaydı. Tam orada yerinde olması gereken asistanların henüz orada olmadığı haberini verirken huysuz tekirler yerlerine geldiler.
Uzuuun bir süre işlem tamam telefonu alamayınca tabii kiyine bir sorun çıktığını anladım ve telefonu açan Sinem'in sesi çok üzgündü: "teslim edemiyorum, ciltlerde sorun var" dedi. Önce şaka yapıyor dedim içimden, ama ciddi ses tonu bir türlü düzelmeyince, "ne yapalım, bugnü olmayacakmış, daha çekilecek çilemiz varmış" dedim.
Sinem, yavrum, orada kısa süreli bir kriz yaşayıp ciltdeki yanlışlığı düzeltmem ve FBE'ye kargolamam için oradakileri ikna etmiş. Ancak yine de durumumu açıklayan bir mektup da yazmam gerekiyormuş...

Sabah erkenden geliverdi ciltler. Pazartesi cilt tekrar açılarak hangi sayfaların değiştirileceğini işaretledim, CD içlerini de yarın hazırlayıp yakacağım. Nei neyin içine koyup göndermem gerekeceğini ezberleyeceğim...

Bu hafta sonu bu babamla Ulaş yelken yapmaya Selimiye'ye gittklerinden annemle birlikte bir haftasonu geçiriyoruz... kahvaltı, az biraz televizyon, kitap, uyku, etamin çarpı işleri... yarına da kendimi eğlendirecek bişiler buldum, ikinci fotoğraf albumumuz için ilki kadar özellestirdiğim kağıtlardan bir set ayıracağım ki pzt. fotokopicide ona da spiral yaptıracağım, ilkinin spirali iğrenç olduğundan onu değiştirteceğim. Bir dolu dandik iş anlayacağınız...

hadi ben acık yatayım artık, karnım kasıldı kaldı yine. Kızım o kadar hareketli ki uyuduğu anı denk getirip uyumaya çalışıyorum, ama ne mümkün...

öperim okurlar...

Mavi cilt macerası - 2

2010-07-22T00:30:00.007+03:00

Sevgili Okur,
çok fazla yazamayacağım zira saat 00:30 ve ben sabahtan beri sadece 20 dklık 2 yemek molası ve 3-4 dklık tuvaletler harici masadan kaldırmadım. Çok da yoruldum.Hayat dersleri ile dolu bir yazı işte...

Ilk asistanın tatilinin gelmesi nedeniyle daha fazla ilgilenemeyeceğini belirtmesi sonunda dün bana yeni bir asistan atandı. Biiiir sürü de hata buldu mavi cildimde. Bazı hatalar dandik FBE'nin dandik şablonunun word bilmeyen tiplemeleri tarafından hazırlandığından cidden büyük, tezi yazarken paso bozuluyor zaten şablon. Ama bu devasa hataları nasıl olduysa beyaz ciltte ilk asistanım da görmemiş...
İkinci asistanım da tezim ingilizce olmasına rağmen daha yeni diye Trükçe tez şablonu üstünden kontrol ediyor (nasıl bir mantık hala anlayamadım, yauw tez ing. olunca kapak sayfası sayısı bile değişiyor ve üstüne üstük yine dandik FBE'nin türkçe ve ingilizce tez yazım şablonları arasında stil farklılıkları var:)
Sağolsun, sabahtan Sinemcim koştu gitti okula ve ciltleri kaptığı gibi bana bıdır bıdır sıraladı hataları ve ben o saatten beri oturu vaziyetteyim, leğen kemiğim genişlemiş olabilir...

ben şimdi yatıyorum. Yarın sabah erken bir kontrolden sonra yine Sinem koşup 3 cildi tekrar basacak ve yeni ciltleme için verecek ozalite. Cumaya yeni asistana yetiştirmeye çalışıyoruz çünkü o da cumadan sonra 3 hafta tatilde... Nasıl ama...ben biliyordum böyle beni zıp zıp ondan ona ondan ona atmaya çalışacaklarını...Umarım bu sefer yetişir ve mavi cilt yazım aşaması artıkın biter... daha 3. aşama olarak ayazağa koşusu var...

Neymiş, hayatla ve arkadaşlarının hayatınla zorun varsa, tez yaz...doktora sanırsın, olsa içim yanmaz...
kim okuyacak çok merak ettiğim bu mavi ciltlere bu kadar kasılmasının insana katkısı sabretmeyi, envai çeşit insana dayanabilmeyi, hayatla mütemadiyen savaş içinde olduğunu hatırlatması, en yakınlarının kim olduğunu görebilmen oluyormuş... tam bir olgunluk enstitüsü, hayat dersi...

(bana) iyi uykular sevgili okur...

Açılan cilt kapanır mı?

2010-07-10T10:04:00.003+03:00

Sevgili okur,
bu haftayı tezimin mavi cildine hazırlığı, kıl tüy yün detaylarını tekrar tekrar okumak,referansların noktası vürgülü gibi şeylerle geçirdim. Nasıl da geçti fark etmedim. Bir baktık cuma olmuş, koşturaraktan gittik fotokopiciye. 2 saat renkilisin siyahtan ayır, yok sayfa düzeni tutsun, düzgün olsun, elimde cetvel aptal tez yazım kılavuzu, template ek form 4-3 2-1, tek dosyada toplanamayacak akdar karmaşıklaştırılan düşük cümlelerden oluşan envai çeşit İTu belgesine bakarak uğraştık. Neyse basıldı da cilde verdik. Haftasonu fotokopici ege üniversitesinin içinde olduğundan çalışmıyor ve tam boy bez cildi başka yere yaptırıyormuş.
Gecenin bir yarısı tabiiki kılavuzumuzun dündük bir yerinde cildin kapak sayfasında bir hata yaptığımı fark ettim ve herşey için çok geç olduğundan verdiğim paralara mı, tekrar 1-2 gün bekleyeceğime mi yanayım. Sinirlerim dağıldı...

Daha bunların ciltten alınıp İstanbul'a kargolanması, dekanlık sekreterinden kontrol eden asistanımız tarafından alınıp kontrol edilip imzalanıp tümünün bu sefer hocaların imzalarını almak için dolaşıma çıkması gerekli. Temmuz göbeği olması nedeniyle ancak haftaya 3 jüri hocamın 2sini okulda bulabileceğim zatinden. Diğer hocama da ulaşmaya çalışayım ama daha tezi bile ciltletemedikten sonra abesle iştigal tabi...

neyse ben şimdi bir duş alıp kendime gelip, makale yazımına switchleyeyim, bu kısmı batırdık bari öbürünü kurtarmaya çalışayım...

neymiş? fotokopicinin cebini cebinden ayırmayacaksın... ta kiii doktora diplomanı eline alana kadar...yüksek felan yalannn... daha doktorada neler olcak acep...

hoşçakalın...

zorunlu eve dönüş:)

2010-07-06T09:14:00.007+03:00

Sevgili okur,
İlk önce W32 başlangıcındaki en son ofis fotomu göstereceğim. Size aslında Marmaris'in güzide koylarından Orhaniye'den yazmayı planlamıştım ama hayat benim planlara çomak sokmak için özel bir çaba içinde:) geçtiğimiz cuma akşamı annemi de yanımıza alarak babamın yanına martı marina'ya doğru yola çıkacaktık ki akşamüstü doktoruma iletemeden duramayacağım bir minicik vaka oluşunca işten çıkışta hemen hastaneye gidip nst çektirmem gerektiğini söyledi.

İşten kısa bir ekstra mesai sonrası çıkarak hastaneye gittik, karnımdaki kasılmaları ölçecek bir alte bağlandm ve 25 dk yattım. Sonra canım ebeciğim gelip "aaa, print tuşuna basmamışım" diyince bir ikinci kez 25 dklık bir yatışa başladık. Benim hissedemediğim düzenli kasılmalar varmış meğer isem. bir ikinci kontrol sonrası da 1 cmlik bir açılma olduğunu fark edince ebe hanımcığım, hemen doktorumla bir telefon konuşması gerekti...akşama pansiyonumuzun şekli hastaneye dönüştü ve hemen kasılma durdurucu ilacım koluma takılarak yatışa geçirildim.

Şimdi bu arada ben bir 3-4 dakikalk sinir krizi geçirdim tabi çünkü ertesi gün yüzmeyi planlarken hastanede bir odaya yerleştirilmek küçük bir şok yaşatıyor insana ne de olsa. bavulumuz arabadan geliyor, içinden çıkanlar şort ve mayolar:)

neyse, bu ilaç da bir kalp çarpıntısı yapıyormuş arkadaş, söylediler ama yaşamak bambaşka...sanki koşu bandında 15 dakikadır 9 ayarında koşuyormuşum gibi...ama hiç yorulmadan yatıyorum:) Tabi bolca rahatsızlık verici ama bunun acep zayıflatıcı etkisi var mı diye sürekli düşündüm:)

Cumartesi öğlenine evimize döndük ve büyük heyecanla topladığım valizi Ulaş sağ olsun 10 dakikada çözüverdi, tüm haftasonu miskinledik. zaten bana sürekli istirahat emri verildiği için evde hiçirşey yapmam mümkün değil.

Pazartesi evimizdeki temizlik kargaşasını ve coşkusunu biraz bırakıp doktora kontrole gittik ve kızımızın sanki hiç bir şey olmamış gibi (neyseki) rahat rahat uyuduğunu gördük, içimiz rahatladı... Koca ağzıyla habire emme hareketi yapan topan yanaklı bir minik. Ulaş bu sefer randevumuz çok erken olduğu için gelemedi ama annemle babam ilk kez ultrasonla bebeği gördüler, babam hatta son anlara kadar göremedi:) ona açıklama yapmak zorunda kaldık bayağı...

Artık vücut bu çarpıntılı hapa da alıştı, eskisi kadar kafa yormuyor gümbür gümbür, yapacak da başka bişi yok, alışmayıp ne yapacaksın? Artık sağ olsn annemle her gün kendimize habire bir iş çıkartırız. benim 15'ine kadar makalemi teslim etmrem tezimi bu arada bastırtmam falan lazım zaten. sonrasında da 3-4 hafta kalıyor zatne doğuma...

Sizlere de bu sıcaklarda serin çalışmalar ve sağlıklı dinlenmeler dilerim...

W30 bitiyor bile....

2010-06-21T22:33:00.010+03:00

Sevgili okur,

diyeceksin "bu da abarttı, tek hamile bu sanki dünyada, başka konu bilmiyor". Bilmesine biliyor da aslında insanın karnında gittikçe büyüyen bir canlı en ilgimi çeken şey oluyor şu anda... sabah kahvaltıdan sonra, öğlen yemekten sonra kıpır da kıpır...ama hele gece uykum azalınca... Uyuduğum anda terleme huyum yüzünden zaten yaz geceleri çok rahat uyuyamam. E artık İzmir'de yazın gece şöyle rahat bir uyku bu aralar gittikçe zorlaştı. Ya çişe kalkıyorum, e kalkınca susamış oluyorum. Su içince 1,5-2 saat sonra yine aynı merasime uyanıyoruz. Her uyanış bir merasim, çünkü belden yukarısını doğrultmam, bir süre sabit durmam sonra yavaş yavaş koca göbeğimi kaldırabilip yataktan kalkmam bayağı uzun sürdüğü için uyku da kaçıyor haliyle:)

Bebek ile annenin uyku saatleri tutmadığında ciddi sorunlar ortaya çıkıyıyor. Mesela bu gece merasimlerinden birinde kızımız da uyandı. Diyelim ki sen uyuyacaksın ama onun uykusu kaçtı. Tepik de tepik, gerinmeler, ittirip kaktırmalar. E buradan sonra anneye de uyku haram olmuş demektir:) Doğa bu süreci anneyi doğum sonrasına hazırlamak için yapıyor gibi gözüküyor...Çünkü olacak aynen de böyle:)

İşyerinde işler üst üste altalta, kafam karmakarış. Gün içinde gümbür gümbür devam ediyor bir sürü şey... akşama da kafa oluyor 1 milyon. Umarım Alex tezi okur azıcık da geri kalan kısımlarını yollarım. şu mavi cildi teslim etsem de kurtulsam... Onun da o kadar teferruatı varki, yok Yök'e CD, mavinini tonu o olmayack bu olacak, bilmem ne...

Şimdi benim gözlerim kapanmaya başladı, üstlerine fil oturdu resmen göz kapaklarımın... Kaçıyorum, kısa süre sonra

tekrar görüşürüz...

Kafayı ancak topluyorum (mu acaba?)

2010-06-13T10:07:00.006+03:00

Selamlar,
4 Haziran cuma günü istanbul'a yola çıkışımdan sonra 4 gün orada dolu dolu geçti. Cuma günü olacak toplantımın hemen ardından tez hocamla çok faideli bir görüşme daha geçirdikten sonra bizi tüm haftasonu misafir edecek olan dostlarımızın evine yollandık. Cumartesi 3-4 saatlik bir cadde yürüyüşü ve ev gezmesi kaçamağı dışında sabah 7'den akşam 1'e kadar mavi ciltte olamsı gereken şekline dönüştürmek için hocamın da dediklerini yapmakla uğraşmaya başlamıştım...
en sonunda 7 haziran günü tez jürime çıktım. Cuma ve cumartesi çok sıcak olak hava pazar ve pazartesi bana inat bozmaya başladığından yağmurlu bir istanbul sabahında kadıköy'den karşıya geçtik. Jürim öğleden sonra olmasına rağmen sabahtan orada olalım ki gerekli evrak neyin hazırlanması lazımsa bitirelim tüm işleri diye düşünerek hemen bölüm odasına çıktık annemle. Yazık onu da nereye gitsem peşimde sürükledimayrılmaz parçam oldu tüm gezimiz boyunca.

Jürim problemsiz ve sıcak bir sohbet halinde geçti. Amma velakin yapılması gereken sürü sepet değişiklik ve conclusion kısmıma ekleyeceğim bir kaç fikir ile yüksek lisans derecemi almış bulunmaktayım:) Akşam dönüşümüzde yağmur peşimizi bırakmadığı gibi şiddetini tam havaş'a binecekken arttırdı ve bileklerimize kadar ıslandık:) Ama annemin müthiş güler yüzü, bitmeyen enerjisi ve herşeyde sürekli komik bir yön bulmasıyla rezil halimize de pek bir güldük, otobüste spor ayakkabılarım cılk olduğu için sandaletlerimi giydim, rahat ettim:)

hafta içi İstanbul'da nasıl bir yorulmuşum ancak anladım. Salı günü tır çarpmış gibi gezdim zaten. İşyerinde nedense garip bir yoğunluk, rapor yazmak zorunda olduğum yerler, yaklaşan fuara hazırlanması gereken belgeler, bilmem neler... almış başını gidiyor.. Cuma da tüm güne uzayan IEU bitirme projesinde jürilik için gidip oturunca hafta nasıl bitti bakakaldım ardından yine şaşkın gibi...

Bununla bitti mi? Hayır! Şu anda salı akşamı süresi dolacak Cumulus konferansına paper yetiştirmeye çalışıyorum. Hiç öyle gözükmüyorum oradan aslında ama:) neyse işte kafa dağıttım azıcık buralarda... Sırtımda eşim pazartesi günü yapacağı tez konusu savunmasını gözden geçiriyor. Bach eşliğinde pazara gitme saatimize kadar maksimumda çalışır halde durmaya çalışıyoruz:)

15 haziran'da şu paper'ı bir göndereyim, ondan sonra en son fotoğraflarımla karşınızdayım. Dün uyku molası vermeden önce kendimi çekmiştim ancak bilgisayara aktarmaya vakit bulamadım henüz. 29. haftadayız artık, uyku çökmesi sıcak basması başladı haliyle. İzmir sıcakları da bana hiç yardımcı olmuyor:)

sevgiyle kucaklarım,

Bugün pek bir hareketliyiz...

2010-05-22T21:14:00.006+03:00

Sevgili okur,
bu cumartesi serin, yağmurlu bir sabaha uyandık. Ben şahsen bu durumdan çok mutluyum zira hem evde oturup ders çalışmaya teşvik ediliyoruz böylece. Hem de pencereden içeriye yağmur kokusu girmesi çoook huzur verici. Yurt dışında şöyle paso yağmurlu bir ülkede yaşıyormuşuz gibi son 3-4 gündür. İngilteredeyiz belki, belki İsveç ya da işte kuzey Avrupa'dan sen seç beğen birini...
Güzel bir kahvaltı sonrası eşimle ayrı ayrı koltuklarımıza çekilip bilgisayarlarımız kucağımızda çalışmaya oturduk. Ben önce tabi biraz facebook, bloglar falan takılarak kendi kendimi motive etmeye çalıştım ama sonunda 2-3 slayt doldurabildim öğlene kadar.

Kızımız da sağ olsun, dün gece yediği balık ve dondurma bayağı işe yaramış olmalı ki bu havası temiz huzurlu günde pek bir kıpır kıpır oynadı durdu. Hatta Ulaş'ın yanına kalkıp gitmeme rağmen durmadı, babasına da gösterdi tekmelerinin kuvvetini:)

Umarım iyisindir oralarda kızım, bir derdin var da tekmeliyorsan, anlayamadık maalesef:) herhalde bunlar kaslarını geliştirmen gerektiği için yaptığın ritmik çalışmalardır:) Sen bol bol çalış, yeter ki güçlü gel yanımıza...

Akşam yemeğini hafif geçirmek istedi canım ve 2 haftadır aklımda olan tel şehriyeli domates çorbasını en sonunda Ulaş'ın 1 saatlik kestirmesi esnasında hazır ettim. Bu sefer soğanı ve sarmısağı rondodan geçtim, onlar kavrulurken de domatesleri rondodan geçirdim ki ağzımıza hiçbiri takılmadan lezzetleri gelsin... Bu sefer gerçekten tam hayal ettiğim gibi oldu. Tabii ki benim el ayar problemim nedeniyle yine 3 gün içilecek kadar çok oldu ama olsun, zaten bir oturuşta 2 kase içiyoruz haftasonları... Hafta içine ancak 1-2 gece götürür bizi bu karavana:)

Kısa bir akşam yemeği molasından sonra biz şimdi tekrar gömülelim işimize gücümüze,
görüşmek üzere...

"Doppler" günü = sonuç OK, ama bana yaramaz:)

2010-05-15T16:42:00.009+03:00

Sevgili okur,

Bu sabah doppler ile kontrol için nükleer tıp merkezine gittik. Yol üstünden para çekeceğimiz atm kartımı yuttu ve kredi kartıma da para vermek istemedi...Evden ve yoldan sayısız kez aramamıza rağmen merkez cevap vermiyordu ve ben artık kendimden şüphe etmeye başladım tabii ki "acaba cumartesiye almak istesdiğimi sekreter anlamadı mı?" diye. Benim aklımda binbir korku kuşku ile (ya kapı duvar çıkarsa, boşuna sürükledim kocamı buralara, asabiyet olacak şimdi, bıdıbıdıbıdı diye diye...) merkezi bulduk ve meğerse telekom telefon hatlarında bişiler karıştırdığı için telefonları çalışmıyormuş...Bu da benim şansım:)

Neyse çıktık muayene odasına ve normal 2 boyutlu ultrasondan hiçbir farkı olmayan görüntülerle yine kızımızın acaba bu karaltı neresi diye seçmeye çalışmaya başladık. Eller, kollar, ayaklar, kalp, kafa derken sıra geldi kan damarlarının ve kordonun kan aktarımının ölçülmesine. Zaten bu kontrolün de ana amacı olası preeklampsi riskini erkenden görebilmek ve önlem almak. "Sağ atardamarda hafif bir çentik var ama henüz 24üncü hafta yeni bittiği için bu geçiş doğaldır" dedi uzman. Ama tabii benim içim rahat mı? hayır???

Bir sürü ölçüm aldığı fotoyu çekip kenara biriktiriyordu. Ve maalesef çekinik kızım ellerini yüzüne kapak yapmıştı, bu nedenle sadece bir aralık ağzını çok güzel bir şekilde gördük. güzel çizilmiş dudakları var. Bana pek benzemiyor, daha dolgun babası gibi. Umarım böyle devam eder. Ancak evde bize verilen CD'de gördük ki muhteşem uzmanımız sadece çıkış aldığı 4-5 tane resmi cd'ye kaydetmiş. Benim için önemli tek nlayabildiğim dudak fotosunu kaydetmemiş... Bugün bir hafiiiiffff uğursuzluk dolanıyor çevrede ama ne bakalım haıyırlısı...

işte size W25 (24+4) durumumun fotosu:)

süper haberler var...

2010-05-13T22:17:00.004+03:00

sevgili günlük,
artık günlük demeye başlayacağım çünkü bana yorum dönen yok. Ya akrabalarımdan oluşan okur kitlem sessiz sakin hayatımın akışını müdehale etmeden izliyor ya da gerçekten burada günlük tutuyorum:)

Çok güzel haberler var.
1) şeker testinden geçtim, hem de iyi bir skorla, yani hamilelik şekerim yok:)
2) Shangai konferansının full paper teslim günü 15 gün uzatılmış:)
3) istanbul biletimi aldım, jüri üyelerim büyük ihtimalle belli ve kısmetse günü değişmeden bir jüri görebileceğim:)

Bunlar çook süper haberler benim için. İş yerindeki işler gittikçe artarken en azından okul kısmısı azıcık yoluna girince seviniyorum.

Cumartesi günü de kızımın 3 boyutlu haliyle karşılacağız bakalım...akşamına belki tasarım festivali kokteyline gidebilirim...life is full of events that I shouldn't miss...zor benim işim azıcık.

Ne olur 15 hazirandan sonra ayağımı uzatıp kitap okurken uyuyakalma lüksüm oluşsun...ne olurrr....

hoşçakalın...

çok sinirliyim ve çok üzgünüm, sadece hormonlar mı suçlu?

2010-05-12T22:55:00.011+03:00

Sevgili okur,
aslında şu anda ya uyuyup dinlenmem ya da konferansa yazı yazmam lazım. Ama şu ruh halimi anlatmalıyım yoksa bööö diyip tekrar ağlayacağım...

Geçen çarşamba tezimizi teslim ettik, tutanağı imzalattık. Ama bu 100 küsur sayfa geçen çarşambadan beri -yani bugün itibariyle tam 1 hafta eder- (haftasonunu çıkar, hadi kibarlık edeyim o da benim insanlığım!) 5 koca gün tez danışmanıma teslim edilememiş. Ben de bunu hasbel kader farklı amaçlı bir bilgiledirmede öğreniyorum, teslimden tam 6 gün sonra.. Jüriye 3 haftadan az kala danışmanım ne ara okusun, geri dönsün, ben değiştireyim de jüriden 4-5 gün önce yenisini bastırayım da tüm jüri okuyabilsin öncesdinden...

Sinirlerim çok bozulduğu için ağladım, ağladım, bağırdım, çağırdım ama kime? neye? Ben burada zevk olsun diye kendimi her sabah uyandırıp Manisa organize sanayi yollarına vururken çok yoğun bir tempoda çalışan bölüm sekreterliğimizce tezim 120 metreyi kat edemedi diye mi üzüldüm acaba? Gerçekte, tabii ki de insan ne yapıyorsa, ne okuyorsa kendine yapıyor, okuyor... en azından okumak-yazmak içinde bulunduğumuz toplumu maalesef çok değiştirmiyor ama bunu bu kadar emek harcadıktan sonra hissetmek çok da hoş olmuyormuş...yine de dokundu bana... uff, herhalde sadece hormonlar:)

Benim karnımdaki canlıyı stressiz büyütebilmek, sağlıklı doğmasını sağlayıp, bebekliğinde de sıkıntısız bir bebek olmasını sağlamak adına gün boyu iş yerinde atlatmaya çalıştığım kriz anlarını bir görebilsen okurum. Benim stressiz hamilleik geçirmem onun sakin bir bebeklik geçirmesini sağladığı artık gün gibi aşikar bir bilimsel gerçek. Hamileliğimin son 2 ayında kızımı düşünmek ve ona odaklanarak hazırlık yapabilmek mümkün olabilecek mi, jüriden sonra göreceğiz, yoksa bu da mı hayal olacak, yine yeni yeniden mi planlarım bozulacak? acaba kaderde ne yazılı...

Ben bu gece konferansa yazımın outline'ına bakacağım, dün gece oluştururken sızdığım omurgayı işlemeye başlamak lazım. Çünkü öğrenci olarak görevim bu. Ben elimden geldiğini ortaya koyarak çalışmayı prensip edinerek büyüdüm, şimdi de farklısını yapamam... Umarım herkez böyle yapabilir...

Varan 1: tamam:) - teslim tesellüm:) anıları

2010-05-08T13:54:00.006+03:00

Sevgili okur,
bu haftanın salı akşamı annemle bir Sabiha Gökçen'e oradan da acıbademdeki Bihtoş kankamın evine çufçufladık. Gece 11 gibi eve attık kendimizi. Sağ olsunlar miniğimi de sağlıklı besleyecek süpper bir kahvaltı sofrasıyla o saatten sonra iflah olmayacak midelerimizi durulttular:) Valla şu tezü bitireyim diye geç yattığım için kafam "yastıııkkkk" diye bağırınıyordu kaç gecedir :)geceledğimiz oda müthişti, sağolsunlar...

Ertesi sabah atlatık taksiye Üsküdar'a, oradan motorla Beşiktaş'a. Teslim badimi beklerken annemle sandviçlerimizi yedik. Annem arkamızda elinde tırtırtır minik çekçek valizimizle, Sinem ile ben öyapıtlarımızla (!) çıktık okul yoluna. Ancak öyle hemen olmaaazzz...öğlen vakti bir posta orada bekledik, bu arada da tutanak zbıt vb gibi imzalatılması gereken devlet evrakını bulduki bastık, daışman hocamızı bulup imzalattırdık. Hatta biraz yol keser gibi oldu yemekhane kapısında ama kısmet:)

İmzalarımız tamamladığımız gibi bölüm sekreterimize koştuk ve eserlerimizi kendisine teslim ederek bu günlük bu iş biter dedik. Annem bunu kayıt altına bile aldı, yakın zamanda ekleyeceğim:) Gecenin bir yarısı evine vardığımız, ancak bir gözümüzün görebildiği ev sahibimizle buluşmak üzere caddeye uçarcasına koştuk. Yazık, annemin yine elinde çekçek, peşim sıra ordan oraya sürüklendi durdu:) Beyaz fırında 1,5 saatlik bir moladan sonra Kozyatağı Havaş'a koşturduk. Otobüste tam uyuyalım dedik ama yol bitti ve havalimanına vardık:) Uçakta klostrofobik bir yolcunun önünde oturmam dışında çok normal bir uçuşla 9:40 da indik, 11 gibi de Karşıyaka'ya vardık.

Annem benden daha az yorulmuş olsa da ikimiz de gün içindeki koşturmacadan hayli etkilendik. Ama herşey yolunda gitti ve teslim kısmı bitti. Şimdi darısı makalemin ve jürimin başına...

Ertesi gün yorgunluktan çok zor geçti ama akşam artık vücut koyuverdi ve dayanılmaz bir baş ağrısına burun tıkanıklığı eşlik etmeye başladı yine. Perşembe gecesi sabah 4'de bir minosetle ancak sabahı ettim. Ama olsun şimdi iyiyim ve ve makaleye başlamaya hazırım...en azından uykumu aldım:)

Darısı senin başına sevgili okur, ne iş yapıyorsan alnının akıyla bitirebilesin...

hastayımmmm...ve bir de hamileyim:)

2010-04-22T11:19:00.006+03:00

Sevgili okur,
kendimi çok ayıpladım zira şubattan beri yazmamışım. E ama uyaran eden de yok...Neyse bu arada çok boş durmadım. Tezimi öyle yada böyle sonlandırıyorum. Bugün yarın hocama yollayacağım. Bir de karnımda minik bir canlıyı taşımaya başlayalı 5 ayım doldu. Kendüleri kısmetse kızımız olacaklar. Şimdilik minik tepikler atmakla başladı. Sonradan bakalım neler neler edecek annesine:)

Madem o kadar dolusun, nasıl yazıyorsun diyeceksiniz, evet, sol burun deliğim kendi başına buyruk akıyor, boğazımın solu, buradan geçit yok diyor. Kafam olmuş bir milyon. Leyla gibiydim ve işe gidemedim. Oysa bugün güzel bir gün, işe gitmemek için sağlıktan başka bir engel yok gibi gözüküyordu...

kafam yerinde olduğunda kızımın en afili fotolarıyla (şimdilik karnımda da olsa:) karşınızda olacağım. Göbeğimi de bir ölçmeye başlayayım artık ben yaa, sahiden aklıma geliyor, hep unutuyorum...

görüşürüzzzz....

son dakikalar

2010-02-24T17:52:00.002+02:00

Merhabalar,
son 10 dakika içinde ne kadar yazsam kardır diyorum. Evde sevgili kocacım beni hafifi uykulu gözlerle bekliyor olacak, nohutumuzu ve bulgurumuzu ısıtacağız. hatta belki mantı çorbamızı...
bu knorr'un, bizim markasının felan çıkardığı katkı maddesiz olduklarını iddia eden çorbaları çok takdir ediyorum, neredeyse iki haftada bir de yapıyoruz. Tadı tuzu yerinde, bir de gerçekten üstünde yazdığı gibi katkı maddesi vb. yoksa...umarım öyledir, acık polyanna olayım:) Haftasonları yemek yapmak istenmeyen ama az buçuk da acıkılan öğlen vaktini geçmiş zamanların kurtarıcı çorbaları onlar...

Bu akşam söz popomu masanın başına koyarak abstraktlarımı gözden geçirip göndereceğim hocama, aha da burdan dünya duysun...Zaten söz verdim, elim mahkum:)

haydin ben evime koşarak kaçar...
herkezlere akşam en azından bir filmi sonuna kadar izleme gücü versin:)

Bu zaman ne menem bir şey?

2010-02-10T09:21:00.004+02:00

Okuyucu!!!
HUUUU!!! Bu zaman kadar yazmadım yazmadım çünkü sürekli ha bugün ha yarın yazarım diye erteliyordum ama bir baktım koccccaaaaa Ocak ayı geçmiş bitmiş de Şubat başlamış...bu menem bişidir? Ders çalışırken geçmek bilmeyen zaman çalışmazken pııırt diye uçar gider.
Son bir aydır hiç çalışmamanın verdiği iç azabıyla bu satırlara döküyorum hislerimi sevgili okur. Suçluyum, orası kabul. Ama bir sor neden diye?Sor bak, sor...Eve gelince yemeğimizi hızlan yiyip mutfağı toplayıp, kapatıp, koltuğa oturur oturmaz, dur bilgisayarı önüme çekeyim demeye kalmadan ağzımın suları akarak uykuya dalıyorum. Saat 1-1,5 gibi de gözümü açıp, "ne işim var benim bu koltukta yauw, paşalar gibi yatağıma gideyim" diyerek koşar adım yatağa dalıyorum.

Eee.. şimdi bu süreçte ders çalışmaya herhangi bir aralık göremedin değil mi okur? Yok çünkü zaten, görememen doğal, ben de onu diyorum işte. Neden çalışamıyorum ben beee!!! kafamı bir türlü ne yazacağıma toparlayamıyorum. iki satır oluyor 3. sü sarpa sarıyor. Okuldayken gece kuşuydum, geceleri çizerdim, çizerdim, boyardım, keserdim, yapıştırırdım, modellerdim, her render arası 15 dk kestirir, tek gözle bitti mi diye kontrol ederdim. Zebbahlara kadar...aah heyhat, şimdi gözümü açık tutamıyorum.

Sen sen ol, enerjinin kıymetini bil, her aklına geleni yap, yoksa enerjin kalmıyor. Ahanda sana örnek...

Son iki gündür mesaiye kalıyorum, ofiste bari elim mahkum çalışabilirim diye, en azından 1-2 paragraf ilerledim. Mayıs başı teslimime 2,5 ay kaldığını hesaplarsak süpersonik bir hızlanma gerekecek:) Ofiste yatıya kalsam yeridir yani...

Haydi, sen çalış, ben düşüneyim, çalışayım, bişiler yapalım artık, bu kadar çene suyuna çorba yeter:)

öperler sevgili okur. Enerjinle kal...

yeni yıl da geldi, oh olsun:)

2009-12-31T09:27:00.006+02:00

Aradan bayağı geçti sevgili okur,
25 Aralıktaki teslim tarihini atlattığım haftadan sonra sanki tezi vermişim gibi bir uyuşukluk sardı dört bir yanımı. Neyse bundan silkinik sıyrılmak için kendime gülle gibi laptop'ın yerine bir netbook aldım. BestBuy gerçekten on numero bir yer en azından şimdilik fiyat olarak bunu kanıtladı, işallah müşteri hizmetlerine ihtiyacım düşmez ama düşerse o kısmınıda anlatırım.
Packardbell dot m inte celeron 743 ULV işlemcili tatlı mı tatlı sevimli mi sevimli bir netbook:)yani bu gün vakit bulamazsam da yılın ilk günü içine acrobat writer ve office 2007 yükleyince haftasonu ders çalışmaya pek bir hevesli olabilirim:)

Bu gece Ayşegül'lerle Itırların evinde buluşacağız ki bu beni 1 haftayı aşkın süredir motive etti. Sürekli kahkaha atılan ortamda aramıza yeni katılan Doruk ile geçirilen bir gece olacak. Dün marul, roka ve bir parça radika yıkadım bugünün salatası hazır olsun diye.Brokolimi haşladım. Sonra almışım elime 1,5 kiloluk bir rostoluk dana etini 3 eşit parçaya ayırdıktan sonra farklı amaçlar için ub parçaarı şekillendirme işlemine giriştim. Kasaplık çok ilgimi çeken bir meslek olmaya başladı. Et ile uğraşmayı o kadar seviyorum ki: Kes- biç, yağ temizle, döv, yağla, haşla, ızgarası, tavada sotesi, şööle vokta alevli alevli çevirmesi...bak ağzımın suyu aktı.

Yeni yıldan bişiler isteyen histerik konuma düşeyim mi okur? hadi düşeyim;
1) Sağlık istiyorum zira bu sene biraz tökezler gibi olduk, hayatın raylarına zor oturduk geri:)
2) Ondan sonracıma, alnımın akıyla yüksek lisans tezimi teslim etmek istiyorum, sunuştan çıkarken de aferim denmesini istiyorum tekrar. Bitirme projemde en son duymuştum bunu, tekrar duymak hoş olurdu doğrusu...
3) Tüm sevdiklerimin de sağlıkları iyi olsun ki (baak bencilliğe bak) hepbirlikte mutlu mesut geçinip duralım...
4) Likidetinin aileme doğru yönlenmesini istiyorum:) ( e herkez isterken protest olmaya niyetim yok, ben de isteyeyim:)

Annemle babam geldi, tam da brokoli haşlanma kokusuna:) babam da bayılır ya pek bir:) Ne yapalım, kızcağızını görmek için katlandı acık:)
özlemişim kerataları da haa...pek sarmaşamadım ama yeni nezleden kalktıkları için, neyse haftaya artık...

şimdilik ben kaçıyorum sevgili okur, iki üç son dakka golünü kurtarayım...
umarım sizin de yeni yıldan dilkeleriniz yerine gelir... ama insanoğlu hep daha fazlasını ister ve yine mutsuz olacak bişi bulur değil mi?
öpücükler,

aralık'ın ilk haftası da geldi beee....

2009-12-07T14:28:00.005+02:00

nasıl oldu diye sorma sevgili okur,
vallahi geldi, inanmazsan bilgisayar ekranının sağ altaki saat kısmına tıkla ve takvime bak. İŞTE!!! kocaman yazıyor orada, soğuk gerçekliğiyle karşında.

Beceriksizliğimin son daniskası da aşikar oldu, tezim Aralık 25'e yetişmeye çook uzak. Hatta bu tanım çok yumuşak kaçtı. BİTMİYOR!!! işte bunu kabullenince ooohhh bir rahatlık çökmüş efendime söyliyim...ooh bir rahat...
neyse, bitince elimde olacak çalışma beni daha tatmin eder, daha güzel bir sonuç ortaya koyabilirim böylece gibi minik telkinlerle atlattığım bu başarısızlık sonrasında çalışmayı bıraktım mı? hayır, inatla yazmak için inatla okuyorum. En azından maksimumu yapayım, mayıstan ne kadar önce biterse o kadar çabuk üstümden kalkar bu yük, kafamı kurcalamayı bırakır bu konu diye düşünüyorum.

Burada yağmur ara sıra kendini gösterdi. Karşıyaka'da yağmur evdeysen çizgi film, internet, makale, müzik eşliğinde güzel ama dışarıdaysan çamurdan kaçmak kafayı bayağı yoruyor. aklıma hep başı boş evsiz köpekler geliyor, yağmurda nereye sığınırlar?Ya evsizler? İşte o yüzden çok da sevmem yağmuru şehirde. Gitsin dağa bayıra, tarlaya çayıra yağsın. Küçüklüğümden beri de bu düşünceyi savunurum.şwhirde dert yaratmaktan başka hiç bir işe yaramaz. Yok logarlar taşar, yok kaldırımdaki taşlar oynar, hangisine bassan öbür bacağına çamur atlar, araba geçer, seni yıkar. Velhasıl derttir dert...

Eve gelir gelmez ayağıma ev botumu geçirmişim, yemeğe koşup yemiş bitirmişiz... Diziye kadar bilgisayarda okuyacaklarımız okuyup yazacaklarımızı yazmışız, sonra da botlar çıkarmadan şööle uzatıveriyorsun bacakları, bu ne rahatlıkmış be arkadaş..ayak üşüdü, bileklerden soğuk geldi derdi bitmiştir!!! herkese tavsiye olunur. Uyurken çıkarmayı unutacağım, o kadar yani...

neyse ben yine işime döneyim sevgili okur, ya modelleme ya okuma ikisi birbirinden dürdane ama ben seçmek zorundayım...

görüşmek üzere, sevgilerle kalıınnn....

adaçayı, peynirli tost yarısı - deliye her gün bayram tatili

2009-11-23T08:37:00.005+02:00

okuyucular,
(eğer oradaysan:), şu anda elimdeki ikili ile başlık koydum, ucuna doğru tatil başlayacak hoş bir haftanın pazartesi günü, önümde yarım dilimden tost, ve halis muhlis otları sıcak suya batırmak suretiyle oluşturulan adaçayı mevcut. ikisini kucaklayarak yazıyorum işte.
baktım ki 19 gündür yazmıyorum, ve hayatımdaki çok önemli bir gelişmeden hepinizi haberdar edeyim dedim:)

bu tezin biteceği yok arkadaşlar, ben de kasmamaya karar verdim:) çevremden gelen "biterse biter, bitmezse mayısa" şeklinde gittikçe yoğunlaşan argümana kulak verdim ve bir rahatlık çöktü ruhuma. Ha ama hardiskimi yine yanımda taşıyorum heryerlere, olur da yazma aşkı gelir oturur içime, elim boş kalmasın diye... Böyle bir gelişme de çok olmadı açıkçası:) neyse alan çalışmasının Limontepe ve Özgür mahalleleri etabını hayırlsıyla ve son derece verimli bir şekilde atlattım. Bulguları yazıya "döktüm döküyorum" aşamasındayım:)

bu gece sonraki geceler ve tüm beyram seyran geceleri boyunca çalışsam yetişmez mi?? uff bu işin bir bilg programı olsa da günleri girsen durumu girsen sana yol haritası (günümüzün popüler kelimelerinden - ben de cümlede kullanayım dedim:) çıkarıverse, olur olmaz, olursa ancak böyle böyle olur diye... böyle bir program var da ben mi bilmiyorum?

hoşçakal sevgili okur,
öperler(ama uzaktan, malum grip vb...)

yazmak olmadı, çizmek olsun

2009-11-04T22:42:00.005+02:00

Sevgili okur,
ancak kendi dilimde son derece informal biçimde buraya yazabiliyorum. Yazamadığım için CorelDraw açtım çiziyorum. Yanında Cesario Evora ve karanfil-tarçın çayı çok iyi gidiyor. her yazana çizene yavsiye edilir.

Bugün evbotlarım geldi internet alışverişimden. Ev botu nedir? internette bkz. twigy.bizzat bayıldım, geldiğim gibi eve geçirdim ayağıma, sıcacık oturuyorum. Tanrı her üşüyene bir ısıtıcı versin. Şahsen soğuk karşıtı bir insanım. Hani az cahil de olsam küresel ısınmayı destekleyebilirim, o derece...üşüyorum kışları,hele sabah soğuk soğuk uyanmak ve yataktan sıcacıkken çıkmak zorunda olup, soğuk şeyler giymek zorunda olmak...ıyyghhh...
brezilyada, ekvatorda tasarımcı aramıyorlar mı acaba?

Cesario da sıcak havaları hatırlatır bana, çok sıcak değil ama, hafif meltemli havaları, deniz kokusunu, serin tabanlı çıplak ayakları, parmak arası terliği, dalga sesini...neyse çok özlem dolu oldu...ben kaçars diyim bu akşam bari en azından birşeyi ilerleteyim.

haydi görüşürüz canlar...

hayat çok garip vesselam...

2009-10-29T21:10:00.008+02:00

Sevgili okur,
geçen hafta sonu ölüm haberiyle üzüntüye boğulan Can, 2,5 saat önce canım arkadaşım Itır'ın doğum haberiyle yerlere göklere sığamaz hale geldi. Hayat çok garip değil mi diye düşünüyor insan... Zihin, duygular ne çabuk ayak uyduruyor yaşamın hızına, bulunulan ortama adaptif olma yeteneği bir anlamda mental açıdan hayatta kalma çabası bu. Hayatın adil olmayan düzenine karşı koyabilmek için insanın farkında olmadan içinde olduğumuz büyük bir çaba.

Geçen pazar hep aklıma "yağ satarım, bal satarım, ustam ölmüş, ben satarım" şarkısı geldi. Çocuk yaşta hiç bir anlamı olmayan,ezbere okunan bu saçma satırların şimdi iç burkan bir tekerlemeye dönüşümü garibime gitmişti.

Sultancım sağolsun, bana müthiş haberi verdiğinde de havalimanında İstanbul uçağına bimek üzere telefonumu kapatmak üzereydim. Bir çığlık atmışım ki tüm sıra dönüp bana baktı. Karşılıklı uçtuk havalara resmen...ayaklar uçağagitti ama içim geri geri gidiyordu... Umarım minik bebek Doruk ailesini hayatı boyunca bugnükü gibi çok mutlu eder, doğumgününü bayrama getiren kerata...

Yarın hocamla görüşmem var,şimdi son halini bir okuyayım bakalım tezin, sonumuz hayrola...

mutlu ve uzun cumhuriyet yılları sevgili okur...

kifayetsiz muhteris

2009-10-25T07:58:00.005+02:00

Sevgili okur,

Bugün kafam bayağı bir bozuk. Dün kemeraltı gezimiz esnasında sevgili ustam Türkiz Çam'ın Mayıs'da vefat ettiğini, öğrendim. Önce iş yerinin kepenklerini inik görünce "eyvah" dedim. Kriz mi vurdu? Sonra iyimser düşünüp acaba en son 5-6 ay önce kalfalarından öğrendiğim Alsancak'da açmış olduğunu yerine mi taşındı tamamen diye içimden geçirdim. Ancak karşı komşusu bana hayatın o kadar iyimser olamayacağını hatırlatan kötü haberi verince resmen allak bullak oldum.

Annemle dumurdan dumura koşarken kendimi tutamayıp kemeraltının kuyumcular çarşısında zırlamaya başladım. Bu kadar yaratıcı, sevgi dolu, eğitici, şefkatli ve tatlı bir insan bir kaç dakikada oyunda yenik konuma düşsün inanılacak şey değil.bu sayfanın sağ alttaki D harfini yapmama emeği geçen tatlı hocamı asla unutmayacağım. Bana yaptığı broşu hemen gözümün önüne çıkardım. Pazartesi kendi kendime onu anacağım.

Neyse, aslında bugün bahsetmek istediğim "kifayetsiz muhteris" varlığıydı. geçen cuma göndermek isteyip beceremediğim için bugüne kaldı da denebilir. Aşağıdaki yazıyı dikkatle okursanız, çevremizde ne kadar çok bulunduklarını hayretle göreceksiniz. Ve bunu okuduğumuzda arkadaşlarımla aklıma "üşenmeyip bu tür deyimlerimizi biraz araştırsak bir nobel de biz patlatabiliriz belki" gibi bir yorum geldi:) ne tembeliz...

"New York Stern School of Business’te görevli psikologlar Justin Kruger ve David Dunning’in tarihe geçmelerine vesile olan bulguları, yani Dunning-Kruger Etkisi adıyla literatüre geçecek olan teorileri de, Türk sağduyusunun yüzyıllardır "cahil cesareti" dediği şeydir aslında.

Journal of Personality and Social Psychology’nin Aralık-99 sayısında yayımlanan teorileri özetle, "cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır" der.
Metin çözme, araç kullanma, tenis oynama gibi çeşitli alanlarda yapılan araştırmaların sonucunda şu bulgulara ulaşılmıştır:
-Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.
-Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedir.
-Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler.
-Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz insanlar, niteliksizliklerinin farkına varmaya başlarlar.

Değerlendirme zaafı
İki uzman daha sonra, bu teorilerini test etme fırsatı da buldular. Cornell Üniversitesi’nden 45 öğrenciye bir test yaptılar, çeşitli sorular sordular. Ardından öğrencilerden "testin sonucunda ne kadar başarılı olacaklarını tahmin etmelerini" istediler.
En başarısızların (yani sadece yüzde 10 ve daha az doğru cevap verenlerin), testin yüzde 60’ına doğru cevap verdiklerine, ayrıca iyi günlerinde olsalar yüzde 70’e ulaşabileceklerine inandıkları ortaya çıktı.
En iyilerin (yani en az yüzde 90 doğru sonuç alanların) en alçakgönüllü denekler olduğu (soruların yüzde 70’ine doğru cevap verdiklerini düşündükleri) görüldü. (Not: Dunning ve Kruger bu çalışmalarıyla 2000 yılında Nobel de kazandılar.)
İki uzman psikolog bu bilinçsizliği, "kronik kendi kendini değerlendirme (auto-evaluation) yeteneksizliğine" bağlıyorlar. Çalışan, kendi kapasitesini değerlendirmekten ve eksikliğini teşhis etmekten acizdir. Ama asıl vahim olan, bu "yetersizlik + haddini bilmeme" kokteylinin, mesleki açıdan, karşı koyulmaz bir itici güç oluşturması. Kariyer açısından bir eksiyken, artıya dönüşmesi.
İşinde çok iyi olduğuna yürekten inanan "yetersiz", kendini ve yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve haddi olmayan görevlere talip olmaktan en küçük bir rahatsızlık duymayacaktır. Aksine bunu bir "hak" olarak görecektir. "Uyanıklık" bilecektir.
Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar ise çalışma hayatında "fazla alçakgönüllü" davranarak kendilerine haksızlık edecekler, öne çıkmayacaklar, yüksek görevlere kendiliklerinden talip olmayacaklar, kıymetlerinin bilinmesini bekleyecekler (ve bilinmeyince için için kırılacaklar ve kendilerini daha da geriye çekecekler) ve muhtemelen üstleri tarafından "ihtiras eksikliği" ile suçlanacaklardır. Üstleri de zaten, genelde "aynı yoldan geçmiş" insanlardır.

Buna, insan kaynaklarının, iki benzer CV arasından, "kendine güvenen ve iyi sonuç alma olasılığı yüksek" adayı tercih edeceği gerçeğini de eklerseniz, Dunning-Kruger Sendromu’nun Peter Prensibi’nin (*) yatağını yaptığı da ortaya çıkar.
Sonuçta, "kifayetsiz muhterisler" her zaman ve her yerde daha hızlı yükselecekler ve daha yukarılara çıkacaklardır. Etrafınıza bir bakın, uzmanlara hak vereceksiniz.

Kifayetsiz muhterisi nasıl tanırsınız?
1- Gücünü delegasyon bahanesinden alır. Ekibinin orkestra şefi havalarına girer.
2- Çok gürültü patırtı eder, çok şey yapıyormuş havası estirir.
3- Koridorlarda hızlı hızlı, düşünceli edayla yürür.
4- "Beşer şaşar" diye düşünür. Ama genellikle şaşan beşer başkası değil, kendisidir.
5- Ne olursa olsun, hazırlıklıymış, olacakları önceden biliyormuş gibi davranır.
6- Üstlerine karşı son derece kibardır; altındakilere (özellikle de en çok ihtiyaç duyduklarına) kötü muamele eder.
7- İktidar ilişkileri ve göstergeleri onun için çok önemlidir. Astlarına kimin üst olduğunu hatırlatmayı sever.
8- İlk denemede başarılı olamazsa, başarısızlığının belgelerini yok etmeyi unutmaz.
9- Talimatlarını post-it ile, e-postayla verir böylece astlarıyla yüzleşmekten kaçar.10- Toplantılarda son sözü mutlaka o söyler, gerekirse başkasının sözünü tekrarlamak pahasına."

Vay vay vayyy...kifayetsiz muhterizler ne kadar da çokmuş değil mi???

haydi sevgili okur, görüşmek üzere...

Açım, çok açım

2009-10-21T17:50:00.010+03:00

"aç değilim, açıkda değilim" sevgili okur,
ama bu karnımın iş yerinden çıkmama 15 dk kala guruldamasını engellemiyor. Umarım eşim erken gideceği için bugün eve salatayı hazır edebilir:) hayallerinle vardın demiş karakterin biri, ben de bu basit hayale sığınıyorum şu anda, ne kadar alçaltırsan çıtayı o kadar kolay mutlu olabilir misin acaba? Bu saat ve açlık derecesi için çok mu edebi oldu acaba?

Boş bulduğum bir zaman "kifayetsiz muhteris" karakterini çevremde ne kadar çok olduğuyla ilgili iki çift kelam edeyim istiyorum. Konunun derinliği muhtemelen zamanımı çok harcayacak korkuyorum ama bu dürtü gittikçe güçlenmeye başladı...gittikçe çoğalıyorlar..hatta bir film repliği olacak belki ama " heryerdeler, öleceğiz!!!" diye paniklemekten korkuyorum:) size şimdilik ön çalışma metni bırakıyorum:
kifayetsiz muhteris nedir? nasıl teşhis edilir:) bir sonraki yazıda bunu yazacağım

iyi akşamlar sevgili okur...

başı kesik tavuk gibi dönenip durmak

2009-10-17T11:47:00.006+03:00

Merhaba,
Ekim ortası oldu, tezimde yazmam gereken şeyler düşündükçe artıyor, birikiyor ve ben yazdıkça bir adım ilerlemişim gibi oluyor. Bunun sonunda ne oluyor? moral bozukluğu ve muz kabuğu...30 ekimde danışmanımı göreceğim için kendimi azıcık sıkılayabiliyorum. Çünkü deadline ne kadar uzaksa o kadar dağılıyor ilgim.

Geçen gece amaaann yetişemezse de yetişmez dediğimi duydum içten içe...lisans öğrencisiyken böyle birşeyi düşünmem söz konusu değildi. ama sanırım yıllar çalışma azmini gittikçe köreltebiliyor. Özellikle çalışsan da çalışmasan da "çalışır gözüküp çalışmayanla" bir tutulabildiğin dünyada ne kadar çok bulunursan bu kötü deneyimler insanı hep moral olarak yontup şekillendiriyor.

Şimdi kendimi verip azıcık toparlasam bişicikler...

Herkeslere akıl birliği, dikkat bütünlüğü diliyorum...

yağmurlu bir gündü, tıpkı bugün gibi...

2009-09-08T22:58:00.004+03:00

merhabalar,
1 eylül sabahı saat 4'de istanbula doğru uçmaya başladım. Atatürk havalimanında yerlerde yatanları, daha muhtemelen yarım günden fazla yolculuğu olan uzak doğuluları görüp halime küfretmekten vazgeçerek 3,5 saat dolandıktan sonra Berlin'e doğru havalandık.

ilk 20 dk bayağı sarsıcı geçti ve kaptanımızın bizi uyarmaması asıl işin kıllandırıcı yanıydı. Fakat ha bitti de bitti derken gerçekten bitti ve bu yazıları yazabildiğime göre hala yaşıyorum:) Bu uçak kazası raporlarını izlemeden önce böyle hissetmezdim hatta fazla korkusuzdum. fakat artık her sarsıntıyı sayıyorum, ne kadar sürdü, kaç defa oldu felan feşman...

Neyse, ne yaptın oraladarda derseniz; naçizane firmamızın eyılda en çok önemsediği IFA fuarı vardı. Ben de ürünlerin doğru etiketleriyle, doğru yerinde olup lmadığını kontrol, son anda standa fuar alanı dışından ne gerekiyorsa onları bulup alıp gelmek, getirip götürmek, dizip, silip süpürmek gibi işlerim oluyor. Elimden geldiğince heşeye dal olup boş oturamamaya çalışıyorum. Fuardan önceki son gün çıkışa kadar sandalye olmuyor ortalıkta ve dolayısıyla full time ayakta kalınıyor. Fuar açılınca da ikinci görevim olan diğer tüm firmaların ürünlerini anlayıp, gelemeyen arkadaşlarıma anlatmak için yapabildiğimin en iyi şekliyle fotoğraflamak için tüm fuarı bir kaç kere arşınlamak başlıyor. O işi de alnımızın akıyla yaptık:) Pazar gecesi 22 gibi İstanbul'a indik, bu sefer fazla tedbirli kaptanımız ikaz işaretii yakıp, sallanacağız dedi ama bir yudum sallanmadık. Bu sefer de haybeye korkutuldum:) Ama bu sefer çok değil, yemekte ben de olası sarsıntılar için önlemimi alıp beyz şarabımı içmiştim:) İstanbul'dan izmir'e dönüşümüz sorunsuz ama uçak saati itibariyle o kada rgeçti ki ancak 1:30da evde olduk ve eşyalarımı yerleştirip pazartesi işe gidebilecek bir insanevladı olarak 2:30da koyabildim başımı yastığa...Ertesi gün malum zombiyi oynadım...ya da "yaşayan ölülerin dönüşü"...

Bu fuardaki yürümeler esnasında ayak parmaklarımın bir kaçı şekil değiştirip prizmatik bir hal almıştı. Her gün farklı spor ayakkabı giymeme rağmen su toplayarak diğer parmaklarımın altına sıkışmaya başladılar. Dolayısıyla hala ayak ve bel ağrılarım sürüyor. Bu haftasonuna doğru ancak geçer.

Bugün İzmir'de olanlar bilirler, burayı da pek çok ilimiz gibi sel götürdü. Ben de "kışlıkları çıkarmayacağım, ervise gecikirim" diyerek sandaletle bu sağnağa yakalananlardan oldum. Girne caddesinde sadece karşıdan karşıya geçmem, burnumdan ve saçlarımdan şıp şıp su damlaması ve tek kuru yerimin iç çamaşırlarım kalması için yetti.Bilenler sağnağın boyutunu anlar.

Annemlere attım kendimi, bahanecek orada çorbamı da içtim..ooh sefam oldu. Kocacım da kendini mesai servisinden kendini yerde fıstık'a atmış, o orda demlenirken ben de annemlerde dinlendim. yağmur azalınca ikimiz de şehrin yorgun savaşçıları olarak evimizde buluşabildik.

hadi ben artık asıl yazmam gereken şeylere döneyim, bu kaçamak bugünlük bu kadar...

sevgiler,

Neden yazamıyorum? Çünkü...

2009-08-26T21:26:00.004+03:00

sevgili okuyucu,
aklımda fikrimde nasıl olur da tezimi yetiştiririm düşüncesi var. Buna rağmen ancak trişkadan bir giriş yazabildim.
Psikolojik nedenlerle konuyla ilgili okumaya başlayınca uykum geliyor, ama televizyonda aynı anda jackie chen filmi başlasa uykum açılıyor. Yani 5 mtlik koridorda uykum bir gelip bir gidiyor. Psikolojimizin fizyolojimiz üzerinde ne derin etkisi olduğu ortada...

Bu iç huzursuzluğu sebebiyle, bloga bişiler yazmak için arayı açtıkça açıyorum, neyse ki annem dehşetengiz hafızasıyla hastane anılarımızı anlatırken bana hatırlamamda yardımcı olur. Zira kendisi 40 yıldır göremedği İstanbul'a tam gitmişti ki kızı hastaneye yattı, o da bir haftalık gezisinin orta yerinde apar topar geri döndü. nereye? Hastane odasına kızıyla 1 ay boyunca tıkılmaya...Annelik, ne menem bir duygu işte:)

Velhasıl kelam(ben bu lafı çok seviyorum, rahmetli Mehmet dedem söylerdi, sanırım ilk kez ondan duymuştum arkadaşlarıyla bezik oynarken, ya da attım yine, neyse:), ben şimdi tezim için bişiler okumaya devam edeyim. Hastanede yatarken fotoğraf çekilen nadir ırkan olduğumdan fotolarımla birlikte beni bekleyin anacıımmm....

döndüm, zaten buralardaydım...

2009-07-29T15:59:00.010+03:00

merhabalar,
uzun bir aradan sonra tekrar yazacağım tuttu. Aslında marttan beri "ha bugün, de yarın" derken tekrar 1 yıl geçmesin aradan diye aklıma geleni döküyorum. Hem de beni kim okur, okursa sıkılır mı diye düşünmeden.
Aklıma gelen kelimeleri düzgünce sıralamakla ve anlam bütünlüğü içerip içermediğini kotrolle zaman harcarken, kendimi bazen çok sıktığımı ve yazmaktan soğuttuğumu fark ettim.
Bundan sonra biraz yazmaya alışma dönemi olacak.
"Ne demek istiyor buncağız?" derseniz, kuvvetle ihtimal haklısınız...baktım bu süreç uzuyor, yazılara o zaman çeki düzen vermeye çalışacağız artık. "YAZI" diyerek abartılı bir bekleyiş içine de sokmayayım sizleri, okuma bittiğinde kafada "friday I'm in love" sonrası bir mutlu heyecan bulabileceğiniz yazıların oranı çok yüksek olmayabilir.
"Nereden biliyorsun şimdiden ne düşüneceğini" derseniz, tabii ki tamamen varsayımsal, bugünkü ruh durumuma bağlı olarak öngörüde bulunuyorum. Umarım bu sayfayı mutlu, umutlu, bazen yeni şeyler duymuş hatta merak etmiş olarak terk edeceğiniz satırlar bulabilirsiniz.

güvercinlerimiz var burada....

2009-05-23T10:50:00.005+03:00

Merhaba okuyucu,

Bu seferki yazıda güvercinlerimizin yanında biraz spesifik detayları da yazacağım. Zaten bloguma yıllar sonra tekrar yazmaya başlamamın ana sebebi benim gibi durumda olanlara belki yardımım olur düşüncesiydi... Ben hastanedeyken "cornual pregnancy", "kornual gebelik" gibi pek çok kelime aratarak, çıkan makaleleri ve forumlardaki yazıları okuyarak, zamanımı kendim için bilgi toplayarak değerlendirmeye vermiştim. Açıkçası zaman bolluğundan da diyebilirsiniz ama iyi ki de yapmışım çünkü çok rahatlıyordum...Bu okuduklarımı doktoruma sorup, doğrusunu öğrendiğim için şimdi önümü çok da rahat görüyorum. "Cehalet korkutur", benim mottom bu, inanıyorsan aşağıdaki bilgiler işine yarayabilir:)

İlk gün operasyondan hemen sonra 75mg methotrexate (MTX) aldıktan sonra BHCG ve progestron düşüşünü beklemeye başladık. Çünkü bu değerler vücudumun artık hamileliğin durduğunu anlayıp, normal düzenine ulaştığının göstergeleri. Vücut normale dönünce de rahimden yumurtanın atılmasıyla normal döngüme geri dönebilcektim. Bu da sağlığa kavuşmak ve eve gitmek anlamına geliyor:)

tüm değerleri tablo halinde versem sanırım kandaki değerlerin düşüşlerinin zamana bağımlılığı daha iyi algılanacak:

16.02.09 BTHCG: 52715 Prog: 6 (buna emin değilim açıkçası - bana biraz düşük geldi şimdi bakınca)

20.02.09 BTHCG: 45645 Prog: 11.21

23.02.09 BTHCG: 38618 Prog: 18.82

27.02.09 BTHCG: 31553 Prog: 16.06

03.03.09 BTHCG: 18992 Prog: -

09.03.09 BTHCG: 8411 Prog: 8.46

İşte buradan Mart'a kadar geldiğimiz de anladık. Aradan 1 ay geçti ve annemle hastanede artık kuş besler olduk. Önce ayılamadık, her kahvaltıda ve yemeklerde verilen çeyrek ekmek parçaları birikti birikti, acık eve gönderdik babamla ama ben bir süre sonra öğle ve akşam yemeklerinde almamaya başladım. Asıl sorun sabah kalvaltısında verilen kocaman ekmeklerdi ve poşette kapıdan direkt bırakılıyorladı, geri veremiyordunuz. Biz de koridormuzdan bir başka hasta bayanın bizi "aymasıyla" her sabah penceremizin önüne gelip gün boyu bizi ziyareti eksik etmeyen güvercinlerimizi beslemeye başladık. Artık son haftaya doğru o kadar alıştık birbirimize güvercinler bize fazla güvenir olmuşlardı:) resimden de belli...

Bu da onlardan başka bir resim:)

Bu arada kayınvalidemler Belçika'dan döndükleri gibi yanıma koştular. Bizden çok daha fazla torun istediklerinden benden daha çok üzülmüştü, ben de onun üzüldüğüne üzüldüm:) Yazık, ben eve geçmeden köye,kendi evine doğru dürüst gidemedi, helak oldu. Halamla hergün gelmeye çalıştılar...

Velhasıl, sabah visiti geçirdikten sonra günlük rutinimiz içinde çok iyiydik...Hatta bazı akşamlar domino's ya da pizza pizza'dan sipariş verdik. Aslında geceler keyifli bile oluyor:) bir zamandır da film izliyorduk. TNT kanalının belli saatler ve günlerdeki dizilerine alıştık. Yemekteyiz programının kavga etmeyen bir grubu olursa, ya da en azından yemek hazırlama kısmını izliyorduk. Kendimizi eğleyecek bir şeyler buluyorduk kısacası... Ne zaman çıkacağım belli olmadığı için (vücudun kendi kendine yumurtayı atmasını bekliyorduk) yapılması gerekenleri yapıp, gerisine eğlencelik işler buluyorduk. Doktorumuza kendi durumumla ilgili sabah visitlerinde verdiğim detaylı raporlamalarda çok ilgi görüyordu:) Yukarıdaki tabloyu çıkardığımızı söylediğimizde çok mutlu olup, odadaki tüm uzman doktor ve doktor adayı internlere göstermişti:) Makale yazılacak kadar nadir görülen ve kendine özgü bir durumda olduğum için her sabah meraklı gözlerle doktorlarım gelişme bekliyordu ama 30 gün birbirimize baktık, yavaş ilerleyen bir süreçmiş meğerse...

Annem yazık bana bakmak durumunda kaldığı için kendisi de hapsoldu odaya 1 ay, ama hep eğlenecek bişi bulabildik. Babam tabi sadece beni belli sürelerde görünce ve ilk başlarda çok ateşlenip yataktan kalkamayınca bayağı üzüldü. Benden daha ince ruhlu naapsın, hiiiç sevmez öyle hastane, doktor işlerini bildim bileli...

bu seferlik bu kadar. Bir sonraki yazıda hastane meselesini kapatalım mı??

hoşçakalın...

hastane odasındayız...

2009-05-17T09:50:00.000+03:00

Merhaba okur,
şimdi benim hastaneye ilk yatışım olduğu için bir ürperme, hafif ayakların ters ters gidişi, bunların hepsinin üstüne sürekli doktorları, hemşireleri inceleyen gözlerimi asıl önüe bakmaya bile yönlendirememem...garip bir karmaşadaydım açıkçası. sorulan soruları yanıtlayorum, nereye ne yazdıklarını kontrol ediyorum, hemen herşeyi yine kontrol altında tuutmaya çalışan içgüdüler accaip çalışıyor...kaderi de kontrol edemeyince içine düşünülen sinirli durumda son çırpınışlar...
16 Şubat akşamı yatış gerçekleşti. Ben odama yollanıyorum, amma velakin yanımda geleceğini zannettiğim kocamın "kadın hastalıkları bölümüne erkeklerin girmesi görüş saatleri dışında yasak" olduğu için içeri alınmayacağını öğreniyoruz. elimde içinde ikimizin eşofmanlarının olduğu çantayla saftirik gibi kalıyor muyum aval aval bunu söyleyince...
"böyle bişi var mı yaa!!!, hangi devirdeyiz yaaa? bu şehirde başka akrabası olmayan naapsın?" gibi gibi giydirmeye başlıyorum ben...işin başındayız ya, toyuz, o nedenle..
Sevgili annem ve babam hayatlarının ilk İstanul gezisini haftalar öncesinden ayarlamış ve ancak başlamışken bu abuk haber ile koşturaraktan yola düşmüşler meğerse...Bundan habersiz, sağolsun, Halam evinden apar topar koşmuştu refakatime. Yanımdaki yatak bozması koltuk (geceleri tam tersi geçerli oluyor = koltuk bozması yatak) üstünü kendine yer edinip, yatağımın yanına oturmuştu. televizyonda nerede ne çekiyor onu anlamış, kendimize uyan bişiler başlasın diye bekliyoruz. Artık gece 9 mu 10 mu, annemler bulabildikleri ilk uçağa atlayıp gelip yanıma yettiler:) halama verdiğimiz kısa süreli rahatsızlıktan ötürü burdan özür diliyoruz:) zira göreceğiz ki işin sadece başıymış bu...

Annem sanki koltuk çok rahatmış gibi yatıverdi gece puf diye. Accaip bişi işte annelik, kelime yok. Halam da bir anne ve aklı gidiyor işte böyle bişi duyunca insanın, zart diye koşuyor, gık çıkartmadan...

İlk haftam paso kontrol, paso in aşağı ultrasona, kan odasına kan ver, çık yukarı şeklinde geçti. Bunda pek bir enteresanlık yok, sadece kontrollerde mini operasyonun başarıya ulaştığını ve fetusun canlılığının durdurulabildiğini görünce doktorlar rahat bir oh çekip "bekleme kısmına geçiyoruz" dediler demesine ammaa... ne kadar? nereye kadar? bilen yok ,telaffuz eden yok...Her odaya gelen ve tansiyon ölçüp ilaç takıp çıkaran hemşireden bir "geçmiş olsun, rahatsızlığınız?" sorusuna cornual gebelik diyince gözlerin faltaşı gibi açılması dışında alışıyoruz buraya...Hayırlısı...

Haftanın sonuna doğru benim ateşten fleğim şaştı. Kanımda 0.05 ve altında olması gereken bir arıza durumunda artışa ateşten bile önce geçen bir çeşit protein değeri çlçülüyor ve bende garip çift haneli rakkamlar çıkıyor, millet de bunu görüp yüksek ateş nedeniyle antibiyotik dayandı. Gelen giden ilacın haddi hesabı yok. Hapı ayrı, damardan ayrı, ama benim ateşte bir düşüş yok. Bir 3-4 gün sarsıldım...Kuyruğun titretilmesi deyimi doğru olur sanırım:)

Cumartesiyi ettik ama nasıl ettik sen anneme sor. Kollarıma damar yollarının morluklarını alsın diye arap tutkalı gibi kokan bir solüsyon sürüp, paso soğuk kompress uygulamaktan başımda kadıncağız helak oldu. Ben kokuya dayanamadığım için garip solüsyonu çok etkili kullanamadık ama soğuk kompreslerle ve domuza versen uyuşturacak antibiyotik deposuyla haftasonuna toparladık.

şimdilik bu kadar, arkası yarın:)

mini aksiyon

2009-05-09T08:06:00.008+03:00

merhaba okuyucu,
ilk yazıma yorum almadığıma göre çok da bir okuyucum olmadığını düşünüyorum ama yazmak güzel bir duygu:)beni ancak ben durdurabilirim değil mi?

Başıma gelen dış gebelik türünden de anlayacağımız üzere çok kısmetli bir insanım. Ayrıca o yazının sonunda belirttiğim gibi kendini bilen, "korkarım, içim kalkar, kafama takar dert edinirim" diyenler bu mini aksiyon yazmı es geçsin. Bunu yazmamdaki sebep benim gibi her türlü olayın her türlü detayını bilmeden içi rahat etmeyen , korkunun bilinmezliğin yarattığı bir duygu olduğunu kabul etmiş okuyucuların olabileceği olasılığıdır.

Erdoğan hemşire tarafından aksiyona hazırlandıktan sonra Dç.Dr Fuat bey ve yanında doktorum Nedim bey başta olmak üzere kalabalık ekip prenatal odaya geri döndüler. Uzun ince iğne özelliği olduğunu sonradan anladığım (olayın başında aletlere odaklanamamıştım:)haliyle aklım başka yerdeydi) metal çubuğu rahim boşluğuna batırdılar. "O kadar uzun çubuk boyu kadar acıtır" düşüncesi gayet yanlış bir önermeymiş, batınca anladım. Acıyan sadece üst deri tabakası çünkü acı hissini duymamızı saplayan sinirler iç organların çevresinde yok. "Bunu biliyoruz zaten" diyen okuyucuma; "evet ben de biliyorum ama batana kadar insanın aklına gelmiyor işte" diyeceğim:)

Uzun lafın kısası, Fuat bey'in ilk işi bir elinde ultrason bil elimde yarısı karnımda çubukla 7 haftalık fetusu siyah beyaz ekrana bakarak bulmak oldu. Bulmaya buldu da bir taraftan iğnenin ucuyla fetusun kayıp kaçmasını önlemek diğer taraftan iğneye potasyum klorür vermek daha da zor oldu. Çünkü rahim duvarını iki delik açıp girmişseniz o da ara ara kasılarak gereğince karşılk veriyor. Neyseki Fuat bey son derece becerikli ve inatçı bir şekilde iğnenin ucundan kasılmalarla ve (kendi tabiri ile) "rahmin oynak yapısı" gereği kayıp duran kan dokunun içindeki fetusu tutabildi ve işini son derece titiz bir şekilde 4-5 denemeden sonra yapabildi. Aksiyondan hemen sonra hiç hissetmediğim kadar zor bir acılı kasılma silsilesi başladı. En sonunda rahim bu kadar içinde oynamaya kontrakte oldu. İnsan sadece kas kasılmasının bu kadar acı vereceğine inanamıyor, iğnenin vücudumun dışında olduğunu göstermek zorunda kaldılar. Erdoğan hemşire de "doğum kasılmalarını anlamış oldun böylece" dedi ve bendeki doğum korkusunu yerine oturttu. Buradan kendilerine tekrar teşekkürü borç bilirim:)

İşlem belki toplamda 30 dakika ekrandan naklen yayın şeklinde sürdü ama sanırım dışarıda içeride neler olup bittiğini bilmeyen, yalnız başına bekleyen eşim için zaman çok daha yavaşlamış olabilir. Hemşirenin yardımıyla odanın dışındaki sandalyeye oturdum, karnımın ağrısından bembeyaz olmuşum ama ben farkında değilim. Eşimin bazı kağıtları imzalamak için doğumhane tarafına alındığında beni gördüğündeki ifadesinden yüzümün korkunçluğunu anladım.

Progestron vücut tarihinin zirvesinde, 10 dk öncesine kadar BHCG değerleri katlanarak artarken insanın gözleri doluyor. Özellikle hemen vurulması gereken metatraxhate iğnemi beklemek için alındığım yoğun bakım odasında karşımdaki yeni anneler kucağında bebeklerini severken, yaşadığım olayı "talih mi talihsizlik mi" şeklinde doğru değerlendirmek zor oluyor. Ancak günler ilerleyip hormonlarım normale düşünce bu durum (her ne kadar vaka şu anda bilimsel makaleye dönüştürülmüş olsa da) bayağı normal karşılanacak bir hal aldı. Aslında tek sinirlendiğimin planlarımın bozulması olduğunu kavradım, çünkü hayatta hiç hazzetmediğim durum planlarımın bozulması, düzensizlik ve belirsizlik halleridir.

Hep dediğim gibi, birini ağlatmak istiyorsan, progestron!!!! depola, bak cappy reklamına dahi ağlamıyor mu?

Evet okuyucu, yoğun bakım odasından çıkıp tıpış tıpış eve gittiğimi mi sandın?
Öğlen 13'den akşam 17'e kadar anlamsızca ilacımın gelmesini bekleyip ancak 18'de yatışım kesinleşince zorla "ben odama gideceğim" diyerek yoğun bakımdan çıkabildim. Hastaneye yatmamın sebebi, içimde hala cansız da olsa bir fetusun bulunması ve onu vücudun doğal olarak kendisinin atmasını beklemek...Bu bekleyiş ne kadar mı sürecek dersin? Bir sonraki yazıyı bekle, inanılmaz ama gerçek diyeceksin:)

Sevgiyle kalın.

kısmetliyim kısmetliiii

2009-04-30T18:29:00.004+03:00

Okuyucuya merhaba,
Bu mailimle birlikte güzel başlayan dünyanın en doğal olgularından birinin enteresan bir biçimde gelişip aslında hiç de hazin olmayan (uzuuunnnca) bitişine giden sürecine tanık olacağız.

2009 Ocak'da hamile kaldığımı öğrendim ve planladığımız için eşimle bunu ortalama sayılabilecek bir sevinçle karşılayarak doktoruma (Prof. Nedim Karadadaş) kontrola gidip normal yaşantımıza devam ettik. Aslına bakarsanız, konu hakkında o kadar çok okudum ettim ki sağlıklı işleyen bünyelerde planlanınca olmayacak bir vukuat olmadığını zaten hep savunuyorum, ayrıca da bunu gördük, denedik, belki de ispatlamış olduk. (Benim ispatıma inanmayan dünya nüfusuna baksın, planlanan gebelikler oran olarak planlanmadan olanlardan hayli az olmasına rağmen nüfus gittikçe artıyor).

Henüz 5. haftasında olmam itibariyle sadece yeterince dikkatli oluyordum. Çok doğal olarak (ve aslında tüm doktorların önerdiği fakat pek çok kere gözlemlediğim hamile bayanların aksine) günlük hayatımda ne yapıyorsam aynısını yapıyordum. Çünkü bu bir hastalık değil. İçinde bulunduğum hafta ve yaşım itibariyle de tehlikeli bir grupta bulunmuyordum.

6. haftanın sonundaki (kalp atışını gözlemleyebilmemiz için 6. haftada tekrar doktorum çağırmıştı) kontrolümde fetuste herşeyin normal olduğunu ancak bulunduğu yer ile ilgili kendisinin şüpheleri olduğunu belirtti. Cuma akşamı 18:30'da özel muayenehanede olduğumuzdan ertesi pazartesi günü Ege Üniversitesi kadın doğum bölümüne gitmemi ve oradaki ultrasonlarla tekrar bakmak istediğini söyledi. Muayenehaneden çıkışta hormon seviyem olması gereken aralıktan uzak olmamasına rağmen hemen eczaneden pregesteron hapımı aldık ve sabah, öğlen, akşam ikişer tane olmak üzere almaya başladım.

Her çiftin içine düşeceği gibi az biraz karamsar bir ruh hali içinde 2 günümüzü geçirdik. Pazartesi sabahı hastaneye varıp (7 +2) ne olacaksa olacak, "yapılabilecek birşey yok, dolayısıyla üzülecek de birşey yok" mentalitisinde kalmaya çalışarak doktorumuzu bulduk, sıramızı aldık, doğumhane tarafındaki prenatal odasına eşimden ayrılarak girdim.

Doktorumun babacan ve şefkatli tavrı sayesinde çok gergin değildim fakat açıkçası hamileliğin bitişine de hazır değildim. "Kısmetten ötesi olmuyor" diye düşünerek yattım. Odada bulunan tüm tıp adamları doktorumun teşhisini onaylıyorlar ve bu kadar zor görülebilen bir durumu ayırt edebildiği için kutluyorlardı fakat aslında durum hasta için gayet negatif. Fetusun tutunduğu yer nedeniyle kornual gebelik (cornual pregnancy) tanısı kondu. ( Cornual gebeliğe daha sonra bilahare bir mailde geleceğim). Sırf tanıyla da kalmadık. Bulunduğu yer ve fetus çevresindeki kan doku yoğunlaşması ile (gelişimin yönü bu şekilde anlaşılıyordu) rahmin üst duvarının belli noktalarında kalınlık 4 mm'ye düştüğü için patlama tehlikesi vardı. Rahmin patlaması genellikle normal bir doğurganlığın sonu olarak görülebileceği için ve benim boyutlarımdaki bir insanda bu patlama nın sonucunda aşırı kanamadan şok durumuna girebileceğimden acilen gebeliğin sonlandırılması konuşulmaya başlandı. Karşımdaki ekranda uterusum ve içinde yanlış yere konaklayan fetus, ekranın altında profesörü, doçenti, doktorlar ve doktor adayları yanıbaşımda Erdoğan hemşire ( iri yarı, işbilir, sarışın, renkli gözlü tatlı bayan:).Nedim Hoca:
-"Kızım, bunun yerini görüyorsun, bizi de dinledin, durumunu anladın değil mi? Senin için büyük tehlike var, bundan sonra gebe kalmanı da riske sokabilecek duruma düşmeyelim, bunu sonlandıralım" deyip olası somut sonuçlar sıralanınca seçim yapılacak bir durum açıkçası kalmıyor. Beni ve eşimi tanımadıkları için diğer doçent Dr. Fuat Bey ve odadaki diğer doktor arkadaşlar (ileride göreceksiniz arkadaş olacağız:) ona da hemen haber verip rızasını alalım diye heyecanlandılar. Eşim o sırada doğumhane kapısında, içerideki durumdan bihaber kalabalıkta bekliyor. Doktorum " ben ona anlatırım, bunlar akıllı çocuklar, siz Can'ı hazırlayın operasyona" emrini verince Erdoğan hemşire beni ve ortamı mini-operasyona hazırlamaya girişti. O sırada doktorum dışarıya çıkıp olayın teşhisini ve olası sonuçlarını anlatıp içeri döndü.

Sevgili okuyucu, burada bu maili keseceğim, çünkü bir sonraki mailde ister istemez mini- operasyon detaylarını veriyor olabilirim ve zat-ı şahsına münhasır kişilik özellikleri nedeniyle etkilenebilirsin. istersen direkt bir sonraki mailden devam et...